IV SA/Gl 647/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

P. W. reprezentowany przez adwokata P. L. pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł. We wskazanym piśmie pełnomocnik skarżącego wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podniósł, że jej wykonanie spowoduje niepowetowaną szkodę w postaci znacznego uszczuplenia majątku i doprowadzi do obiektywnego braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania przyjdzie stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zamieścił żadnych argumentów merytorycznych uzasadniających podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego argumentacja odwołuje się do ogólnych stwierdzeń nie popartych żadnymi konkretnymi faktami czy dokumentami, zatem przedstawiona argumentacja nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach uznano, że wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie przedstawioną argumentację, na mocy art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. mr