IV SA/Po 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i S. P. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę S. P..

K. P. i S. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wspólną skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV doręczonego skarżącemu w dniu 12 maja 2025 r. (vide k. 22 akt) wezwano S. P. m.in. do podania nr PESEL i wykazania naruszenia własnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną decyzją a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją skarżącego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie S. P. pismem z 14 maja 2025r. oświadczył, że wycofuje skargę wskazując na fakt, iż wynikający z zaskarżonej decyzji nakaz wykonania robót budowlanych został nałożony wyłącznie na żonę K. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący S. P. nie posiada przymiotu strony, bowiem nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie został uznany przez organ orzekający w sprawie za stronę przedmiotowego postępowania. Z akt wynika bowiem, że w trakcie postępowania działał on wyłącznie jako pełnomocnik żony i zaskarżona decyzja została doręczona S. P. jako pełnomocnikowi K. P.. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że skarżący S. P. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...], a więc nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez podmiot niemający legitymacji do jej wniesienia, jest niedopuszczalna i obliguje Sąd do jej odrzucenia. W tym miejscu odnosząc się do pisma S. P. wycofującego skargę stwierdzić należy, że nie mogło ono zostać za skuteczne z uwagi na niedopuszczalność skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.