IV SA/Gl 942/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego, złożonego w dniu 8 czerwca 2018 r., o przyznanie kosztów pomocy prawnej postanawia: oddalić wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej;

W dniu 3 kwietnia 2018 r. adwokat A. Z. (ustanowiona dla skarżącego z urzędu mocą postanowienia z dnia 12 października 2017 r.) złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie przez tutejszy Sąd w dniu 13 lutego 2018 r. Następnie, pismem procesowym złożonym do Sądu w dniu 11 maja 2018 r. wspomniana pełnomocnik wniosła o wynagrodzenie za sporządzenie powyższej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 22 maja 2018 r. starszy referendarz sądowy oddalił ten wniosek podnosząc w uzasadnieniu, iż pełnomocnik skarżącego nie złożyła wymaganego z mocy stosownych przepisów oświadczenia o tym, że należna jej opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Przedmiotowe postanowienie stało się prawomocne z dniem 7 czerwca 2018 r. Następnie, w dniu 8 czerwca 2018 r. adwokat A. Z. złożyła ponowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - tym razem składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały uiszczone zarówno w części jak i w całości. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności przyjdzie raz jeszcze podkreślić, że kwestia kosztów należnych pełnomocnik strony za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została już w niniejszej sprawie prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 22 maja 2018 r., mocą którego jej wniosek w tym zakresie (zawarty w piśmie złożonym w dniu 11 maja 2018 r. - karta nr 105 akt sprawy) został oddalony. W tym stanie rzeczy wypada zaakcentować, iż zgodnie z treścią art. 164 p.p.s.a., postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, zaś stosownie do treści art. 165 tej ustawy, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Odstąpienie od oceny sformułowanej we wcześniejszym postanowieniu możliwe jest więc wyłącznie w przypadku zmiany okoliczności stanowiących przesłankę podjętego w tym akcie rozstrzygnięcia. W niniejszym przypadku brak jest przesłanek mogących uzasadniać zmianę rozstrzygnięcia zawartego w przywołanym postanowieniu z dnia 22 maja 2018 r. Przyczyną oddalenia poprzedniego wniosku adwokat A. Z. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej był fakt, iż składając ten wniosek nie zachowała wymogu, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.), a mianowicie nie złożyła oświadczenia, że opłata za przedmiotową czynność nie została zapłacona w całości lub w części. Jakkolwiek zaś wspomniana pełnomocnik zawarła takie oświadczenie w swoim ponownym wniosku złożonym w dniu 8 czerwca 2018 r., to jednak fakt ten nie uzasadnia przyznania jej wynagrodzenia z niniejszego tytułu, gdyż nie może być uznany za okoliczność, o której mowa w art. 165 p.p.s.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że brak oświadczenia wskazanego w § 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. jest brakiem nieusuwalnym, a w rezultacie nie może on być konwalidowany poprzez późniejsze złożenie takiego oświadczenia, już po negatywnym rozstrzygnięciu wcześniejszego wniosku, który został przezeń uprzednio zgłoszony w tym samym zakresie. Nieusuwalny charakter wspomnianego braku znajduje potwierdzenie w utrwalonym stanowisku orzecznictwa, gdzie wielokrotnie podkreślano, iż wywołuje on skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (vide: postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., III SPP 27/11, publ. Lex nr 1106755, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 oraz postanowienia tego Sądu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, publ. Lex nr 550321 i z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, publ. Lex nr 493827). Mając na uwadze zaprezentowany wyżej stan rzeczy postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 165 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.