IV SA/Gl 894/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Telewizji Polskiej S.A. Oddział Terenowy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi E. D. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;

Postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adwokata E. D. W dniu 17 listopada 2017 r. wspomniana pełnomocnik przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 9 stycznia 2018 r. wniosła i wywiodła jak w skardze oraz zażądała przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Postanowieniem wydanym na tej rozprawie Sąd odrzucił skargę K. N. jako niedopuszczalną. W dniu 12 lutego 2018 r. adwokat E. D. złożyła do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego postanowienia wywodząc, iż orzeczenie to nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Także tu wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu składając oświadczenie, iż nie zostały uiszczone w całości ani w części. Rzeczona opinia została następnie doprecyzowana przez tę pełnomocnik pismem procesowym datowanym na 19 marca 2018 r. Stosownym zarządzeniem (karta nr 99 akt sprawy) sędzia sprawozdawca uznała powyższą opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej za rzetelną. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej koszty nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 442,80 zł, na co składa się - opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu wykonawczego; - opłata za sporządzenie i wniesienie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, wynoszącej 120 zł, to jest odpowiadającej 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Sumę powyższych opłat, wynoszącą 360 zł podwyższono o podatek od towarów i usług, wg stawki 23 %, w kwocie 82,80 zł, czyniąc zadość dyspozycji § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. W tym miejscu należy podkreślić, że chociaż skarga w niniejszej sprawie została odrzucona, to jednak, fakt ten nie stanowi efektu uchybień pełnomocnik strony lecz - jak wynika jednoznacznie z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 9 stycznia 2018 r. - jest następstwem jej niedopuszczalności. Nadto, choć skarżący dawał wyraz swojemu niezadowoleniu z pracy tej adwokat (vide: pismo z dnia 15 lutego 2018 r. - karta nr 70 akt sprawy), to jednak przyjdzie zważyć, że podjęła ona stosowne czynności, a mianowicie przeglądała akta, stawiła się na rozprawie, gdzie zajęła stanowisko w sprawie, a następnie złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która - co trzeba podkreślić - została uznana przez Sąd za sporządzoną w sposób rzetelny. W tej sytuacji wnioskodawczyni nie można zarzucić, aby działała sprzecznie z zasadami profesjonalizmu, a skoro tak, zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej stosownego wynagrodzenia. Mając na uwadze wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.