IV SA/Po 1492/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi " Spółki A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "Spółki A z siedzibą w B. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku ([...]), na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 018 r., poz. 570), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości, tj. decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] marca 2020 r. ([...]) w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy norek na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w miejscowości K. O., gmina G.. Wskazana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] lutego 2018 roku Spółka A z siedzibą w B. (dalej także jako "inwestor" lub "skarżąca") wniosła do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy norek do [...] na działkach [...], [...] i [...] położonych w miejscowości K. O., gm. G.. W dniu [...] marca 2018 roku organ wszczął postępowania w tym przedmiocie. W związku z uznaniem, że planowane przedsięwzięcie należy kwalifikować jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, Wójt Gminy G. zwrócił się w dniu [...] marca 2018 roku o zajęcie opinii do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 roku, Wójt Gminy G. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] maja 2019 roku inwestor złożył aneks do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który modyfikował obsadę z [...] do [...]. Planowane przedsięwzięcie zostało finalnie pozytywnie zaopiniowane przez organy uzgadniające. Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. opinią sanitarną z dnia [...] sierpnia 2019 r. ([...]) uzgodnił pozytywnie warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem sanitarno-higienicznym i zdrowotnym z określonymi warunkami. Opinia ta podlegała sprostowaniu postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2019 r. ([...]). Regionalny Dyrektor Ochrony . Środowiska w P. uzgodnił realizację przedsięwzięcia z określeniem jego warunków postanowieniem z dnia [...] marca 2019 roku. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. ([...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie oraz określił warunki tej realizacji. Z uwagi na protesty mieszkańców dotyczące sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji na tereny sąsiednich działek, braku posiadania przez Inwestora wystarczającej ilości gruntów w celu odpowiedniego zagospodarowania obornika oraz warunków hodowli i obsady zwierząt, w dniu [...] lutego 2020 roku odbyła się rozprawa administracyjna. Decyzją z dnia [...] marca 2020 roku ([...]) Wójt Gminy G. odmówił udzielenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy norek na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w miejscowości K. O., gmina G.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Inwestor nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 68 pkt 1, 3, 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, tj. nie podejmuje działań, aby łagodzić skutki negatywnych oddziaływań na stan jednolitych części wód, nadto, przedmiotowa inwestycja nie stanowi nadrzędnego interesu publicznego, a także nie zastosowano innych działań, znacząco korzystniejszych z punktu widzenia interesów środowiska. Zatem stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Odwołanie z dnia [...] kwietnia 2020 roku wniosła Spółka A z siedzibą w B. , reprezentowana przez pełnomocnika fachowego. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rozporządzania przez odwołującego obornikiem mającym powstać w wyniku realizacji przedsięwzięcia, a następnie opierając się w istocie na okolicznościach niewyjaśnionych wydanie decyzji w sprawie, w wyniku czego organ I instancji kreując błędny stan faktyczny co najmniej przedwcześnie wydał w przedmiotowej sprawie decyzję odmowną, w sytuacji gdy odwołujący dysponuje stosowną dokumentacją. Wniesiono zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci umów zbycia nawozów naturalnych na okoliczność podjęcia przez inwestora działań zapobiegających gromadzeniu obornika na gruncie rolnym w stopniu przekraczającym dopuszczalną normę, działań neutralizujących oddziaływanie przedsiębiorstwa na środowisko. W uzasadnieniu odwołania wskazano dalej, że organ I instancji w toku postępowania administracyjnego nie badał wystąpienia negatywnych przesłanek dla wydania skarżonej decyzji pod kątem potencjalnie wytwarzanego przez planowane przedsięwzięcie obornika. Organ nie wezwał także inwestora do przedłożenia stosownych umów dotyczących zbycia gromadzonego obornika. Przedstawiono także argumentację odnoszącą się do uciążliwości zapachowych związanych z planowanym przedsięwzięciem, stanowiącą jedną z przyczyn decyzji odmownej. Wspomniano także o zasadzie zrównoważonego rozwoju. W odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] czerwca 2020 roku, D. K., reprezentowany przez pełnomocnika fachowego, wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji Wójta Gminy G. w całości w mocy oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zobowiązanie Inwestora do przedłożenia wiarygodnych dokumentów na okoliczność areału jaki posiadają potencjalni odbiorcy nawozów naturalnych, jaki areał osoby te będą posiadały w czasie prowadzenia budowli na inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania oraz jaka w tym czasie będzie struktura zasiewów na ich gruntach. W uzasadnieniu odniesiono się do przedstawionych w odwołaniu umów zbycia nawozów naturalnych oraz do zarzutów odwołania. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku Inwestor reprezentowany przez pełnomocnika fachowego w uzupełnieniu odwołania przedłożył aktualnie wiążące umowy zbycia nawozów naturalnych zawarte przez Inwestora. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 roku ([...]), na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako "SKO w K." lub "SKO") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji wskazano na przebieg postępowania oraz przytoczono przepisy materialnoprawne. Zwrócono uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji dokonał weryfikacji stanowiska organów współdziałających, gdyż to organ wydający decyzję, czyli Wójt Gminy G., ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej. Pomimo uzyskania pozytywnych opinii organów współdziałających decyzja organu I instancji okazała się negatywna dla inwestora. Organ I instancji, zdaniem SKO w K., wydając zaskarżoną decyzję, wskazał dlaczego nie akceptuje uzgodnień dokonanych przez organy współdziałające. SKO w K. podzieliło ustalenia organu I instancji. Zdaniem SKO w K. stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób odpowiadający przepisom prawa. Przyczyny, wobec których wydano decyzję odmowną, SKO w K. uznało za poprawnie umotywowane. Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że Inwestor z własnej inicjatywy powinien przedłożyć stosowne dowody na okoliczności spełnianie warunków hodowli w zakresie zagospodarowania nawozu. Wskazano, że Inwestor nie posiadał planu nawożenia oraz nie przeprowadzono konsultacji z rolnikami, którzy wyrazili zgodę na takie nawożenie na własnych gruntach i mogą posiadać własną hodowlę. Wskazano także, że umowy dotyczące zbycia nawozów zawarte zostały pomiędzy innym podmiotem aniżeli Inwestor, nie wyszczególniono w nich okresu obowiązywania umów oraz, co najważniejsze, ilości przekazywanego obornika oraz możliwości zagospodarowania obornika po stronie jego odbiorcy. Dodano, że inwestor nie posiada użytków rolnych, na których sam mógłby wykorzystać obornik. Dodatkowo przedłożone na etapie postępowania odwoławczego umowy SKO w K. uznało za dowód nieprzydatny w sprawie w zakresie pozwalającym na orzeczenie co do istoty sprawy. Umowy te dotyczyły krótkich okresów czasowych w przeszłości co do obornika generowanego przez fermę norek prowadzonej na znacznie mniejszą skalę, niż ta podlegająca ocenie w związku z planowanym przedsięwzięciem. Nadto, SKO w K. oceniło, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z przyczyn ekonomiki postępowania. Pismem z dnia [...] lipca 2020 roku Spółka A z siedzibą w B. , reprezentowana przez pełnomocnika fachowego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. ([...]) o utrzymaniu w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] marca 2020 r. ([...]) w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy norek na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w miejscowości K. O., gmina G.. Zaskarżono decyzję w całości i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącej i jej pełnomocnika oraz przeprowadzenie powołanych w skardze dowodów z dokumentów (umów zbycia nawozów naturalnych, umów dzierżawy nieruchomości, planów nawożenia). Skarżonej decyzji zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść decyzji, polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że inwestor nie posiada plany nawożenia i nie daje gwarancji prawidłowego zagospodarowania obornika, który powstanie w przypadku powiększenia zakresu działalności hodowlanej po realizacji zamierzonej inwestycji, tj. rozbudowy fermy norek do zwiększonej obsady [...]; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść decyzji, polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że umowy o zbycie obornika na rzecz innego niż Spółka A podmiotu w sytuacji gdy skarżący (inwestor) Spółka A jest sukcesorem Gospodarstwa Rolno-Hodowlanego [...], a przedłożenie wskazanej dokumentacji miało na celu wyłącznie wyjaśnienie okoliczności dotyczących utrwalonej praktyki zagospodarowania obornika pochodzącego z własne produkcji rolniczej; 3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 2 k.p.a., mający istotny wpływ na treść decyzji poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy termu organowi do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zostały naruszone przepisy postępowania w postaci art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2020 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi w całości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 października 2020 roku (k. 99 akt sąd.) na podstawie art. 15 zzs4ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ. U z 2020 r., poz. 374, ze zmianami) zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Zdaniem Sądu Kolegium naruszyło art. 7, art. 8, art. 10, art. 79a i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a."), gdyż nie w pełni wyjaśniło sprawę. Mateńalnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiła ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm. dalej: u.o.o.ś). Organy decyzję o odmownym załatwieniu wniosku Skarżącej umotywowały dwoma kwestiami. Przede wszystkim wskazano, że Inwestor z własnej inicjatywy powinien przedłożyć stosowne dowody na okoliczności spełniania warunków hodowli w zakresie zagospodarowania nawozu. Podniesiono też, że Inwestor nie posiada planu nawożenia oraz nie przeprowadzono konsultacji z rolnikami, którzy wyrazili zgodę na takie nawożenie na własnych gruntach i mogą posiadać własną hodowlę. Wskazano także, że umowy dotyczące zbycia nawozów zawarte zostały pomiędzy innym podmiotem aniżeli Inwestor i nie wyszczególniono w nich okresu obowiązywania umów oraz, co najważniejsze, ilości przekazywanego obornika oraz możliwości zagospodarowania obornika po stronie jego odbiorcy. Dodano, że Inwestor nie posiada użytków rolnych, na których sam mógłby wykorzystać obornik. Dodatkowo przedłożone na etapie postępowania odwoławczego umowy SKO w K. uznało za dowód nieprzydatny w sprawie w zakresie pozwalającym na orzeczenie co do istoty sprawy. Umowy te dotyczyły krótkich okresów czasowych w przeszłości co do obornika generowanego przez fermę norek prowadzonej na znacznie mniejszą skalę, niż ta podlegająca ocenie w związku z planowanym przedsięwzięciem. Nadto, SKO w K. oceniło, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z przyczyn ekonomiki postępowania. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do kwestii zapewnienia powierzchni gruntów jaką Inwestor powinien zapewnić (spełniająca kryteria nawożenia nawozem naturalnym), należy wskazać, że stosowne wyliczenie w tym zakresie zostało zawarte w Aneksie do Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z [...] maja 2019 r. Prawidłowości ustaleń w tym zakresie organy nie zakwestionowały na żadnym etapie postępowania. W Uzupełnieniu raportu wskazano, że powstające nawozy naturalne wykorzystywane będą przez Inwestora do organicznego nawożenia pól oraz zbywane okolicznym rolnikom na podstawie umów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Inwestor został wezwany do podania informacji na temat wielkości areału gruntów rolnych pozostających w dyspozycji inwestora, na których planowane jest nawożenie obornikiem pochodzącym z chowu norek na terenie fermy po planowanej rozbudowie (k. 1794/t.ll). W odpowiedzi, w załączniku do pisma z dnia [...] września 2019 r. Inwestor przekazał umowę na zbycie obornika zawartą pomiędzy Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym [...] z siedziba w B. ul. [...] a K. W. w dniu [...] marca 2017 r. (k. 817/t.ll). Dowód ten został jednak przez organy odrzucony z dwóch przyczyn. Po pierwsze - wskazano, że umowa ta została zawarta pomiędzy innymi podmiotami niż Wnioskodawca. Odnosząc się do tego zarzutu Skarżąca wskazuje, że Spółka A jest w istocie następcą prawnym osoby fizycznej, która prowadziła wcześniej jednoosobową działalność gospodarczą. Analiza akt sprawy dowodzi, że ani organ I, ani organ II instancji nigdy nie wyjaśniały dlaczego wezwany do podania informacji na temat wielkości areału gruntów rolnych na których planowane jest nawożenie obornikiem pochodzącym z chowu norek na terenie fermy po planowanej rozbudowie Inwestor przedłożył umowę zawartą pomiędzy Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym [...] z siedzibą w B. ul. [...] a K. W.. Uwagę zwraca fakt, że nigdy nie zwrócono się do Skarżącej o wyjaśnienie tej kwestii, ani nie udokumentowano w aktach żadnych innych czynności służących wyjaśnieniu tej kwestii. Tymczasem, na podstawie art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020, poz. 1526 - dalej jako: k.s.h.) przedsiębiorca będący osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086) - (przedsiębiorca przekształcany) może przekształcić formę prowadzonej działalności w jednoosobową spółkę kapitałową (spółkę przekształconą) (przekształcenie przedsiębiorcy w spółkę kapitałową). Na podstawie art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej (§2). Regulacja zawarta w przepisach kodeksu spółek handlowych daje podstawę, aby przyjąć, że w takim przypadku mamy tożsamość podmiotu przekształconego i przekształcanego, a jedynie zmienia się forma prawna tego podmiotu. Zgodnie z art. 553 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Przyjąć możemy, że skutki te należy rozpatrywać w kontekście sfery: cywilnoprawnej, administracyjnoprawnej (w tym podatkowej), organizacyjnej, w sferze członkostwa i prawa pracy (por. A.Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2021). W tych okolicznościach, odrzucenie a priori wartości dowodowej umowy zawartej pomiędzy Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym [...] z siedzibą w B. ul. [...] a K. W. z tej tylko przyczyny, że strona tej umowy nie była skarżąca Spółka należy uznać co najmniej za przedwczesne. Niezależnie od braku jakichkolwiek ustaleń dotyczących relacji pomiędzy Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym [...] z siedzibą w B. a Spółką A Kolegium nie poczyniło również żadnych ustaleń na okoliczność okresu obowiązywania umów, ilości przekazywanego obornika oraz możliwości zagospodarowania obornika po stronie jego odbiorcy - jednocześnie zarzucając, że w przedłożonych przez Inwestora umowach nie wyszczególniono tych elementów. Analiza kopii umowy nadesłanej przez Spółkę w odpowiedzi na wezwanie organu (k. 817/t.ll akt adm.) wskazuje, że określono jej przedmiot "odbiór od "Wytwórcy" obornika z terenu fermy norek znajdującej w się w miejscowości kolonia [...]" (§ 1) wskazując, że "częstotliwość odbioru obornika odbywać się będzie według potrzeb "Wytwórcy (§ 3). Należy zauważyć, że kryterium czasu pozwala dokonać podziału na zobowiązania ciągłe i zobowiązania o świadczeniach jednorazowych. W świadczeniach ciągłych obowiązek dłużnika polega na pewnym stałym zachowaniu w czasie trwania stosunku obligacyjnego. Najczęściej spotykanymi w obrocie cywilnoprawnym świadczeniami ciągłymi są świadczenia określone umowami o świadczenie usług. Wygaśnięcie bezterminowego zobowiązania ciągłego określa przepis art. 3651 k.c. (por. A. Kidyba, (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część ogólna, wyd. II, Wyd/EI 2014). Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji Kolegium, należy wskazać, że § 3 przedstawionej umowy częstotliwość świadczonych usług wiąże z potrzebami "Wytwórcy". W okolicznościach badanej sprawy organy, które powzięły wątpliwości co do treści przedłożonej przez Inwestora umowy, jednocześnie nie podjęły żadnych działań w celu ich wyjaśnienia. Jednocześnie też, to te braki m.in. uzasadniały w ocenie Kolegium odmowne załatwienie złożonego wniosku. Należy podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wynika, że organy swoje rozstrzygnięcie oparły na wątpliwościach i nieprecyzyjnie wyjaśnionym stanie faktycznym, przyjmując że taki stan rzeczy obciąża Wnioskodawcę. Tymczasem, w myśl art. 7 k.p.a. obowiązek i odpowiedzialność za wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obciąża organ. Jakkolwiek ustawodawca przewiduje inicjatywę dowodową strony, to wymaga jej - współdziałania z organami - w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie zastępowania organów. Nie może budzić wątpliwości, że strona aby mieć możliwość podjęcia leżących w jej interesie działań, musi mieć wiedzę o sposobie dokonanej przez organy oceny wcześniej przedstawionych dowodów. Jeżeli zatem Spółka A nie została poinformowana w trybie art. 79a k.p.a. i nie miała wiedzy, że organ I instancji kwestionuje zawartą przez A. M. umowę, to nie mogła również w tej sprawie zareagować. Odnosząc się z kolei do etapu postępowania odwoławczego należy wskazać, że w dniu [...] czerwca 2020 r. do Kolegium wpłynęła odpowiedź na odwołanie (pełnomocnika strony postępowania). Skan odpowiedzi na odwołanie został przesłany pełnomocnikowi Inwestora tego samego dnia (karta nienumerowana, zielona teczka). Analiza akt sprawy dowodzi, że doręczając pełnomocnikowi Skarżącej skan odpowiedzi na odwołanie, nie zakreślono terminu na ustosunkowanie się do tego pisma, ani nie wystosowano zawiadomień w trybie art. 10 , ani art. 79a k.p.a. W dniu [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało do wiadomości, że tego samego dnia została wydana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Pełnomocnikowi Inwestora decyzja ta została doręczona w dniu [...] czerwca 2020 r. (prezentata Kancelarii). Tymczasem, jeszcze dzień wcześniej, tj. w dniu [...] czerwca 2020 r. (datownik na pieczęci urzędu pocztowego) pełnomocnik Inwestora przedłożył aktualne wiążące umowy zbycia nawozów naturalnych zawarte przez Spółkę A., których - jak wskazano - nie można było przedstawić w dniu wniesienia odwołania. Jednocześnie jednak, podkreślono, że w tamtej dacie obowiązujące były umowy dotychczas już przez odwołującą się stronę złożone (karta nienumerowana, zielona teczka). Do akt sprawy nadesłano: umowę zbycia nawozów naturalnych z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą pomiędzy Spółką A a K. W. na okres od [...] maja 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. dotyczącą odbioru obornika norek w ilości [...](m2) o zawartości azotu 12,59kg/t (m2); umowę zbycia nawozów naturalnych z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą pomiędzy Spółką A a A. D. na okres od [...] maja 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. dotyczącą odbioru obornika norek w ilości [...]t(m2) o zawartości azotu 12,59kg/t (m2); umowę zbycia nawozów naturalnych z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą pomiędzy Spółką A. a P. M. na okres od [...] maja 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. dotyczącą odbioru obornika norek w ilości [...]t(m2) o zawartości azotu 12,59kg/t (m2); umowę zbycia nawozów naturalnych z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą pomiędzy Spółką A. a P. T. na okres od [...] maja 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. dotyczącą odbioru obornika norek w ilości [...]t(m2) o zawartości azotu 12,59kg/t (m2); umowę zbycia nawozów naturalnych z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą pomiędzy Spółką A. a D. K. na okres od [...] maja 2020 r. do [...] kwietnia 2023. r. dotyczącą odbioru obornika norek w ilości [...]t(m2) o zawartości azotu 12,59kg/t (m2). Już po doręczeniu Inwestorowi decyzji organu II instancji nadesłano natomiast Zestawienie umów nabycia nawozów naturalnych Spółka A na [...] ton wraz z Programem azotowym gospodarstwa. Dokumenty te nie zostały jednak poddane ocenie organu II instancji, ponieważ zostały nadane przez pełnomocnika Skarżącej dzień przed doręczeniem mu zaskarżonej decyzji i jak dowodzi prezentata Kolegium, wpłynęły do tego organu, w tym samym dniu w którym Skarżącej doręczono zaskarżoną decyzję (tj. [...] czerwca 2020 r.). Należy podkreślić, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, Kolegium naruszyło art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału. W świetle faktu, że dzień przed doręczeniem Inwestorowi decyzji organu II instancji, nadał on w urzędzie pocztowym dokumenty na poparcie swojego stanowiska, uchybienie Kolegium stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, zgodnie z art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach, bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. W badanej sprawie organy nie informowały Inwestora w trybie art. 79a k.p.a., a w tej sytuacji podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastrzeżenia wobec Inwestora należało uznać za przedwczesne. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że na podstawie art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, przy czym konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) pozwala na twierdzenie, że organ przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ staje się jednak dowolną wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. W okolicznościach badanej sprawy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji i sposób prowadzenia postępowania prowadzi do wniosku, że Kolegium w istocie przekroczyło granice swobodnej oceny dowodów. Należy, bowiem zauważyć, że art. 75 zd. 2 k.p.a., który wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje pierwszeństwa. Wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych, które w ocenie Sądu mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję Kolegium należało uchylić, co Sąd uczynił w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania (orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018, poz. 1667 ze zm.) w pkt. 2 sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie poczynienie ustaleń dotyczących relacji pomiędzy Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym [...] z siedzibą w B. a Spółką A oraz ponowna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem wyników tych ustaleń, następnie jeśli zaistnieje taka potrzeba, poinformowanie Inwestora o sposobie oceny przedstawionych przez niego dowodów (art. 79a k.p.a.) i umożliwienie mu wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 10 k.pa.).