IV SA/Po 1092/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości

Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej u A. T.. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. orzekł o stwierdzeniu u A. T. choroby zawodowej-obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wymienionego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367). Organ I instancji ustalił, że A. T. zatrudniony był: od [...] września 1976 r. do [...] kwietnia 1980 r. w Kombinacie Budowlanym w P. na stanowisku murarz, od [...] lipca 1988 r. do [...] kwietnia 1989 r. w Rejonie Dróg Publicznych w C. na stanowisku robotnik budowlany, od [...] czerwca 1993 r. do [...] sierpnia 1993 r. i od [...] stycznia 1994 r. do [...] lutego 1998 r. w Zakładzie Usług Leśnych [...] w R. G. na stanowisku pracownik fizyczny, drwal, od [...] lutego 1998 r. do [...] września 1999 r. w Zakładzie Usług Leśnych [...] w C. na stanowisku drwal-pilarz, od [...] lipca 1982 r. do [...] czerwca 1988 r., od [...] kwietnia 1989 r. do [...] kwietnia 1993 r. i od [...] maja 1993 r. do [...] maja 1993 r. w Nadleśnictwie S. na stanowisku drwal, drwal-motorniczy, pracownik pomocniczy, od [...] października 1999 r. do [...] sierpnia 2001 r. w Spółce A. z o.o. w P. na stanowisku spawacz, od [...] luty 2002 r. do [...] października 2002 r. w Spółce B w T. na stanowisku spawacz, od [...] października 2004 r. do [...] stycznia 2006 r. w Spółce C. w T. na stanowisku spawacz, od [...] lipca 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. w Fabryce Sprzętu Okrętowego "[...]. w C. na stanowisku szlifierz, od [...] marca 2007 r. do [...] kwietnia 2009 r. w Spółce D. w C. na stanowisku ślusarz, odlewnik ołowiu, od [...] sierpnia 2009 r. do [...] października 2009 r. poprzez Agencja Pośrednictwa Pracy w P. praca w Spółce E w C. na stanowisku operator maszyn i urządzeń do obróbki płyt, od [...] listopada 2010 r. do [...] stycznia 2010 r. w PPUH [...] C. G. w L. na stanowisku wulkanizator, od [...] kwietnia 2011 r. do [...] maja 2011 r. w Spółce F (obecnie: [...]) na stanowisku spawacz młodszy, od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. w Zakładzie Usług Leśnych R. G. w G. na stanowisku pilarz, od [...] maja 2011 r. do [...] grudnia 2011 r, od [...] lutego 2012 r. do [...] października 2012 r., od [...] marca 2013 r. do [...] listopada 2013 r., od [...] stycznia 2014 r. do [...] listopada 2014 r., od [...] marca 2015 r. do [...] listopada 2015 r., od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] stycznia 2019 r. do nadal w półce G. w M. na stanowisku operator urządzeń przygotowania produkcji - spawacz. Ponadto wskazano, że dniu [...] lipca 2019 r. W. Centrum Medycyny Pracy w P. wydało orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, uzasadniając, iż w wyniku przeprowadzonych badań: lekarza specjalisty medycyny pracy, laboratoryjnych, trzykrotną konsultację lekarza specjalisty otolaryngologa, audiometrycznych obejmujących audiometrię tonalną (trzykrotnie), audiometrię impedancyjną obejmującą tympanometrię, obustronny pomiar słuchu z mięśnia strzemiączkowego i badanie drożności trąbek słuchowych, a także audiometrię słowną obejmującą próg spostrzegania mowy, próg rozumienia mowy, otoemisję i próbę SiSi oraz analizy dostępnej dokumentacji w tym oceny narażenia zawodowego dokonaną przez: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., aktualnego pracodawcę i lekarza Poradni Chorób Zawodowych w toku postępowania orzeczniczego stwierdzono: obustronny, trwały niedosłuch odbiorczy typu czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości 45dB dla uszu, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz mu/ skrzywienie przegrody nosa. W jego uzasadnieniu lekarska jednostka orzecznicza I stopnia wskazała, iż rodzaj uszkodzenia słuchu i wielkość ubytku słuchu dla obu uszu oraz wieloletnie narażenie na hałas ponadnormatywny są charakterystyczne dla uszkodzenia słuchu spowodowanego przewlekłym urazem akustycznym, co pozwala na uznanie związku między schorzeniem narządu słuchu a pracą zawodową i daje podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Dalej wskazano, że analiza narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. wykazała, iż A. T. pracował, w narażeniu na hałas, w tym przekraczający najwyższe dopuszczalne natężenie (NDN). W związku ustaleniami stanu faktycznego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. uznał związek przyczynowo-skutkowy między rozpoznaną chorobą a narażeniem zawodowym A. T.. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła Spółka G w M. 9dalej również jako; "Skarżąca") zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie poprzez oparcie jej na wynikach poziomu hałasu u odwołującej się bez uwzględnienia warunków ochronnych wykonywania pracy w Spółce G. oraz poprzez całkowite pominięcie możliwości weryfikacji warunków pracy A. T. u innych pracodawców, w tym w zakresie stosowania środków ochronnych przed hałasem, a także przez zaniechanie przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów, a tym samym bezpodstawne przyjęcie istnienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a pracą u Skarżącej i co za tym idzie dowolność decyzji w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. do ponownego, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia. Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej u A. T.. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny, po rozpoznaniu przez uprawnioną jednostkę medyczną choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustaleniu, że pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem istnieje lub jest wysoce prawdopodobny związek przyczynowy. Organ II instancji wskazał, że orzeczenia lekarskie mają w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej kluczowe znaczenie i stanowią, w rozumieniu art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zmianami - dalej jako: "Kpa"), obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazano, że organ I instancji stwierdził, iż A. T. był badany przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. i wyniki przeprowadzonych badań, zawartych w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. oraz wnioski zawarte w orzeczeniu wskazują na istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych (obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz), stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ II instancji stanął na stanowisku, ze orzeczenie lekarskie jednoznacznie i przekonywująco wskazuje na istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznaną chorobą a narażeniem zawodowym na hałas A. T.. Dalej wskazano, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że praca była wykonywana warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Wskazano dalej, że ocena warunków pracy pozwalała na stwierdzenie, że powstałe schorzenie spowodowane zostało działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy. Wyjaśniono, że uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Warunki narażające na powstanie choroby zawodowej nie oznaczają konieczności stwierdzenia wykonywania pracy w styczności z hałasem przekraczającym dopuszczalne normy (NDN). Okoliczność zatem, iż pracownik nie był narażony na ponadnormatywny hałas nie jest równoznaczne z tym, że nie był narażony na hałas i nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Dalej wskazano, że podczas oceny narażenia zawodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. dokonał oceny wpływu hałasu występującego na zajmowanych stanowiskach w poszczególnych okresach zatrudnienia A. T. pochodzącego od urządzeń, narzędzi i od procesów produkcji. W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji ustalono, iż pracownik wykonywał pracę między innymi na stanowiskach: drwala-pilarza, szlifierza, operatora urządzeń przygotowania produkcji-spawacza, podczas których dochodziło do narażenia na hałas, w tym hałas przekraczający normatywy higieniczne. Wskazano też, że w aktach sprawy znajduje się ocena narażenia zawodowego pracownika z dnia [...] lipca 2019 r. sporządzona przez W. Centrum Medycyny Pracy w P. i w dniach [...] stycznia-[...] lipca 2019 r. sporządzona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., z których wynika, iż A. T. w środowisku pracy był narażony na hałas w tym przekraczający najwyższe dopuszczalne natężenie (NDN) - oznaczenie zbadanego poziomu natężeń hałasu w środowisku pracy wynosił od 81,6 dB do 90,7 dB (najwyższe dopuszczalne natężenie hałasu - odniesione do 8-godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy - wynosi 85 dB, przy czym wartość progu działania wynosi 80 dB). Odnosząc się do kwestii występowania w środowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia pracownika zauważono, że istnienie takiego czynnika-hałasu, potwierdzone zostało przez Skarżącą w odwołaniu z dnia [...] września 2019 r. Podkreślono też, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Rozstrzygnięcie kwestii, który pracodawca ponosi wyłączną (bądź wspólnie z innymi) odpowiedzialność odszkodowawczą za skutki związane z rozpoznaną chorobą, pozostaje poza właściwością inspektora sanitarnego. Do rozpoznawania tego rodzaju spraw, w razie powstania sporu w tym zakresie, powołane są sądy powszechne - sądy pracy. Podkreślono też, że wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nic musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm. Wystarczające jest wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość. Wskazano również, że nawet w przypadku, gdyby pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym w kilku kolejnych zakładach, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy spowodowała chorobę zawodową. Wyjaśniono ponadto, że domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie - upada wyłącznie wówczas, kiedy zostanie wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy. Organ II instancji wskazał, że Skarżąca nie dysponując przeciwdowodami - w tym zakresie - nie może podważyć, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono to w toku badań specjalistycznych stanowiących podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego. W przewidzianym prawem terminie Spółka G wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję organu II instancji domagając się jej uchylenia w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 7 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów na okoliczność stosowania procedur ochronnych u Skarżącej, wykluczających narażenie na szkodliwe czynniki hałasu oraz nie zweryfikowanie rzeczywistych warunków pracy pracownika u innych pracodawców. Wskazano też na naruszenie art. 8 kpa poprzez zaniechanie rzetelnej analizy warunków pracy u Skarżącej oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nie zgromadzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a także art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego opartą wyłącznie na orzeczeniu lekarskim z pominięciem rzeczywistych warunków pracy pracownika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Inspektor Sanitarny Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 ze zm. – dalej jako: k.p.a.), ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1040 ze zmianami - dalej jako "Kodeks pracy") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367 - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych"). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że u A. T. stwierdzono obustronny trwały odbiorczy ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Poza sporem pozostaje również, że zdiagnozowana u A. T. choroba, jest chorobą zawodową, wymienioną pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Kwestią bezsporną jest również, że A. T. był w środowisku pracy narażony na hałas, w tym hałas przekraczający dopuszczalne natężenie. Istota sporu sprowadza się do tego, czy w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie choroby zawodowej, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności konkretnego pracodawcy (w badanym przypadku Spólka G.), za skutki związane z rozpoznana chorobą. W ocenie Sądu sprawę niniejszą rozpoznającego, istotą postępowania w kierunku choroby zawodowej jest wykazanie bezspornego lub wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem wymienionym w wykazie chorób zawodowych, a narażeniem zawodowym. W świetle zarzutów skargi należy podkreślić, że ustalenie narażenia zawodowego i wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę (por. wyrok NSA z 12.05.2010 r., II OSK 335/10). Ustalenie przez inspektora sanitarnego narażenia zawodowego, jako przesłanki definicyjnej choroby zawodowej, nie wymaga wykazania w tym zakresie ani bezprawności, ani winy pracodawcy (por. K.Baran, Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art. 114-304(5), wyd. V, wyd/El). Na art. 235ą Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Podkreślić należy, iż ustawodawca w art. 235ą Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762). Na gruncie art. 235ą Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Z tego też powodu, zważywszy na niekwestionowaną dokumentację akt sprawy, nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut skargi dotyczący braku wnikliwości organu w związku z badaniem warunków pracy u innych pracodawców i brak ustaleń co do zajęć pracownika poza okresami zatrudnienia. Dalej należy wskazać, że uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Warunki narażające na powstanie choroby zawodowej nie oznaczają jednak konieczności stwierdzenia wykonywania pracy w styczności z hałasem przekraczającym dopuszczalne normy /NDN/. Kwestię tę szczegółowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że dopuszczalne normy hałasu wprowadzają maksymalny dopuszczalny poziom hałasu, a więc określają takie natężenie hałasu, którego przekroczyć nie można. Nie jest bowiem dopuszczalne wykonywanie zatrudnienia w środowisku pracy, w którym przekroczone są dopuszczalne normy /NDN/. Przekroczenie tych norm wywołuje ten skutek, że pracownik winien być odsunięty od zatrudnienia w takich warunkach z uwagi na zwiększone, niedopuszczalne narażenie na powstanie choroby. Jednocześnie jednak wykonywanie pracy w narażeniu na hałas poniżej dopuszczalnej normy nie oznacza wykonywania zatrudnienia w bezpiecznym środowisku pracy bez narażenia na uszkodzenie narządu słuchu. Wystąpienie szkodliwych czynników - nie musi być zawinione przez pracodawcę i - nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Okoliczność zatem, iż pracownik nie był narażony na ponadnormatywny hałas nie jest równoznaczne z tym, że nie był narażony na hałas i nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Z tych przyczyn pozbawione zasadności były zarzuty skargi o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego odnośnie poziomu hałasu na stanowisku pracy A. T. u Skarżącej. Podkreślić trzeba, że orzeczenie lekarskie (które nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie), a którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym). Zważywszy na zarzuty skargi należy podkreślić, że w orzeczeniu lekarskim opisano okresy narażenia zawodowego, wskazując na lata: 1989-1993, 1994-1999, 2006, 2011-2015 z przerwami, 2016-2017. Sam - fakt -wykonywania pracy w warunkach narażenia zawodowego (również u Skarżącej) (k.231, k.292 akt adm.) pozostaje w sprawie bezsporny. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że hałas ponadnormatywny nie jest przesłanką ustawową i nie ma znaczenia fakt jego występowania, czy też brak w środowisku pracy, przy spełnieniu przesłanki wymienionej pod poz.21 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zaznaczyć też należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się, w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Rozstrzygnięcie kwestii, który pracodawca ponosi wyłączną (bądź wspólnie z innymi) odpowiedzialność odszkodowawczą za skutki związane z rozpoznaną chorobą, pozostaje poza właściwością inspektora sanitarnego; do rozpoznawania tego rodzaju spraw - w razie powstania sporu w tym zakresie - powołane są sądy powszechne - sądy pracy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 1999 r., II SA/Ka 2111/97, Pr. Pracy 2000/11/37, z dnia 8 czerwca 2001r., I SA 1780/00, LEX nr 77662, z dnia 18 sierpnia 1998, I SA 823/98, LEX nr 45821). Reasumując, zaskarżone orzeczenie przesądza, że narażenie zawodowe było przyczyną powstania u A. T. choroby zawodowej, ale nie przesądza u którego pracodawcy schorzenie to powstało, ani czy wystąpienie szkodliwych czynników było zawinione przez pracodawcę. Stwierdzając zatem, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej są zupełne i niekwestionowane oraz, że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.