IV SA/Po 1176/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu [...] stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 Ppsa wynika że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Zgodnie z doktryną i utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem wstrzymania wykonania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu mogą być tylko akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361, postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12). Z akt sprawy wynika tymczasem, że wolą skarżących było wstrzymanie wykonania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania. Rozważane postanowienie nie nakłada bowiem na jej adresatów żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Z całą zaś pewnością nie nakłada ono jakichkolwiek obowiązków bądź uprawnień na stronę skarżącą. Ponadto należy mieć na uwadze, że również decyzja Wójta [...], o której stwierdzenie nieważności wniosła strona nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Wójt [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji. Decyzja środowiskowa określa na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego warunki realizacji przedsięwzięcia i służy ona przede wszystkim określeniu charakterystyki zamierzenia, którą należy brać pod uwagę przy wydawaniu kolejnych decyzji (m.in. warunków zabudowy i pozwolenia na budowę). Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań sama w sobie nie stanowi podstawy do rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia, nie jest więc "wykonalna" w znaczeniu mogącym powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.