IV SA/Po 1238/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] listopada 2018r. Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

R. W. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszania zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej grzywny. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się na nałożenie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") stanowi, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu, a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza, więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała bowiem zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek nie zawiera wskazania jakichkolwiek okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jej majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd uwzględnił również, że zaskarżone postanowienie wydane zostało po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2018r., mocą którego nałożono na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł do wykonania obowiązku rozbiórki zbiornika bezodpływowego na ścieki na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości Ł., gm. W., wynikającego z decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w [...] z dnia [...] marca 2017r. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie co do części w jakiej wzywa L. H. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] i w tym miejscu orzekł o wezwaniu R. W. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie wywołuje skutku trudnego do odwrócenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 201/17, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca może bowiem uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75% lub w całości. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samej skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1080/15, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi nastąpi na etapie postępowania rozpoznawczego, co oznacza, że rozpoznanie ich na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Z uwagi na powyższe, Sąd uznał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jako nieuzasadniony, co musiało skutkować jego oddaleniem. Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.