IV SA/Po 1550/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. A. P. złożyła do G. O. P. S. w P. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – H. Ż.. Wskazano, że matka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga długotrwałej opieki. Podano, że H. Ż. pozostaje w związku małżeńskim ze Z. Ż., który nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustalono, że A. P. podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników. Wniosek A. P. został załatwiony przed Wójta Gminy P. odmownie, decyzją z dnia [...] marca 2020 r., która jednak została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy ustalono, że Skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia, w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] maja 2020 r. ustalono, że mąż H. Ż., w osobie Z. Ż. nie opiekuje się żoną, gdyż pracuje zawodowo. Wskazano, że jest to praca na umowę o pracę w firmie A.-E., która zakłada światłowody, a Z. Ż. jest w niej zatrudniony na stałe. Przedłożono kopię umowy o pracę Z. Ż. (ur. [...] r.). Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił przyznania A. P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, pozostawanie w związku małżeńskim przez osobę wymagająca opieki, wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego innemu członkowi rodziny, chyba że małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wyjaśniono, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego małżonek. Zaakcentowano, że wyjątek od tej zasady stanowi sytuacja gdy małżonek osoby niepełnosprawnej, z przyczyn od siebie niezależnych i nie wynikających z jego woli, nie jest zdolny do sprawowania nad nią opieki. Podkreślono, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego innemu członkowi rodziny nie może mieć miejsca w sytuacji gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki ma obiektywną możliwość sprawowania opieki (pozwala mu na to stan zdrowia i wiek) lecz odmawia jej sprawowania. Bez znaczenia są subiektywne przyczyny tej odmowy. W przewidzianym prawem terminie A. P. złożyła odwołanie domagając się uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. W odwołaniu podkreślono, że małżonek H. Ż. obiektywnie nie jest zdolny do sprawowania opieki nad żoną. Wskazano, że Z. Ż. jest jedynym żywicielem rodziny i przy dużych wydatkach m.in. na pieluchomajtki, podkłady, z trudem pokrywa on niezbędne koszty. Skarżąca wyjaśniła, że początkowo zamieszkiwała z matką, ale po zawarciu związku małżeńskiego dojeżdża codziennie żeby opiekować się mamą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że ustalenia faktyczne w badanej sprawie pozostają niekwestionowane. Istota sporu dotyczy możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez córkę osoby niepełnosprawnej, w sytuacji gdy mąż osoby niepełnosprawnej rezygnuje ze sprawowania osobistej opieki nad nią z tej przyczyny, że pozostaje w zatrudnieniu. Kolegium w obszernym uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazało, że realizacja obowiązku alimentacyjnego może przybrać formę świadczeń osobistych, ale może też mieć wymiar finansowy, sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka (i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym małżonkiem. W przewidzianym prawem terminie A. P. złożyła skargę domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji. W ocenie Skarżącej organy administracji publicznej nie są uprawnione do tego aby narzucać obowiązki opiekuńcze podmiotom innym niż te które same zrezygnowały z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W skardze podniesiono też, że Z. Ż. jest jedynym żywicielem rodziny, a jego zarobki z ledwością starczają na pokrycie niezbędnych potrzeb. Skarżąca wskazała, że sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką oraz nad upośledzoną umysłowo siostrą ojca, która leczy się w K. w S. i P. P.. Dalej wskazano, że pomimo prób Z. Ż. nie jest w stanie pracować jednocześnie i sprawować opieki nad żoną oraz siostrą. W ocenie Skarżącej podjęcie opieki nad osobą chorą na SM wymaga wiedzy na temat tej choroby, aby móc na bieżąco monitorować jej przebieg oraz aby wykonywać proste ćwiczenia rehabilitacyjne. Ustanowiony w ramach instytucji prawa pomocy pełnomocnik zawodowy poparł zarzuty złożonej skargi i wskazał, że w sprawie dokonano błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a oraz 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne przyjęcie, że małżonek osoby niepełnosprawnej nie jest obiektywnie pozbawiony możliwości sprawowania opieki nad nią. Wskazano, że H. Ż. pracuje zawodowo w celu zapewnienia utrzymania swojej żonie, a wypaczeniem jest stwierdzenie, że Z. Ż. nie realizuje ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Wskazano też na brak specjalistycznej wiedzy i umiejętności, które uniemożliwiają Z. Ż. sprawowanie opieki nad żoną. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, sprawowanie opieki nad żoną przez osobę nieprzygotowaną do tego, czyli Z. Ż. stanowiłoby zagrożenie dla H. Ż.. Podkreślono, że skoro Z. Ż. nie posiada umiejętności w zakresie zajmowania się osobą chorą na stwardnienie rozsiane, to nawet przy największych chęciach opieki tej skutecznie realizować nie będzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 – u.ś.r.). W okolicznościach badanej sprawy poza sporem pozostaje, że A. P., która podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, jest córką H. Ż. legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymagającej długotrwałej opieki. Kwestią bezsporną pozostaje też, że H. Ż. pozostaje w związku małżeńskim ze Z. Ż., który nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Poza sporem pozostaje ponadto, że Z. Ż. jest aktywny zawodowo i w związku z realizowanymi obowiązkami zawodowymi zrzekł się sprawowania opieki nad swoją żoną. Opiekę tę przejęła Skarżąca. Istota sporu sprowadza się do zasadności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego córce osoby niepełnosprawnej, w sytuacji gdy jej sprawny i aktywny zawodowo małżonek rezygnuje ze sprawowania opieki nad nią, w związku z pełnionymi obowiązkami zawodowymi. Świadczenie pielęgnacyjne jest jednym ze świadczeń rodzinnych uregulowanych w u.ś.r. (art. 2 pkt 2 u.ś.r.) przysługującym z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie to przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zatem art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. ustawodawca sformułował negatywną przesłankę po stronie osoby wymagającej opieki, której zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom uprawnionym na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Z literalnego brzmienia przywołanego wyżej unormowania wynika bowiem, że jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. Ustawodawca przyjął, że w sytuacji zawarcia związku małżeńskiego tworzy się nowa rodzina, która nakłada na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Z przepisu art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej k.r.o.) wynika bowiem, że małżonkowie mają w małżeństwie równe nie tylko prawa, ale także obowiązki, a ponadto, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Nawet w przypadku ustania małżeństwa w wyniku rozwodu, zgodnie z art. 60 § 1 k.r.o., małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Z kolei z art. 130 k.r.o. wynika, że obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa albo po orzeczeniu separacji wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są bowiem wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2016 r. sygn. I OSK 3283/14). Mając na uwadze literalne brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. stwierdzić należy, że ustawodawca przyjął, że zasadne i konieczne jest ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim. Co do zasady, w przypadku pozostawania przez osobę wymagająca opieki w związku małżeńskim, świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane na podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r., wyłącznie gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wyklucza dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 599/20, wyrok NSA z 20 stycznia 2020 r., I OSK 2031/20). Taka sytuacja bezspornie nie ma jednak miejsca w badanej sprawie. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym rzeczywista niemożność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (tu: przez jej współmałżonka), w braku orzeczenia o niepełnosprawności (tu: o jej znacznym stopniu), wykazana być może również innymi dowodami, dopuszczonymi przez k.p.a. (por. wyrok NSA z 13.11.2015 r., I OSK 1230/14, CBOSA). Dlatego dokonując wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych – mając na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy – Sąd miał na względzie także cel regulacji zawartej w art. 17 u.ś.r. Sąd podziela stanowisko, że art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. należy wykładać w ten sposób, że rozstrzygnięcie o zasadności wniosku A. P. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką zależy od jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotową opiekę jest zdolny sprawować jej współmałżonek (ojciec Skarżącej) , a nie wyłącznie od ustalenia, że matka pozostaje w związku małżeńskim, a jej współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. wyrok NSA z 11.01.2017 r., I OSK 1113/15, CBOSA). W ocenie Sądu, dokumentacja akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że małżonek H. Ż. jest zdolny sprawować nad nią opiekę w rozumieniu art. 17 u.ś.r. W ocenie Skarżącej i jej pełnomocnika, przyczyną uniemożliwiającą Z. Ż. opiekę nad żoną (matką skarżącej) są jego obowiązki zawodowe oraz "brak umiejętności" do sprawowania opieki nad chorującą na stwardnienie rozsiane H. Ż.. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii obowiązków zawodowych Z. Ż. podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącym zasadności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności, w sytuacji gdy małżonek osoby niepełnosprawnej jako przyczynę uniemożliwiającą mu sprawowanie opieki nad żoną wskazywał właśnie obowiązki zawodowe. Uzasadniając swoje stanowisko NSA akcentował, że realizacja obowiązku zaistniałego po stronie małżonka osoby wymagającej opieki może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też może mieć wymiar finansowy (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. I OSK 2422/20). Sąd w składzie sprawę niniejszą rozpoznający, stanowisko to podziela i przyjmuje za swoje. W kwestii braku umiejętności/zdolności Z. Ż. do sprawowania opieki nad H. Ż., chorującą na stwardnienie rozsiane należy zauważyć, że A. P. oświadczyła, że wykonuje następujące czynności by usprawnić oraz umożliwić funkcjonalnie swej matce: dowożenie do placówek służby zdrowia, utrzymywanie kontaktu z placówkami medycznymi, zakup i podawanie leków, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, pomoc w ubieraniu, dbałość o czystość pokoju, odzieży, pościeli, pomoc w zaspokajaniu potrzeb fizjologicznych, przygotowanie i podawanie posiłków (k. 13 akt adm.). W skardze doprecyzowano, że opieka nad H. Ż. wymaga również "nauczenia się prostych ćwiczeń rehabilitacyjnych" i wiedzy na temat przebiegu i progresu tej choroby. Zaakcentować trzeba, że zakres i rodzaj opisanych przez Skarżącą czynności które składają się na bieżącą opiekę nad jej matką nie wskazują, aby konieczne było szczególne przygotowanie teoretyczne i praktyczne do podjęcia takiej opieki. Nie ulega wątpliwości, że H. Ż. jest osobą poruszającą się na wózku inwalidzkim i trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji, a charakter niezbędnej pomocy uzasadniony jest rodzajem jednostki chorobowej. Odnosząc się do argumentacji pisma pełnomocnika Skarżącej zauważyć trzeba, że ani w odwołaniu, ani w skardze Skarżąca nie kwestionowała poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, a w toku postępowania administracyjnego sama obszernie i kazuistycznie wskazała na czym polega sprawowana przez nią opieka nad H. Ż.. Odnosząc się do argumentacji o braku przygotowania i umiejętności Z. Ż. do sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną podkreślić trzeba, że ustawodawca nie uzależnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od posiadania jakiegokolwiek przygotowania teoretycznego, czy praktycznego. Zaakcentować trzeba, że w orzeczeniu o niepełnosprawności matki skarżącej zawarto wskazania dotyczące korzystania przez nią z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe i inne placówki (pkt 6 – k. 1.1. akt adm.). Jakkolwiek zatem Skarżąca podjęła opiekę nad niepełnosprawną matką, to z akt sprawy nie wynika aby z przyczyny polegającej na braku przygotowania/umiejętności, opieki tej – obiektywnie – sprawować nie mógł jej ojciec. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby Z. Ż. – obiektywnie - nie mógł sprawować opieki nad żoną w rozumieniu art. 17 u.ś.r. Prawidłowo zatem organy uznały, że w kontrolowanej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka, wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., do uzyskania przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.