IV SA/Gl 94/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. (P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: 1. ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu;

W dniu 17 października 2017 r. S. P. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zażądał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w osobie adwokata D. A., celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie przez Sąd w dniu 10 października 2017 r. W treści tego formularza wnioskodawca powołał się na problemy zdrowotne, oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z siedemnastoletnim synem oraz, że nie posiada żądnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (jak wynika z umowy stanowiącej kartę nr 9 akt administracyjnych, zamieszkuje w lokalu wynajmowanym od osoby fizycznej). Jego syn ma natomiast odłożoną kwotę około 3.000 zł z przeznaczeniem na prawo jazdy i studia. W dalszej części wniosku skarżący zadeklarował, że na dochód jego gospodarstwa domowego składa się pobierana przezeń renta (773 zł), zasiłek rodzinny (124 zł) oraz świadczenie wychowawcze na syna w ramach programu "Rodzina 500+", w kwocie 500 zł, z kolei wśród ponoszonych kosztów wymienił czynsz (około 500 zł), opłaty: za prąd (80 zł) i telefon (około 70 zł), a nadto wydatki na dojazdy syna do szkoły (50 zł), koszty leczenia (150 zł) i dojazdy na rehabilitację (30 zł) Nadto dodał, że obciążają go zaległości płatnicze w ramach "niespłaconych zobowiązań do parabanków", na kwotę około 12.000 zł, których nie jest w stanie spłacać. Następnie, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, skarżący nadesłał wyciągi obrazujące operacje na jego dwóch rachunkach bankowych dokonane w ostatnim miesiącu (październik 2017 r.), kopie decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego i zasiłku rodzinnego oraz dokumenty obrazujące ponoszone przezeń koszty utrzymania (w tym dotyczące opłat wobec Spółdzielni Mieszkaniowej wystawione na osobę, od której wynajmuje lokal), a także potwierdzające zaległości płatnicze, jakie ma wobec trzech instytucji kredytowych. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. W pierwszej kolejności należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie zasiłku celowego z pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że wnioskujący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2017 r. - karta nr 21 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata trzeba wskazać, iż po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że zachował on wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego oraz z dokumentów źródłowych, które przedstawił wynika, że nie posiada on zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jakkolwiek przy tym wykazał we wniosku pewną kwotę środków pieniężnych, to jednak podkreślił, że należy ona do jego siedemnastoletniego syna zamierzającego przeznaczyć ją na pokrycie koniecznych kosztów związanych z dalszą edukacją (nie jest to zresztą kwota relatywnie znaczna). Równocześnie trzeba zaznaczyć, że dochód przypadający na dwuosobowe gospodarstwo domowe wnioskodawcy wynosi zaledwie około 1.400 zł, co zważywszy wysokość obciążających go niezbędnych wydatków, do których należy przecież doliczyć koszty wyżywienia i zakupu środków czystości, nie umożliwia dokonania w zasadzie żadnych oszczędności bez uszczerbku w koniecznych potrzebach jego i syna. Nadto, okolicznością wskazującą na trudną sytuację materialną wyżej wymienionego jest niewątpliwie fakt, iż ma on zaległości płatnicze wobec kilku instytucji kredytowych (tzw. parabanki). Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.