IV SA/Gl 655/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], orzekającą o utracie przez J.G. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 7 sierpnia 2017 r. Wyżej wymieniona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 marca 2018 r. A zatem termin do wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję upłynął bezskutecznie w dniu 16 kwietnia 2018 r. Tymczasem w dniu 29 marca 2018 r. wpłynął do siedziby tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. Starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Natomiast Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M.Z. Ostatecznie w dniu 5 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniosła skargę na powołaną na wstępie decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenia terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w dniu 29 maja 2018 r. została poinformowana o ustanowieniu jej pełnomocnikiem w sprawie, natomiast w dniu 5 czerwca 2018 r. zapoznała się z aktami administracyjnymi znajdującymi się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Zdaniem pełnomocnika najwcześniej z dniem 29 maja 2018 r. ustała przeszkoda do sporządzenia skargi a zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia został zachowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast z art. 85 P.p.s.a. wynika, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Poza tym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 P.p.s.a. A zatem pismo takie wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 marca 2018 r. Poza tym skarżąca w terminie otwartym do zaskarżenia tej decyzji złożyła do tut. Sądu wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi. Następnie postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt IV SO/Gl 17/18, uwzględniono wniosek skarżącej. Natomiast Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła do prowadzenia sprawy radcę prawnego M.Z. powiadamiając pełnomocnika o tym fakcie w dniu 29 maja 2018 r. Pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy w dniu 5 czerwca 2018 r., która to czynność otworzyła realną możliwość sporządzenia skargi. Ponadto wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą pełnomocnik złożyła w dniu 5 czerwca 2018 r. Jednocześnie uprawdopodobnione zostały okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.