IV SA/Gl 942/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A. Z. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;

Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adwokata A. Z. W dniu 6 listopada 2017 r. upoważniona przez wspomnianą pełnomocnik aplikantka adwokacka przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2018 r. wniosła i wywiodła jak w skardze oraz zażądała przyznania tej adwokat kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. W dniu 3 kwietnia 2018 r. adwokat A. Z. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż nie narusza on przepisów prawa materialnego ani postępowania. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Zgodnie zatem z § 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na co składa się opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu wykonawczego, którą podwyższono stosownie do dyspozycji § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia o podatek od towarów i usług, wg stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, że chociaż wspomniana pełnomocnik złożyła następnie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, to jednak nie zgłosiła wniosku o przyznanie wynagrodzenia za tę czynność, a w takiej sytuacji brak jest podstaw do orzekania w tej kwestii. Jedynym wnioskiem o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej był bowiem ten, który złożyła upoważniona przezeń aplikantka adwokacka, a ponieważ uczyniła to na rozprawie przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2018 r., nie budzi wątpliwości, że mógł on obejmować swoim zakresem tylko wynagrodzenie za czynności dokonane do czasu jego złożenia, czyli mające miejsce w toku postępowania sądowego pierwszej instancji. Zważywszy wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.