IV SA/Po 1070/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska- Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości.

Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] maja 2019r., nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 i 107 oraz 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Spółkę A., ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie wieży kratowej na potrzeby stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Spółki A przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], obręb B.., w gm. W.. Wskazano warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: ustalając lokalizację inwestycji, zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Podano, że zakres inwestycji obejmuje budowę wieży kratowej typu COMACT-PROJEKT-40.U o wysokości maksymalnie 45 m.n.p.t. na której zostanie zawieszona stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki A nr [...]. Sprecyzowano, że sumaryczna maksymalna moc EiRP dla poszczególnych anten wyniesie: 1) sektor S1: - antena S1A1: 9922 W; - antena S1A2: 9983 W; - antena S1A3: 9207 W 2) sektor S2: - antena S2A1: 9922 W; - antena S2A2: 9983 W; - antena S2A3: 9207 W 3) sektor S3: - antena S3A1: 9922 W; - antena S3A2: 9983 W; - antena S3A3: 9207 W Wskazano, że wysokość środka elektrycznego anteny to 38,9 m.n.p.t. Osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych rozchodzą się na azymuty 85ş, 200ş oraz 330ş. Wskazano, że inwestycja przewidziana jest w m. B. , w rejonie ul. [...]. W pkt 3 rozstrzygnięcia określono warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wskazując, że: 1) przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081) 2) przedmiotowy teren położony jest poza obszarami prawnie chronionymi na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.). W pkt 4 rozstrzygnięcia wskazano, że na działce oznaczonej nr [...] przy ul. [...] w B. zlokalizowany jest zespół folwarczny, wskazany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do włączenia do gminnej ewidencji zabytków pismem z dnia [...] maja 2015 r. oraz ujęty w gminnym programie opieki nad zabytkami na lata 2017-2020 na terenie którego znajdują się : zespół folwarczny-obora-chlewy, zespół folwarczny-spichlerz, zespół folwarczny –stodoła, zespół folwarczny-dwojak. Dla ochrony archeologicznego dziedzictwa kulturowego podczas realizacji inwestycji należy prowadzić badania archeologiczne. Wobec powyższego zastosowanie mają właściwe przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 22 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz.U. z 2018, poz. 2067). W pkt 5 określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, natomiast w pkt 6 wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do tej decyzji (pkt 7 decyzji). W pkt 8 określono inne warunki wynikające z przepisów odrębnych wskazując, że wniosek o pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym należy przygotować zgodnie z przepisami: ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945). Wskazano też, że inwestor winien spełnić wymagania zawarte w uzgodnieniach i opiniach uzyskanych od odpowiednich organów oraz zainteresowanych jednostek uzgadniających; a wszelkie kolizje z istniejącą infrastrukturą należy usunąć w porozumieniu z właściwymi gestorami sieci, natomiast niezbędne elementy sieciowe winny być uzgodnione branżowo oraz przez Starostę W. , zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017, poz.2101). W analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, na podstawie której podjęto decyzję, wskazano, że przedsięwzięcie nie niesie ryzyka występowania znaczącego oddziaływania na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, z przeprowadzonych obliczeń i rysunków (analizy załączonej przez Spółkę) wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (k.419 akt adm.). W przewidzianym prawem terminie odwołanie od ww. decyzji złożył Zarząd Powiatu W. , podnosząc, że organ I instancji nie poczynił ustaleń czy na dzień wydawania zaskarżonej decyzji zespół folwarczny na działce nr [...] w B. został wpisany do rejestru zabytków albo czy zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie dokonania takiego wpisu, a tym samym nie ustalono czy zaskarżona decyzja wymagała uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Wskazano też, że w obrocie prawnym pozostają dwa sprzeczne ze sobą postanowienia Konserwatora, tj.: postanowienie nr [...] z [...] października 2018 r. o odmowie uzgodnienia lokalizacji inwestycji oraz postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o uzgodnieniu lokalizacji inwestycji. Ponadto wskazano na naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) - poprzez jego całkowite pominięcie, co doprowadziło do przyjęcia, ż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, podczas gdy pominięty przepis nakazuje sumowanie mocy anten. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja celu publicznego polegająca na budowie bazowej telefonii komórkowej sieci Spółki A jest zaliczana do inwestycji celu publicznego, a dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierzono się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (k. 344 akt adm.). Wskazano, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. : Dz. U. z 2018r., poz. 121), gdyż jego realizacja stanowi realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej i sygnalizacji. Dalej wskazano, że art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 07 maja 2010. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej, określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia1997r. o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne, tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1907). Stąd też w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Podkreślono też, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1405), przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Wskazano, że oceny powyższej dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy) W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 tego przepisu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy ww. ustawy. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Przy czym organ I instancji, wbrew twierdzeniom odwołania dokonał oceny w tym zakresie, ustalił, iż w omawianym przypadku decyzja środowiskowa nie jest wymagana, gdyż miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Kolegium stanęło na stanowisku, że oceny inwestycji w związku z powyższymi przepisami środowiskowymi dokonano w oparciu o pojedynczą antenę, bowiem dla instalacji radiokomunikacyjnych, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli dla tzw. przedsięwzięć podprogowych, nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tych przepisów - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej miony także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna''. Nadto wskazano, że na organach ciąży obowiązek oceny wyłącznie parametrów wnioskowanej inwestycji, nie zaś do oceny mocy promieniowania instalacji podobnych, zlokalizowanych w okolicy lub planowanych w przyszłości i ich zsumowania. Wskazano, że ocenie pod względem uznania inwestycji za przedsięwzięcie znacząco oddziałujące na środowisko podlega więc wyłącznie planowana inwestycja, a moc promieniowania ocenia się dla każdej anteny. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia ocenie podlega równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności w wyznaczona wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Kolegium wskazało, że z załączonej do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że dla projektowych anten sektorowych, dla których wiązka główna anteny sektorowej o azymucie 85°, przebiega przez działki o nr geod. [...], [...], [...], [...], obręb B., wiązka główna anteny sektorowej o azymucie 200° przebiega przez działki o nr geod. [...], [...], [...], [...], obręb B., wiązka główna anteny sektorowej o azymucie 330°, przebiega przez działki o nr geod. [...], [...], [...], obręb B. - w odległości do 200m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania (dla pochyleń wiązek) nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 124 usta. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018r., poz. 799 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp dla ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W szczególności zgodnie z zapisem załącznika nr 2 pkt 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r., nr 192, poz. 1883) za miejsca takie uznaje się za przestrzeń do 2m nad powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie (powierzchnią ziemi, dachami spełniającymi rolę tarasów, tarasami, balkonami, podestami). Z kolei odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny będzie odcinkiem prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, uwzględniając azymut pochylenie tej osi, a określenie odległości głównej promieniowania anteny będzie stanowiła linia prowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym wiązka główna to wiązka zawierająca kierunek maksymalnego promieniowania. Kolegium wskazało też, ze przepis art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się wtedy, gdy takie uzgodnienie w ogóle jest wymagane. Musi to być obiekt, bądź też obszar wpisany do rejestru zabytków. Natomiast jak wynika z ww. postanowienia, "na działce nr [...] przy ul. [...] w B. , gm. W. zlokalizowany jest zespól folwarczny, wskazany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do włączenia do gminnej ewidencji zabytków (...) oraz ujęty jest w gminnym programie opieki nad zabytkami na lata 2017-2020 (...). W takiej sytuacji uzgodnienie nie jest wymagane. W takiej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanej przez inwestora inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium organ I instancji zgromadził całokształt materiału dowodowego i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Powiat W. i wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71), jak również art. 59 ust. 1 oraz art. 71 ust.2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawił się pełnomocnik strony skarżącej wnosząc i wywodząc jak w skardze, oraz powołując na poparcie swojego stanowiska wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.11.2019 r., sygn. akt II OSK 3281/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa materialnego i jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945 - dalej: "u.p.z.p."), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 - dalej: "K.p.a.") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie z 2010 r.). Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostają - co do zasady poczynione - ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na środowisko. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się natomiast na tym, czy organy rozstrzygające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko. Istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów rozporządzenia z 2010 r. i wadliwej - w ocenie strony Skarżącej - interpretacji i zastosowania przepisów rozporządzenia z 2010 r. W ocenie Skarżącego w sprawie zabrakło dodatkowych ustaleń. Strona Skarżąca kwestionuje rzetelność ustaleń organów , co do objęcia obszaru, na ternie, którego ma być zlokalizowana sporna inwestycja, ochroną konserwatorską. Zagadnienie sporne w swej istocie należałoby sprowadzić do oceny kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora – Spółkę A. – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018, poz. 2081 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się "dla - pojedynczej anteny - także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja" radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się "- dla pojedynczej anteny - także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja" radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 tego rozporządzenia za "miejsca dostępne dla ludzi" uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii spornej wyjaśnić trzeba, że analiza przepisów rozporządzenia z 2010 r. wskazuje, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy rozporządzenia z 2010 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej - anteny". Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji przedstawionej na rozprawie przez pełnomocnika strony Skarżącej należy podkreślić, że Sąd obecnie orzekający ma świadomość, że problematyka kwalifikacji przedsięwzięć stacji bazowych telefonii komórkowej rodzi daleko idące kontrowersje w judykaturze. Prezentowane są z jednej strony poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń, a z drugiej strony poglądy całkowicie przeciwne – w których Sądy opowiadają się za literalną wykładnią przepisów (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, z dnia 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15, z dnia 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i pośrednio także najnowszy z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). O natężeniu sygnalizowanych tu kontrowersji świadczy chociażby to, że wśród orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego znaleźć można i takie, w których zgłoszono zdanie odrębne wyrażające odmienne stanowisko w stosunku do reszty składu orzekającego – a dotyczyło to właśnie sposobu kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej (zob. zdanie odrębne do wyroku z dnia 29 maja 2015 r., II OSK 139/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporne w niniejszej sprawie zagadnienie było przedmiotem pogłębionej analizy, również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 marca 2020 r. sygn. II SA/Po 420/19. Sąd sprawę niniejszą rozpoznający stanowisko tam wyrażone w pełni podziela i argumenty w uzasadnieniu wskazanego wyroku przywoła, przyjmując je za swoje. Zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie – a więc i jednoznaczne opowiedzenie się o sposobie interpretacji i stosowania odnośnych przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. – powinno zostać poprzedzone wnikliwą analizą całokształtu problematyki prawnej związanej z lokalizowaniem, projektowaniem i eksploatacją stacji bazowych telefonii komórkowej. Wymagania związane z reglamentacją oddziaływania pól elektromagnetycznych są w polskim systemie prawa kompleksowo uregulowane. Nie można więc problematyki ochrony przed takimi oddziaływaniami postrzegać tylko przez pryzmat kwalifikacji przedsięwzięć jako "znacząco oddziałujących na środowisko". Takie zawężone postrzeganie zagadnienia mogłoby bowiem wywoływać mylne wrażenie, że tylko przez obarczenie inwestorów obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowych, możliwe jest zapewnienie należytej ochrony przed oddziaływaniem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Warto też podkreślić, że istnieje tendencja w orzecznictwie, aby już na etapie wstępnym weryfikacji przedsięwzięć wymagać badania rzeczywistych (kumulowanych, sumowanych) oddziaływań, tymczasem badania te nie tylko nie są właściwe dla tego etapu, ale nadto są – o czym trzeba pamiętać – gwarantowane innymi przepisami na etapie projektowym i na etapie eksploatacji. Przed wydaniem niniejszego wyroku Sąd dogłębnie rozważył sygnalizowaną wyżej problematykę w kontekście: 1. systemu ocen oddziaływania na środowisko, w tym prawa unijnego, 2. porządku przyjętego w polskim prawie ochrony środowiska w zakresie kontroli inwestycji generujących pola elektromagnetyczne, z uwzględnieniem podziału na kontrolę uprzednią, środowiskową, techniczno-projektową oraz następczą. Odnosząc się do punktu 1. wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej "u.u.i.ś.") stanowi akt prawny, który można określić jako część proceduralnego prawa ochrony środowiska. Ustawa ta nie miała za cel wprowadzać norm środowiskowych w rozumieniu materialnym, ale jej zadaniem było przede wszystkim prawidłowe implementowanie do polskiego porządku prawnego rozwiązań zawartych w dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15, Tom 1 P. 248 – 256). W tym miejscu można nadmienić, że obecnie dyrektywa ta została zastąpiona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012 r., s. 1-21), będącą tekstem jednolitym poprzedniej, z uwzględnieniem dokonanych zmian. Dyrektywa 2011/92 wymaga od państw członkowskich Unii Europejskiej zapewnienia oceny oddziaływania wymienionych w niej przedsięwzięć na środowisko, względnie zapewnienia weryfikacji określonych potencjalnych oddziaływań przedsięwzięć pod kątem takiej oceny (screening). "Ocena oddziaływania na środowisko" jest przeto nie tyle oceną oddziaływań, ale przede wszystkim sprecyzowaną prawną procedurą, która ma na celu "określić, opisać i ocenić [...] bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia" na środowisko, zapewniając przy tym udział społeczeństwa. Przywołanie dyrektywy 2011/92 z punktu widzenia problematyki niniejszej sprawy jest istotne. Otóż należy uświadomić sobie, że unijny prawodawca wymaga przeprowadzenia procedur z tej dyrektywy dla określonej, enumeratywnej grupy przedsięwzięć. Nie wymaga tego natomiast dla przedsięwzięć infrastruktury telekomunikacyjnej i objęcia ich systemem ocen oddziaływania na środowisko. Według polskiego prawa (rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.) niektóre instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Krajowy ustawodawca postanowił więc niejako wykorzystać już istniejący unijny zharmonizowany system ocen środowiskowych i we właściwej dla niego procedurze postanowił ocenić te spośród instalacji, które jawić się mogą jako istotnie wpływające na środowisko (w tym przypadku człowieka, jako element środowiska). Powyższe wiedzie do pierwszego założenia, które Sąd przyjął jako podstawę dalszego wywodu. Mianowicie uznał, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, ocena środowiskowa jest wyłącznie krajowym wymogiem. Nie ma zatem podstaw, aby obowiązek oceny środowiskowej tego rodzaju instalacji domniemywać, czy interpretować rozszerzająco z powołaniem na prawo unijne. Przechodząc do zagadnienia z punktu 2. powyżej wyjaśnić należy, że w polskim systemie prawa ochrony środowiska kontrola inwestycji generujących pole elektromagnetyczne została podzielona na etapy, które można określić jako: – uprzedni (wstępny), – środowiskowy, – techniczno-projektowy, – następczy. Etap uprzedni (wstępny) obejmuje weryfikację, czy przedsięwzięcia generujące pola elektromagnetyczne podpadają pod czysto teoretyczny schemat, którego prawodawca uznał za potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Chodzi więc o odpowiedź na pytanie, czy planuje się takie rozmieszczenie instalacji w środowisku, że osie głównych wiązek promieniowania anten (w praktyce dotyczy to najczęściej anten sektorowych telefonii komórkowej) zostaną skierowane w stronę miejsc dostępnych dla ludzi. Projektowanie inwestycji w takim wariancie powodować będzie zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", co wedle polskiego prawa wymaga wdrożenia postępowania środowiskowego, a w jego ramach może być obowiązkowe albo potencjalnie obowiązkowe przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazany teoretyczny schemat został prawnie opisany w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, będą uznane za "przedsięwzięcia mogące znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziałujące na środowisko", jeżeli "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny" osiągnie moce wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w określonych w tych przepisach odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny. W ocenie Sądu z góry odrzucić należy postulaty sugerujące możliwość jakkolwiek rozumianego "sumowania" czy "kumulowania" kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p. – przemawiają za tym cztery argumenty. Po pierwsze, kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. – co już sygnalizowano wyżej – ma charakter czysto teoretyczny. Nie jest to ani norma środowiskowa ani techniczna. Omawiane przepisy wyrażają prostą ideę: przedsięwzięcie będzie wymagać decyzji środowiskowej (jako w domyśle niebezpieczne dla człowieka), jeżeli składać się będzie z chociażby jednej anteny, która jest w osi (linii) swej głównej wiązki skierowana w kierunku miejsc dostępnych dla ludności, a miejsca te znajdują się w określonej odległości od środka elektrycznego anteny. Po drugie, same przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wyraźnie akcentują, że kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności w określonych odległościach od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania nie może być sumowane. Przede wszystkim w obu przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p. wyraźnie jest mowa o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu istnienia miejsc dostępnych dla ludności w relacji konkretnie do niej, a wręcz do osi jej głównej wiązki promieniowania. Oznacza to, że to czy instalacja ma trzy, czy np. sześć anten, nie zmienia i logicznie rzecz ujmując nie może zmieniać metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych ludności ludzi w osi głównej wiązki. Zawsze chodzić będzie o osie głównych wiązek z konkretnych pojedynczych anten. Nie ma więc znaczenia, czy danej antenie współtowarzyszą dwie inne anteny, czy więcej. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy. Po trzecie, w końcowych częściach obu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prawodawca wyraźnie podkreśla, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Zastrzeżenie to nie pozostawia w ocenie Sądu żadnych wątpliwości, że wykluczono jakiekolwiek zabiegi sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć. Po czwarte wreszcie, podstawowa wiedza z zakresu fizyki uzupełniona o zrozumiałą i łatwo dostępną literaturę fachową pozwala podważyć sens tezy zakładającej potrzebę – jakkolwiek rozumianego – "sumowania" kryteriów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Pojęcie "mocy równoważnej promieniowanej izotropowo" przyjmuje się dlatego, że antena jest urządzeniem ukierunkowującym moc promieniowania, a więc zdolnym do jego kierunkowego wzmacniania. Z tego powodu ustalenie mocy wypromieniowanych przez anteny uchylałoby się spod kontroli, gdyby nie wprowadzono kryterium bazowego. Mnożenie parametru zysku energetycznego anteny, a więc jej wiadomej zdolności do zwiększenia mocy sygnału, oraz mocy doprowadzanej do anteny daje moc równoważną promieniowaną izotropowo, a więc moc przy teoretycznym założeniu, że mamy do czynienia z hipotetyczną anteną o pełnym kącie bryłowym (R. Pawlak, Techniczne aspekty budowy sieci radiowych, "Infrastruktura sieci komórkowych XXI wieku", s. 34; K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, "Casus" 2019, nr 94, s. 14 i nast.). Zakładając w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. określone równoważne moce anten promieniowane izotropowo możliwe było ustalenie zdolności anten, zwłaszcza anten sektorowych telefonii komórkowej, do ukierunkowania generowanych wiązek, a także określenie odległości, w obszarze których będą one miały niebezpieczną dla człowieka gęstość ponadnormatywną. Niegdyś było to 0,1 W/m2, a obecnie poziomy te określa się wedle bardziej szczegółowych i rozbudowanych parametrów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Z opracowań fachowych (zob. wyżej wskazane opracowanie R. Pawlaka, s. 40 i K. Smolińskiego, s. 18 i nast.) wynika, że odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny określono w przepisach prawa z uwzględnieniem zasady przezorności, to jest prawodawca założył do jakich odległości antena o określonej bazowej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jest zdolna generować wiązkę elektromagnetycznego pola ponadnormatywnego, a następnie odległości te dodatkowo zwiększono o 50 %. Podsumowując, skoro więc prawodawca w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (abstrahując nawet od samego prawnego zastrzeżenia, że dotyczy to "pojedynczej" anteny), to z istoty tego pojęcia może mieć na uwadze pojedyncza antenę. Tylko dla konkretnej anteny określa się bowiem moc podawaną i zysk energetyczny. Ubocznie można zauważyć, że wyrażone tu stanowisko zaprezentował także Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w stanowisku z dnia [...] marca 2018 r., [...], które na swoich witrynach internetowych publikuje Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji: https://www.piit.org.pl/__ data/assets/pdf_file/0017/9323/Stanowisko-GDOs-pojedyncza-antena.pdf). Uzupełniająco Sąd zaznacza, że wiadomym mu jest z urzędu, że niekiedy w orzecznictwie na poparcie tezy o konieczności sumowania mocy anten na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia przywołuje się § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.(na tę okoliczność powołuje się też strona Skarżąca). Przepis ten stanowi, że za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznaje się także te nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 "jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". W ocenie Sądu badającego niniejsza sprawę § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie wpływa na stosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Jak już wyjaśniono i podkreślono, kryteria z wymienionych tu przepisów to nie normatywy środowiskowe ani normatywy techniczne, a teoretyczne przesłanki, których spełnienie spowoduje obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Prawodawca nakazuje badać li tylko, czy w osiach wiązek głównych pojedynczych anten, w określonych odległościach, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Jeżeli w osi głównej wiązki anteny, w odległości odpowiadającej jej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, to kryterium z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie jest spełnione i nie zmieni tego nawet zlokalizowanie w otoczeniu innych anten, chociażby ich osie wiązek krzyżowały się. Nie można też zapominać, że w końcowej części § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wyraźnie wskazano, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Wracając do głównego wątku rozważań Sąd podkreśla, że od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy wspomniane etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa obecnie wspomniane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Rozporządzenie to wyznacza bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać można, że wówczas to bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pół, kumulację czy odbicia promieniowania. Wreszcie nadmienić należy, że na podstawie badania rzeczywistych oddziaływań dokonuje się także badania następczego. Zgodnie z art. 122a ust. 1 P.o.ś. (według brzmienia cytowanego przepisu z daty wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Dodać można, że według brzmienia art. 122a ust. 1 pkt 3 P.o.ś., dodanego do ustawy 25 października 2019 r., badania pól elektromagnetycznych instalacji dokonuje się każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Podsumowując przedstawione rozważania Sąd w niniejszym składzie opowiada się za poglądem, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" (a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. nie sumuje się ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu przepisów) jak i jest to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla konkretnej anteny. Z powyżej opisanych względów Sąd za niezasadne uznał zarzuty i argumentację skargi dotyczącą naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazać trzeba, że wadliwie strona Skarżąca utrzymuje jakoby w obrocie prawnym pozostawały dwa sprzeczne wzajemnie ze sobą postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w P. (taką tezę literalnie postawiono na s. 7 odwołania). Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim przypomnieć, że uzgodnieniu na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. podlega projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Żaden przepis prawa nie ogranicza możliwości wielokrotnego występowania o uzgodnienie projektu decyzji, a organ uzgadniający uzgadnia – treść projektu decyzji – który otrzymuje, nie ocenia natomiast samego wniosku inwestora (por. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, Wyd/El 2018, jak również wyrok NSA z dnia 09 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 947/08). Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie zostały sporządzone dwa projekty decyzji, które następnie przedstawiono organowi uzgadniającemu. Pierwszy projekt sporządzono w 2018 r. (k.203 akt adm.) i jego uzgodnienia odmówił [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. (k.262 akt adm.). Drugi projekt decyzji sporządzono w 2019 r. (k. 350 akt adm.) i jego uzgodnienia pierwotnie również odmówił [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. (k. 372 akt adm.), jednak w dniu [...] kwietnia 2019 r. postanowieniem nr [...] zmienił postanowieniem własne z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w ten sposób, że uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży kratowej na potrzeby stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Spółki A na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w obrębie B., Gm. W. (k.380 akt adm.). W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze strona Skarżącą co do tego, że zaskarżona decyzja wymyka się kontroli, bowiem nie sposób stwierdzić na jakich dowodach Kolegium uznało, że "uzgodnienie lokalizacji z konserwatorem zabytków nie jest wymagane". W analizowanej sprawie ponad wszelką wątpliwość uzgodnienia dokonano, a organy rozpoznające sprawę merytorycznie stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] pozostawały związane. Nie znajduje też, w ocenie Sądu, na aprobatę argumentacja skargi dotycząca naruszenia przepisów art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić trzeba, że aby doszło do uchylenia decyzji administracyjnej na skutek naruszenia przepisów postępowania, Sąd musi stwierdzić, że naruszenie to przynajmniej mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, nawet sama Strona Skarżąca podnosząc wskazany zarzut wskazuje jedynie, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania pozbawi stronę Skarżącą "możliwości wyjaśnienia, czy brak uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza obowiązujących w tym względzie przepisów prawa". W ocenie Sądu jednoznaczne brzmienie przepisów rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r. nie powinno rodzić wątpliwości, co do tego w jaki sposób powinna następować weryfikacja uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" (a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). W niniejszej sprawie uczyniono to prawidłowo, i ewentualne uchybienia procesowe związane z naruszeniem art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując, analiza akt sprawy wskazuje, że organy w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, a w następnie prawidłowo zastosowały przepisy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.