IV SA/Po 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. K. z siedzibą w B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz S. K. z siedzibą w B. kwotę [...]zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WWINB") po rozpatrzeniu odwołania S. K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej "PINB") z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] września 2015 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. przeprowadzili kontrolę legalności robót prowadzonych na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] nr [...] (dz. 2, 8 i [...]). W toku kontroli ustalono, że na ww. działkach wykonano roboty ziemne polegające na uformowaniu 3 półek, które następnie (w sierpniu 2015 r.) częściowo pogłębiono oraz wykonano muldy w celu uregulowania spływu wód deszczowych z ul. [...]. Postanowieniem PINB dopuścił stowarzyszenie pod nazwą S. K. z siedzibą w B. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie robót budowlanych wykonanych na nieruchomości przy ul. [...] w P.. W dniu [...] marca 2016 r. PINB przeprowadził ponowną kontrolę na nieruchomości przy ul. [...] w P., podczas której stwierdzono prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie 5 zjazdów z ul. [...] w B. . Roboty te były realizowana na podstawie okazanej przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Do protokołu kontroli załączono również zdjęcie lotnicze, na którym zaznaczono ukształtowanie skarpy. Pan T. L. wyjaśnił również, iż w okresie ostatnich dwóch lat wykonywał prace polegające na zmianie ukształtowania skarpy w celu zabezpieczenia jej przed osuwaniem się mas ziemi oraz umożliwienia poruszania się po działce. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. pełnomocnik spółki K. sp. z o.o. w P. poinformował PINB o przeniesieniu własności działek, których dotyczy postępowanie na rzecz M. K.. W dniu [...] sierpnia 2016 r. PINB wydał decyzję o umorzeniu w całości postępowanie administracyjnego w sprawie robót wykonanych na skarpie Jeziora Kierskiego w P.. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosło S. K.. W dalszej części uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Aby organy mogły zasadnie wydać rozstrzygnięcie umarzające prowadzone dotychczas postępowanie administracyjne to obowiązane są kierować się zasadami procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli." (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. II SA/Wr 823/14, LEX nr 1665542). Organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją była zmiana ukształtowania skarpy tj. na skarpie pogłębiono istniejące "półki" oraz wykonano muldy ułatwiające spływ wód opadowych. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż organy nadzoru budowlanego prowadziły już postępowanie, którego przedmiotem były roboty związane ze zmianą ukształtowania skarpy na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działki nr [...], ark. [...], obręb K.). Postępowanie to PINB zakończył decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], którą umorzył w całości postępowanie w tej sprawie. Ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], od której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. IV SA/Po 829/13. Wobec powyższego istotne jest wskazanie w jaki sposób zmienił się stan faktyczny sprawy zakończonej ww. decyzją umarzającą z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], wobec stanu faktycznego na podstawie, którego PINB wydał zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że dodatkowymi robotami, które dały podstawę do wszczęcia przedmiotowego postępowania były roboty polegające na pogłębieniu istniejących "pólek" oraz wykonaniu muld. Należy zatem zwrócić uwagę, że roboty te w dalszym ciągu dotyczą jedynie przemieszczania mas ziemi. Trafnie PINB wskazał, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o zmianie charakteru robót w stosunku do kwalifikacji zastosowanej we wcześniejszym postępowaniu, lecz jedynie o zmianie zakresu tych robót. W świetle art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "Prawo budowlane") przez pojęcie "roboty budowlane" należy rozumieć "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Z kolei obiektem budowlanym jest - zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U z 2015 r., poz. 443) - budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Dokonanie zmian w skarpie, przemieszczenie mas ziemnych, nie spełnia powyższej definicji. Tak ukształtowanej skarpy nie w sposób uznać tym samym za "budowlę ziemną" ujętą w definicji "budowli" (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), gdyż nie wpisuje się ona w szersze zakresowo pojęcie "obiektu budowlanego". W przedmiotowej sprawie brak jest zatem podstaw do działania organów nadzoru budowlanego i do sankcjonowania takiego stanu rzeczy. Przeprowadzone prace - jako niezwiązane z wykonywaniem jakiegokolwiek obiektu budowlanego - nie podlegają przepisom Prawa budowlanego, w związku z czym organy nadzoru budowlanego nie są władne do podejmowania działań oraz merytorycznego rozstrzygania o uprawnieniach lub obowiązkach stron. Czyni to zasadnym umorzenie postępowania w przedmiocie tych robót jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż treść przesłanego Stowarzyszeniu pisma z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] zawierającego wnioski z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. nie jest wiążąca dla rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. PINB przyjął w tym piśmie nieuzasadnioną interpretację stanu faktycznego, której jednak nie podzielił już po przeprowadzeniu dalszego postępowania wyjaśniającego, wydając zaskarżoną decyzję. Wcześniejsza interpretacja związana była z treścią orzeczeń zapadłych na gruncie nieobowiązującego już brzmienia przepisów, niemej jednak w treści decyzji PINB szczegółowo uzasadnił sposób rozstrzygnięcia sprawy powołując się już na aktualną treść Prawa budowlanego. Za nieuzasadnione WWINB uznał również stanowisko odwołującego, iż w wyniku prac ziemnych zrealizowano obiekt budowlany w postaci drogi wewnętrznej. Samo utwardzenie, niewielkiej powierzchni terenu, czy przemieszczenie mas ziemnych celem zabezpieczenia przed grzęźnięciem w gruncie, czy jego przemieszczaniem się, nawet jeśli zarejestrowano na tym obszarze ruch pojazdów mechanicznych, nie stanowi jeszcze o wykonaniu drogi (nawet drogi wewnętrznej). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło S. K. z siedzibą w B. wskazując, że WWINB wydał niniejszą decyzję bez rozpoznania stanu faktycznego tj. bez wnikliwej analizy zakresu wykonanych prac. Strona skarżąca zarzuciła również, iż organ nie odniósł się w sposób całościowy do zarzutów przywołanych w odwołaniu oraz nie rozpoznał chronologii zdarzeń co miało istotne znaczenie na etapie odwoławczym. Strona podniosła, iż po zgłoszeniu przez Stowarzyszenie robót dokonywanych na skarpie Jeziora Kierskigo PINB przeprowadził kontrolę, w wyniku której m.in. stwierdził, iż "powstały w wyniku ww. robót obiekt należy zakwalifikować jako budowlę ziemną, stanowiącą drogę wewnętrzną (...) . (...) W związku z powyższym zostanie przeprowadzone postępowanie doprowadzające ww. obiekt do stanu zgodności z prawem". Strona wskazała, iż organ nie podjął czynności związanych z weryfikacją techniczną wybudowanego obiegu. Stowarzyszenie wskazało w punkcie piątym odwołania od decyzji PINB, iż organ ten nie podjął żadnych czynności zmierzających do opisu/charakterystyki wybudowanego obiegu. Poprzestał jedynie na przywołaniu wyjaśnienia samego inwestora, iż roboty polegały na pogłębieniu istniejących półek oraz wykonaniu muld. Skarżące Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że Organ podszedł do sprawy w sposób bierny/pasywny. W teczce sprawy znajdziemy tylko dokumenty z przeszłości mniej lub bardziej związane z kontrolą obiektu. Postępowanie takie należy uznać jako niekompletne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zostały bowiem wyjaśnione istotne kwestie dotyczące stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób pełny i wyczerpujący, czym naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej "kpa"). Podstawę prawną wydaną w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 105 § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Kluczowe znaczenie dla zastosowania tego przepisu ma zastosowane w nim kryterium bezprzedmiotowości. Mianowicie, stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkować musi jego umorzeniem. Jak wskazuje J. Borkowski (w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489), bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że "brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty". A. Wróbel wskazuje natomiast, że "postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym przypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem" (w: M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 619). W niniejszej sprawie dla dokonania oceny zasadności umorzenia postępowania ma również znaczenie fakt, iż w sprawie wcześniejszych prac przeprowadzonych na nieruchomości przy ul. [...] w P. wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 829/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót związanych ze zmianą ukształtowania skarpy na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P.. Z powyższych względów organ uznał, że przedmiotem postępowania winna być tylko kwestia pogłębienia istniejącej "półki" oraz wykonania muldy ułatwiające spływ wód opadowych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż z akt sprawy, a w szczególności z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013r. nr nr [...] ([...]) wynika, że przedmiotem poprzednio prowadzonego postępowania było m.in. zmiana ukształtowania terenu poprzez przesunięcie mas ziemnych i wykonanie trzech "półek". Natomiast z protokołu kontroli z dnia [...] września 2015 r. wynika, że w sierpniu 2015 r. inwestor wykonał dalsze prace przy ukształtowaniu terenu polegające na pogłębieniu półek oraz wykonaniu muld w celu uregulowania spływu wód deszczowych z ul. [...]. W ocenie organu tylko te prace winny być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu takie stanowisko uznać należy za przedwczesne. Podkreślić należy, iż przy przyjęciu takiego stanowiska może dojść do naruszenia przepisów prawa budowlanego, ponieważ każda z prac wykonywana częściowe może nie podpadać pod reglamentację prawa budowlanego, ale już jako całość pod te przepisy by podpadała. Sąd dokonując takiej oceny miał również na uwadze art. 153 Ppsa zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, LEX 493588). Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Jednakże wskazać w tym miejscu należy, iż aby dochodziło do związania na mocy art. 153 Ppsa między poprzednio prowadzonym postępowaniem, a nowy prowadzonym musi zachodzić tożsamość. O tożsamości można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, która stała się decyzją ostateczną, zgodnie z zasadą trwałości może być wzruszona tylko w nadzwyczajnym trybie kontroli, ponadto tworzy stan powagi rzeczy osądzonej. Sytuację taką należy rozumieć jako skuteczne, jednostronne, trwałe skonkretyzowanie stosunku administracyjnoprawnego między stroną postępowania a organem administracji publicznej, który dokonał takiej konkretyzacji. Od tej pory wzajemne relacje stron stosunku kształtuje decyzja administracyjna, usuwając w cień abstrakcyjną normę prawa administracyjnego materialnego, stanowiącą podstawę postępowania zwieńczonego wydaniem decyzji. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego. W świetle powyższego organ przed uznaniem, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny winna być tylko kwestia pogłębienia istniejącej "półki" oraz wykonania muldy ułatwiające spływ wód opadowych, powinien jednoznacznie ustalić, że nowo wykonane prace nie miały wpływu na ocenę wcześniej wykonanych prac tzn. czy na skutek ingerencji we wcześniej powstałą budowlę nie powstał nowy. Ponadto w niniejszej sprawie organ winien mieć na uwadze, iż nawet gdyby organ ponownie uznał, że przedmiotem oceny są wyłącznie prace polegające pogłębieniu istniejącej "półki" oraz wykonania muldy ułatwiające spływ wód opadowych, to winien mieć na względzie, że wtedy mamy do czynienia z nową sprawą. Mając powyższe na uwadze zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak wynika z przytoczonej definicji wskazuje ona w sposób przykładowy budowle, tak więc nie jest to wyliczenie enumeratywne. Jako jeden z przykładów wymienia budowle ziemne. Brak jest ustawowej definicji tego pojęcia, tym niemniej mając na uwadze przykładowe wyliczenie rodzajów budowli należy dojść do wniosku, że musi ona stanowić pewną techniczno-użytkową całość (por. wyrok WSA w Białymstoku z 20 lutego 2014 r., sygn. II SA/Bk 1190/13 , Lex nr 1512845. NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. w spawie II OSK 813/06, wskazał jednocześnie, że taką całość techniczno – użytkową, nawet jeżeli nie ma dodatkowych instalacji czy urządzeń, stanowi np. wał przeciwpowodziowy lub nasyp ziemny realizowany w określonym celu. Z kolei w wyroku z dnia 20 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1828/00 NSA stwierdził, że przez budowle ziemne należy bowiem rozumieć wszelkie wytwory ludzkiej działalności nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury wykonane z ziemi lub podobnego materiału, które są podobne do obiektów wymienionych w tym przepisie. Powyższe uwagi pozwalają przyjąć, iż organy w niniejszej sprawie w sposób zbyt pobieżny zbadały charakter prac wykonanych na przedmiotowych działkach. Dla prawidłowej oceny, czy w rozpatrywanej sprawie wykonane zostały roboty budowlane prowadzące do powstania obiektu budowlanego niezbędnym było również zbadanie charakteru prac jakie zostały wykonane do jej powstania. W niniejszej sprawie organ z naruszeniem art. 7, 77 Kpa zaniechał dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co do charakteru wykonania prac i ich związku z wcześniej prowadzonymi pracami. Z powyższych względów organ mając na uwadze powyższe rozważania Sądu winien ponownie prowadząc postępowanie ustalić czy wykonane w sierpniu 2015 r. prace nie spowodowały, że powstał obiekt budowlany. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.