IV SA/Gl 63/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata – Kalaga Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. (H.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił A. H. umorzenia opłaty z tytułu pobytu dziecka w rodzinie zastępczej w wysokości 16.470 zł. Po rozpoznaniu odwołania od tego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 10 grudnia 2013r. A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Następnie w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. po. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...]. Zdaniem skarżącego w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że zamieszkuje z żoną oraz synem, którzy nie pracują. Na dochód rodziny składa się emerytura skarżącego w kwocie 2.621,57 zł. oraz jego wynagrodzenie za pracę w kwocie 957,35 zł. Wydatki miesięczne wynoszą łącznie 3.121,57 zł. Zatem do dyspozycji rodziny skarżącego pozostaje kwota 559 zł., która uniemożliwia wywiązanie się z zapłaty należności w wysokości 16.470 zł. W przypadku egzekucji niemożliwe będzie opłacenie podstawowych kosztów miesięcznego utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych należy stwierdzić, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wskazać należy, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009r. II OZ 782/09 publ. Lex 629019). W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji odmawiającą umorzenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Orzeczenie to ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r. , sygn. akt II GZ 190/07, Lex 1012127). Stwierdzić więc należy, że decyzja objęta wnioskiem, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.