IV SA/Po 1552/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody W. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...] w Z. ". 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej dotyczącej terenów oznaczonych symbolami "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" oraz w części tekstowej obejmującej jej: § 3 ust 1 w zakresie terenów oznaczonych symbolami "[...], [...]" oraz "[...], [...]"; § 3 ust. 4 pkt 11 oraz § 3 ust. 4 pkt 12 w zakresie terenów oznaczonych symbolami "[...]" oraz "[...] [...]"; 2. zasądza od Gminy S. na rzecz skarżącego Wojewody W. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku Wojewoda W. (dalej także jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Rady Miejskiej w S. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...] w Z. ", na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713). Wskazaną uchwałę zaskarżono w części i wniesiono o: 1. uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności przepisów: § 3 ust. 1 uchwały w zakresie oznaczenia terenów symbolami: "[...], [...]" oraz "[...], [...]", § 3 ust. 4 pkt 11 uchwały oraz § 3 ust. 4 pkt 12 uchwały w zakresie oznaczenia terenów symbolami: "[...]" oraz "[...], [...]"; 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonej uchwale zarzucono istotne naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1292 ze zm., dalej także jako "u.p.z.p."), tj. art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie w § 3 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 4 pkt 11 i § 3 ust. 4 pkt 12 uchwały możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych na terenach oznaczonych symbolami [...], [...], [...] i [...], w sposób naruszający ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] marca 2011 r., zwanego dalej jakże jako "Studium"), które na tym terenie przewiduje tereny aktywizacji gospodarczej, oznaczone na wyrysie ze Studium na rysunku planu symbolem "[...]". W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżoną uchwałę Rada Miejska w S. podjęła na sesji w dni [...] sierpnia 2019 r. na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowani i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zmianami). Przedstawiono treść art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p, art. 28 ust. 1 u.p.z.p oraz art. 91 ust. 1 u.s.g., oraz zwrócono uwagę na to, że istotne naruszenie praw to naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwały, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, błędne zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSP [...]; wyrok NSA z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt II OSK [...]). W odniesieniu do przedmiotowego planu stwierdzono, że ustalenie w § 3 ust. 1 uchwały możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych na terenach oznaczonych symbolami [...], [...] oraz [...] i [...] narusza ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (uchwała Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.). W wyrysie ze Studium, stanowiącym obligatoryjny element rysunku planu tereny [...], [...] oraz [...], [...] wchodzą w skład terenów oznaczonych jako "Tereny aktywizacji gospodarczej". W treści Studium, w odniesieniu do ogólnych wytycznych użytkowania i zagospodarowania terenów aktywizacji gospodarczej (tom II KIERUNKI, str. 18) ustalono całkowity zakaz zabudowy mieszkaniowej. Skarżący podniósł, że niezgodnie ze Studium uregulowano też w § 3 ust. 4 pkt 11 uchwały, że: "W zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustala się: powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej na terenie [...] nie mniejszą niż 1000 m2, z wyjątkiem dziełek wydzielanych pod infrastrukturę techniczną i tereny drogowe". Także wbrew uregulowaniom zawartym w Studium określono w § 3 ust. 4 pkt 12 uchwały, iż powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej na terenach [...], [...] oraz [...] nie może być mniejsza niż 1200 m2, z wyjątkiem działek wydzielanych pod infrastrukturę techniczną lub drogi publiczne. Skarżący zaakcentował, że w trakcie prowadzonego postępowania nadzorczego, Burmistrz Miasta i Gminy S. w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. ([...]) wyjaśnił, że wyznaczenie przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługową spowodowane było sprzeciwem właścicieli sąsiednich nieruchomości wobec lokalizacji zabudowy przemysłowej. Skarżący podniósł, że Burmistrz Miasta i Gminy S. wskazał także, iż dla części nieruchomości objętych planem zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Skarżący uznał jednak powyższe wyjaśnienia za niewystarczające w kontekście braku dokonania wcześniejszych zmian w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S.. Nadto, skarżący podkreślił, że brak jest w Studium jakichkolwiek zapisów, na podstawie których możliwe byłoby uznanie, że na przedmiotowych terenach można dopuścić w planie miejscowym zabudowę mieszkaniową. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wskazał, że stopień związania planów z ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia ustaleń studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma natomiast stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2020 roku Rada Miejska w S. wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że cały obszar objęty Planem znajdował się wcześniej na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] i tzw. osiedla [...] w Z. , zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] marca 2017 r. W ww. planie działki zlokalizowane na południe od ul. [...] oznaczony były jako teren [...] Przeznaczenie to zostało podtrzymane w nowo uchwalonym planie – zatem funkcja ta w 2017 r. zaakceptowana przez Wojewodę W. w momencie weryfikacji dokumentacji planistycznej oraz zapisów planu, mimo tego samego, co obecnie przeznaczenia w Studium, tj. [...], Studium nie było bowiem od tego czasu zmieniane. W momencie uznania skargi za zasadną fragmenty działek objętych Planem, na których znajdują się istniejące budynki mieszkalne pozostanie bez planu miejscowego. Natomiast południowe części działek (w tym momencie zagospodarowane jako ogrody) pozostaną oznaczone symbolem [...], gdyż obowiązują tam zapisy uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] marca 2017 r. Może to stanowić problem szczególnie dla niezabudowanej działki o nr ewid.[...], obręb Z., która w momencie uznania skargi, będzie objęta planem jedynie w części, tj. w części nieprzylegającej do drogi publicznej. W dalszej części podniesiono, że dalsze podtrzymywanie przeznaczania tego terenu pod zabudowę produkcyjną było sprzeczne z planami inwestycyjnymi mieszkańców oraz uchroniło ich przed poważnymi uciążliwościami związanymi z hałasem i obsługą komunikacyjną obiektów produkcyjnych. Wskazano także, że stopień związania planów z ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzemieniu tych ustaleń. Stopień może być – w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy albo słabszy. W ogólnych ustaleniach przyjętego Studium wskazano na zakaz zabudowy mieszkaniowej na terenie oznaczonym symbolami [...] oraz [...] Jednakże zaakcentowano, że na stronie 6 Studium Tom II Kierunki znajduje się zapis umożliwiający zmianę ustaleń Studium, kiedy funkcja podstawowa będzie zajmować nie mniej niż 50% powierzchni terenu objętego planem, jeżeli zmiana będzie uzasadniona aktualnymi potrzebami, które trzeba przeanalizować każdorazowo. Podniesiono zatem, że regulacja planu miejscowego nie musi być kopią zapisów studium, a badanie zgodności planu ze studium nie może sprowadzać się do bezrefleksyjnego powielania postanowień studium w projekcie planu. Studium wiąże bowiem organ planistyczny jedynie co do ogólnych wytycznych. Zwrócono także uwagę na punkt 2.1.3. Studium, zgodnie z którym na terenach [...] dopuszczona jest również lokalizacja usług. Z tego powodu na terenach objętych Planem, oznaczonych symbolami [...], [...], [...] oraz [...] umożliwiono nie tylko lokalizację zabudowy mieszkaniowej, co podniesiono w skardze, ale w różnym stopniu zabudowę usługową i mieszkalno-usługową. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na etapie projektu planu miejscowego nastąpiła dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Na zakończenie dodano, że unieważnienie aktu prawa miejscowego obowiązującego już od ponad roku spowoduje wprowadzenie chaosu i uniemożliwi zagospodarowanie tego terenu zgodnie z polityką przestrzenną gminy oraz wprowadzanymi zapisami zaskarżonej uchwały ładem przestrzennym. Treści planu miejscowego nie wykraczają poza przyznane kompetencje Rady Miasta, gdyż dokonała ona jedynie autointerpretacji uchwalonego wcześniej studium w zakresie zgodności planu miejscowego z jego zapisami. Wojewoda W. pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 38 akt sąd.), a Rada Miasta pismem z dnia [...] października 2020 roku (k. 41 akt sąd.) wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. 1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w S. wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda W. jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm. - w skrócie "u.s.g."). 2.W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z [...].07.2005 r., II OSK [...], ONSAiWSA 2006, nr [...], poz. 7; postanowienie NSA z [...].11.2005 r., I OSK [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewoda W. w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały – co nastąpiło, jak podano w skardze, [...] września 2019 r. – nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć tę uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. 4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008 r., II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z [...].06.2014 r., II OSK [...], CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 5. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Rady Miejskiej w S. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulicy [...] w Z. " – dalej jako: "Uchwała". 6. Autor skargi wskazał, że zaskarża Uchwałę wyłącznie w części obejmującej jej: § 3 ust. 1 w zakresie oznaczenia terenów symbolami: "[...], [...]" oraz "[...], [...]", § 3 ust. 4 pkt 11 uchwały oraz § 3 ust. 4 pkt 12 uchwały w zakresie oznaczenia terenów symbolami: "[...]" oraz "[...], [...]". 7. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019, poz. 506) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] września 2019 r. (poz. 7560) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 11 Uchwały). 8. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. 9. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody W. z [...] sierpnia 2020 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. 10. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 11. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej również jako: m.p.z.p.) z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. 12. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać zaś przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z [...].05.2009 r., II OSK [...]; z [...].09.2008 r., II OSK [...] – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z [...].03.2019 r., IV SA/Po [...], CBOSA). 13. Podniesione w niniejszej sprawie zarzuty dotyczą niezgodności wskazanych przez Wojewodę przepisów zaskarżonej Uchwały ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2011 r., zwanego dalej jakże jako "Studium") Wojewoda W. wskazał na naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie w § 3 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 4 pkt 11 i § 3 ust. 4 pkt 12 Uchwały możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych na terenach oznaczonych symbolami [...], [...], [...] i [...], w sposób naruszający ustalenia Studium, które na tym terenie przewiduje tereny aktywizacji gospodarczej, oznaczone na wyrysie ze Studium na rysunku planu symbolem "[...]". Organ stanął na stanowisku, że w ogólnych ustaleniach przyjętego Studium wskazano na zakaz zabudowy mieszkaniowej na terenie oznaczonym symbolami [...] oraz [...] Jednakże na stronie 6 Studium Tom II Kierunki znajduje się zapis umożliwiający zmianę ustaleń Studium, kiedy funkcja podstawowa będzie zajmować nie mniej niż 50% powierzchni terenu objętego planem, jeżeli ona zmiana będzie uzasadniona aktualnymi potrzebami, które trzeba przeanalizować każdorazowo. W ocenie Sądu skarga wniesiona przez Wojewodę W. jest uzasadniona. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że bezsporne w sprawie pozostaje, że tereny których dotyczy złożona w niniejszej sprawie skarga, w Studium oznaczone były symbolem [...], jako tereny aktywizacji gospodarczej. Bezsporne pozostaje również, że określając ogólne wytyczne użytkowania i zagospodarowania terenów aktywizacji gospodarczej wprowadzono całkowity zakaz zabudowy mieszkaniowej (pkt. 2.1.3. s. 17 i 18 Studium). Poza sporem pozostaje nadto, że jak wskazano w Studium, przez tereny aktywizacji gospodarczej rozumie się tereny działalności związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości itp. Dopuszczono także lokalizację usług. W tej sytuacji ustalenie co do sprzeczności Uchwały w zaskarżonej części ze Studium nie może, w ocenie Sądu, budzić uzasadnionych wątpliwości. Oceny tej, nie zmienia argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę Wojewody W. . Odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości Sądu, że w pkt 1.1. Studium dopuszczono wydzielenie terenów dla lokalizacji funkcji uzupełniających. Jednak, analiza akt sprawy wskazuje, że w odniesieniu do objętego zaskarżoną Uchwałą terenu, - nie doszło do "uzupełnienia funkcji" dominującej na obszarze [...], ale - do "jej zastąpienia" inną funkcją, tj. mieszkaniową, a tego Studium nie dopuszcza. Odwołując się do literalnego brzmienia pkt 1.1. Studium, do którego odwołano się w odpowiedzi na skargę należy zaakcentować, że uznano "za zgodne ze studium, takie ustalenia, które spowodują, że funkcja podstawowa będzie zajmować nie mniej niż 50% powierzchni terenu objętego planem". Taka sytuacja nie ma natomiast miejsca w okolicznościach badanej sprawy, co doskonale obrazuje część graficzna zaskarżonej Uchwały. Na przeważającej części planu uchwalonego zaskarżoną Uchwałą dopuszczono bowiem zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co stoi w jaskrawej sprzeczności z postanowieniami Studium. Bez znaczenia dla oceny zasadności skargi w ocenie Sądu pozostaje podnoszona przez organ okoliczność, że dalsze podtrzymywanie przeznaczania tego terenu pod zabudowę produkcyjną jest sprzeczne z planami inwestycyjnymi mieszkańców oraz wiąże się poważnymi uciążliwościami związanymi z hałasem i obsługą komunikacyjną obiektów produkcyjnych. Należy podkreślić, że na podstawie art. 32 u.p.z.p.. organ wykonawczy gminy w porozumieniu z radą gminy ma obowiązek czuwania nad aktualnością studium, a w przypadku uznania go za nieaktualne, w całości lub w części, do podejmowania działań, o których mowa w art. 27 u.p.z.p. Należy zatem zaakcentować, że również w okolicznościach badanej sprawy, w celu przeznaczenia terenów, których dotyczy skarga, w sposób zgodny z aktualnymi potrzebami, należało skorzystać z procedury zmiany Studium i dopiero w następnej kolejności przystąpić do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ został wyposażony w stosowne instrumenty prawne na wypadek utraty aktualności postanowień studium, z których jednak w okolicznościach badanej sprawy nie skorzystano przed podjęciem zaskarżonej Uchwały. Bez wpływu na kontrolę legalności zaskarżonej Uchwały pozostają też argumenty dotyczące postanowień uprzednio obowiązującego planu miejscowego dla spornego terenu. Powołane argumenty nie sanują bowiem, wskazanej przez Wojewodę i stwierdzonej przez Sąd wady zaskarżonej Uchwały. W ocenie Sądu zasadnie Wojewoda W. zarzucił zaskarżonej Uchwale, że narusza ona ustalenia Studium, w części dotyczącej przeznaczenia terenów pod zabudowę mieszkaniową, naruszając art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Dlatego też na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części opisanej w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Wojewody W. od Gminy S. zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).