IV SA/Po 1122/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018r. wniosku radcy prawnego T. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

R. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego, który rozpoznany został pozytywnie postanowieniem z dnia 20 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018r. oddalił skargę. Radca prawny T. B. będąc pełnomocnikiem skarżącego wyznaczonym z urzędu w dniu 8 sierpnia 2018r. złożył opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wnosząc o zasądzenie kosztów sądowych za wykonane czynności według norm przepisanych. Mając powyższe na uwadze, rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 – dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715 – dalej rozporządzenie). Stosownie do § 3 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W tym miejscu wskazać należy, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wydanego w okresie obowiązywania poprzedniego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) wynika, że brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 16 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Stanowisko to zachowuje w pełni aktualność na gruncie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., skoro przepis § 16 rozporządzenia z 2002r. odpowiada w swej treści §3 obecnego rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpoznawanym obecnie wniosku pełnomocnik z urzędu zawarł żądanie o treści: "zasądzenie kosztów sądowych za wykonane czynności według norm przypisanych". Treść tego żądania nie zawiera oświadczenia pełnomocnika, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W tej sytuacji, skoro rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej nie zawiera oświadczenia wymaganego w przepisie § 3 rozporządzenia, należało odmówić przyznania wynagrodzenia. W tym miejscu wskazać należy, że oświadczenie pełnomocnika złożone na rozprawie przed wojewódzkim sądem administracyjnym w dniu 14 czerwca 2018r., że koszty zastępstwa procesowego nie zostały uiszczone nawet w części (k- 75), dotyczy wyłącznie postępowania przed sądem I instancji zakończonego wyrokiem oddalającym skargę w całości. Oświadczenie to nie dotyczy zatem złożonej na dalszym etapie postępowania sądowego opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Z tych względów, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji