IV SA/Gl 564/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy H.K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się skarżącego jest dodatek mieszkaniowy w kwocie 270 zł miesięcznie. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej skarżący, z mocy ustawy zostali zwolnieni z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.). Z tego też względu pomimo, że skarżący zawarł w druku formularza wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, rozpoznany został jedynie wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Przepis art. 199 P.p.s.a konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Z uzyskanych od strony informacji wynika, że skarżący jest osobą ubogą, o bardzo niskim dochodzie, który zasadniczo pozwala na pokrycie elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Dodać trzeba, że lektura akt administracyjnych potwierdza tę ocenę, jak również i to, że stan zdrowia wnioskodawcy zarówno uzasadnia istnienie wyższych od przeciętnych potrzeb życiowych (konieczność leczenia i opieki lekarzy specjalistów) oraz w znaczącym stopniu uniemożliwia podjęcie pracy. Nadto, skarżący nie dysponuje majątkiem, którego zbycie lub obciążenie pozwoliłoby na wygospodarowanie dodatkowych środków pieniężnych. W opisywanej sytuacji niepodobna więc oczekiwać, że będzie on w stanie samodzielnie opłacić usługi adwokata. Z drugiej strony rodzaj charakter schorzeń na które cierpi skarżący uzasadniają jego twierdzenia o kłopotach dotarciem do Sądu i stanowią dodatkowy argument przemawiający za uwzględnieniem wniosku. Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.