IV SA/Po 1486/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. N. na uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod budownictwo mieszkaniowe, obejmującego obszar ograniczony ulicami [...] i [...] w K. oddala skargę w całości

E. N. (dalej również jako: "Skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, wniosła do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod budownictwo mieszkaniowe, obejmującego obszar ograniczony ulicami [...] i [...] w K. (dalej również jako: "Plan" albo "Uchwala"), w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...], arkusz [...], obręb K., numer księgi wieczystej [...] Skarżąca wyjaśniła, że zlokalizowanej w Planie, na terenie oznaczonym symbolem [...], działce stanowiącej jej własność w sposób nieuzasadniony ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10 metrów od drogi publicznej, w sposób utrudniający zabudowę. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP tj. konstytucyjnej zasady proporcjonalności, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP tj. konstytucyjnej zasady zakazu naruszania istoty prawa własności, a także art. 1 ust. 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwana dalej u.p.z.p.) tj. obowiązku wyważenia potrzeb interesu publicznego oraz interesów prywatnych, poprzez ograniczenie prawa własności skarżącej bez uzasadnienia istniejącym interesem publicznym lub interesem prywatnym innych właścicieli nieruchomości, naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 15 ust 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i art. 1 ust 2 pkt 1 u.p.z.p poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób sprzeczny z zasadą ładu przestrzennego, nadto prowadzący do przekroczenia przez Gminę władztwa planistycznego, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP a także art. 140 kodeksu cywilnego poprzez nieproporcjonalne naruszenie prawa własności Skarżącej i ograniczenie zabudowy na nieruchomości pomimo braku istnienia przesłanek do takiego ograniczenia prawa własności, a także naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP polegające na wyznaczeniu nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż granicy nieruchomości skarżącej w sposób mniej korzystny niż ma to miejsce na innej działce ewidencyjnej o tym samym przeznaczeniu ([...]) oraz na nieruchomościach nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, po drugiej stronie [...] Mając na względzie powyższe, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w § 8 ust. 2 lit. d oraz załącznika graficznego do Uchwały, w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...], arkusz [...], obręb K., numer księgi wieczystej [...], zlokalizowanej w planie na terenie oznaczonym symbolem [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że E. N. jest właścicielką nieruchomości, położonej w K. , przy [...], działka nr [...], arkusz [...], obręb K., numer księgi wieczystej [...], która objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów pod budownictwo mieszkaniowe, obejmującego obszar ograniczony ulicami [...] i [...] w K. , w ramach którego wskazana nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ([...]). Podkreślono fakt, iż Skarżąca jest właścicielką nieruchomości objętej zaskarżonym Planem, a jednocześnie nieprzekraczalna linia zabudowy uniemożliwia wykorzystanie nieruchomości Skarżącej (przebiega w sposób naruszający własność). W ocenie Skarżącej przeznaczenie działek gruntu pozostaje niemożliwe do zrealizowania z powodu wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy. W ocenie Skarżącej zastosowana nieprzekraczalna linia zabudowy nie koresponduje z możliwą na tym terenie zabudową, co w ocenie Skarżącej nosi znamiona rażącego naruszenia prawa własności. W ocenie Skarżącej przyjęta linia zabudowy nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, a jej wyznaczenie nastąpiło w sposób całkowicie arbitralny, bez uzasadnienia merytorycznego oraz planistycznego. Skarżąca wskazała, że budynki – po drugiej stronie drogi – są usytuowane w mniejszej odległości od drogi. Ponadto linia zabudowy, która rozpoczyna swój bieg od dz. nr [...] nie zachowuje ciągłości, co w ocenie Skarżącej wskazuje na całkowicie dowolne ustanowienie linii zabudowy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, że wyznaczenie linii zabudowy w kwestionowanym przez Skarżącą przebiegu nastąpiło w 2006 r. a w 2010 r. zostało zatwierdzone również w zaskarżonym Planie. Podejmując decyzję o takim przebiegu linii zabudowy kierowano się postanowieniami, wydanych na terenie objętym Planem, decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że działka nr [...] (stanowiąca przedmiot własności Skarżącej) została wydzielona z działki nr [...], dla której Burmistrz Miasta W. w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy. To zgodnie z ustaleniami tej decyzji wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, która wytyczona została w odległości 10m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej. Na podstawie decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] stycznia 2006 r. Starosta [...] w dniu [...] października 2009 r. decyzją nr [...] udzielił ówczesnym właścicielom (M. i P. S.) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ zaakcentował, że to właśnie te ustalenia, wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych zostały uwzględnione przy uchwalaniu zaskarżonego przez E. N. . Podkreślono, że taki przebieg linii zabudowy był też zgodny z wnioskiem ówczesnych właścicieli, z kolei obowiązującą linię zabudowy dla działek: [...]. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz powoływanej przez Skarżącą dz. nr [...] - w odległości 12 m wyznaczono jako kontynuację (przedłużenie) istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, co stanowiło zachowanie ładu przestrzennego. Z tych przyczyn nie zgodzono się z zarzutami skargi dotyczącymi arbitralności przyjętych ustaleń oraz braku wyważenia interesu publicznego oraz interesów prywatnych. Organ zwrócił uwagę, że E. N. kupiła działkę nr [...] od poprzednich właścicieli w 2018 r. Kiedy E. N. wystąpiła o pozwolenie na użytkowanie wybudowanego na tej działce budynku okazało się, że został on zrealizowany niezgodnie z zatwierdzonym przez Starostę W. pozwoleniem na budowę oraz decyzją o warunkach zabudowy z 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. E. N. wniosła skargę na uchwałę stanowiącą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego opierając się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2020, poz. 713 – dalej jako: u.s.g.). W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z cytowanego art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem – jak ma to miejsce na gruncie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.) oraz art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej również jako: p.p.s.a.) – ale jeszcze zaistniałym w dacie wnoszenia skargi "naruszeniem" tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków (por. wyrok WSA z [...].06.2009 r., II SA/Kr [...], CBOSA, i tam przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych). Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. – gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis – lecz niezbędne jest jeszcze wykazanie przez skarżącego naruszenia jego prawnie chronionego interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero po wykazaniu tej okoliczności, sąd administracyjny jest władny przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. 1.Uprzedzając zatem zasadnicze merytoryczne rozważania w sprawie należy odnieść się do kwestii naruszenia interesu prawnego E. N. zaskarżonym Planem. W tym zakresie należy wskazać, że E. N. jest właścicielką działki o numerze ewidencyjnym [...], arkusz [...], obręb K., numer księgi wieczystej [...], położonej na obszarze objętym zaskarżonym Planem. Ustalenia te zostały udokumentowane w aktach sprawy. Wskazana nieruchomość jest położona na obszarze objętym zaskarżoną Uchwałą, a Skarżąca naruszenia jej interesu prawnego upatruje w przekroczeniu przez organ władztwa planistycznego i naruszeniu zasad proporcjonalności i równości. 2. Przystępując do oceny zasadności złożonej skargi należy wskazać, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003, nr 80, poz. 717, obecnie: Dz.U. z 2020 r. poz. 293 – dalej jako: u.p.z.p.). W myśl tego przepisu - istotne - naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego - istotne - naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej również jako: m.p.z.p.) z przepisami prawa - należy wiązać zaś przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z [...].05.2009 r., II OSK [...]; z [...].09.2008 r., II OSK [...] – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej: wyrok WSA z [...].03.2019 r., IV SA/Po [...], CBOSA). 3. Kontrola Planu musi zostać dokonana takim zakresie w jakim łączy się on z naruszeniem interesu prawnego Skarżącej, Sąd skontrolował w niniejszej sprawie tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie stwierdził naruszenia trybu sporządzania planu, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały. 4. Przystępując do oceny zasadności złożonej skargi Sąd miał na uwadze, że Rada Gminy posiada kompetencję do ingerowania w interesy prywatne podmiotów indywidualnych, nawet w sposób niekorzystny dla nich. Dopuszczalność ingerencji planów w prawo własności jest niezaprzeczalna i znajduje jednoznaczne umocowanie zarówno w art. 64 ust. 3 Konstytucji jak i w ustawie (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.: "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości"). Zarazem jednak nie może ujść z pola widzenia, że plany miejscowe, choć będące aktami prawa ustanawianymi samodzielnie przez uprawniony organ w ramach przyznanej kompetencji prawotwórczej, są zarazem aktami prawnymi usytuowanymi najniżej w hierarchii aktów prawnych. Oznacza to, że dopuszczalność ingerencji planów miejscowych w prawo własności (umocowanej konstytucyjnie i ustawowo) nie stoi w sprzeczności z koniecznością uwzględniania w procesie planowania szeroko uregulowanych reguł tego procesu zawartych w ustawie. Od organów gminy należy nadto oczekiwać poszanowania dla akceptowanych i stanowiących fundament państwa prawa zasad, takich jak w szczególności zasada proporcjonalności. Władztwo planistyczne gminy nie jest zupełnie dowolne i niczym nieograniczone, ponieważ przy jego wykonywaniu organ uchwałodawczy ma obowiązek uwzględnić wartości wymienione w art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p. Zastrzec przy tym należy, że żadna z tych wartości nie posiada prymatu względem innej wartości. Przyjęte w u.p.z.p. rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu gminy z interesem obywateli wynikającym na przykład z prawa własności nieruchomości. Wskazuje się także, że poszanowanie prawa własności jest jedynym z wielu elementów podlegających uwzględnieniu w procesie planowania przestrzennego. Kreowanie poprzez plan miejscowy polityki przestrzennej na szczeblu gminy niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym, bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym wymaga rozwagi i umotywowania (zob.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2016 r., II OSK [...], [...] maja 2015 r., II OSK [...], [...] czerwca 2016 r., II OSK [...] i [...] października 2015 r., II OSK [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontynuując powyższe rozważania w kontekście badanej sprawy, wyjaśnić należy, że naruszenie prawa polegające na nadużyciu władztwa planistycznego logicznie rzecz ujmując wyraża się w działaniu organu gminy zasadniczo w obszarze przyznanych kompetencji (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), tyle tylko, że z ich przekroczeniem, to jest działaniem nieuzasadnionym okolicznościami. Zaakcentować trzeba, że sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że uchwalenie zaskarżonego Planu nie wiązało się z nadużyciem władztwa planistycznego polegającego na przyjęciu środków nieadekwatnych i nieproporcjonalnych do osiągnięcia zamierzonych celów. Przede wszystkim całkowicie pozbawiony uzasadnienia jest zarzut arbitralności organu w zakresie wyznaczania linii zabudowy na działce Skarżącej. Podkreślić trzeba, że w aktach planistycznych udokumentowano, że ustalenia Rady Miasta miały w tym zakresie oparcie w ostatecznych decyzjach administracyjnych. Należy wskazać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy na działce nr [...] (z której następnie wydzielono działkę Skarżącej) została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717). Obowiązujące w dacie wydawania tej decyzji przepisy wykonawcze – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003, nr 164, poz. 1588) – określały sposób wyznaczenia linii nowej zabudowy. Skoro zatem decyzja Burmistrza Miasta W. ustalająca warunki zabudowy na dz. nr [...] weszła do obrotu prawnego i w nim pozostaje, to oznacza, że korzysta on z domniemania legalności. W konsekwencji przyjętym w niej ustaleniom (również w kwestii wyznaczenia linii zabudowy) nie sposób skutecznie zarzucić wadliwość, czy arbitralność, przynajmniej do czasu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Trudno bowiem o bardziej przekonujące uzasadnienie decyzji organu władzy publicznej, niż znajdujące oparcie w ostatecznej decyzji administracyjnej. Odnosząc się natomiast do kwestii wyważenia pomiędzy interesem prywatnym a interesem publicznym należy wskazać, że Organ wyjaśnił, że wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy na dz. nr [...] Burmistrz Miasta W. uwzględnił żądanie wniosku ówczesnych właścicieli. W konsekwencji również ich interes został uwzględniony przy podejmowaniu zaskarżonej Uchwały w 2010 r. Nie sposób natomiast zarzucić Organowi, że w 2010 r. nie przewidział zarówno tego, że w 2018 r. zmieni się właściciel działki (który będzie mieć inne względem niej plany), jak również tego, że inwestycja realizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. będzie realizowana z odstępstwami od niej. Nie sposób zgodzić się z argumentacją skargi jakoby to sposób wytyczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zaskarżonym Planem uniemożliwiał wykorzystanie nieruchomości Skarżącej. To bowiem sposób realizacji zabudowy na spornej nieruchomości - z naruszeniem wyznaczonej ostateczną decyzją linii zabudowy - a nie sam przebieg tej linii powoduje, że Skarżąca nie może przystąpić do użytkowania wybudowanego budynku. Należy podkreślić, że Organ odniósł się w odpowiedzi na skargę m.in. do zarzutu odmiennego wyznaczenia linii zabudowy na działce nr [...] - w odległości 12 m (a więc jeszcze większej niż na działce Skarżącej) wskazując, że linię tę wyznaczono jako kontynuację (przedłużenie) istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, co stanowiło zachowanie ładu przestrzennego. Z tych przyczyn powołane zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Poprzez przyjęcie przebiegu linii zabudowy na dz. nr [...] nie doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego Skarżącej. Stwierdzono, że naruszenie interesu prawnego Skarżącej, które przesądziło o posiadaniu przez nią legitymacji skargowej mieści się w granicach prawem wytyczonych, a podniesione w sprawie zarzuty okazały się niezasadne. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił.