IV SA/Gl 601/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. na pismo Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 14 maja 2014 r. (sprecyzowanym 19 maja 2014 r., które znajduje się w aktach administracyjnych) E.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. wydane z upoważnienia Burmistrza M. z dnia [...] r. nr [...], w którym wskazano brak podstaw do wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. Wskazano, że uprawniony do tego świadczenia M.J. zmarł w dniu 31 stycznia 2014 r., przez co wypłata nie może być zrealizowana. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że M.J. był jej konkubentem, przez co powinna otrzymać należne mu przed jego śmiercią świadczenia z pomocy społecznej. Podkreśliła, że poniosła koszty pogrzebu M.J. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przy tak określonej kognicji sądu nie ulega wątpliwości, że pismo organu w sprawie dotyczącej wypłaty konkubinie zasiłku pielęgnacyjnego przysługującego zmarłemu M.J. nie podlega kontroli sądu w zakresie jego zgodności z prawem. Nie jest to decyzja administracyjna, ani inny akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażonemu w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od pisma z dnia [...] r., skarga na to pismo nie przysługuje. Należy mieć bowiem na uwadze, że żaden przepis prawa nie daje podstaw skarżącej do jakichkolwiek roszczeń związanych ze świadczeniami z pomocy społecznej jakie przysługiwały zmarłemu M.J. W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do wniosku skarżącej z dnia 4 lutego 2014 r. i poinformował ją, że nie ma beneficjenta świadczeń, który byłby już uprawniony do ich pobrania. Jednocześnie słusznie stwierdzono, że świadczenia te nie wchodzą w skład spadku jako ściśle związane z osobą zmarłego (art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego). Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.