IV SA/Gl 535/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu J. J. kwotę 462,36 zł (czterysta sześćdziesiąt dwa zł 36/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;

Postanowieniem wydanym w dniu 27 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego J. J. W dniu 11 października 2017 r. upoważniony przez wspomnianego radcę prawnego pełnomocnik substytucyjny - adwokat P. P. przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. upoważniony przez kolejnego pełnomocnika substytucyjnego aplikant adwokacki – Z. A. wniósł i wywiódł jak w skardze składając równocześnie wniosek radcy prawnego J. J. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, a w tym: wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w postępowaniu oraz kosztów dojazdów samochodem do tutejszego Sądu - w dniu 11 października 2017 r. - celem sfotografowania akt sprawy (80 km * 2 * 0,83 = 132,80 zł) i w dniu 30 listopada 2017 r. - na rozprawę (80 km * 2 * 0,83 = 132,80 zł). W piśmie zawarte zostało oświadczenie pełnomocnika o tym, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie zostały pokryte w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2018 r. (wydanym po odroczonej rozprawie) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. radca prawny J. J. ponowił wniosek o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, według spisu przedłożonego na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, wnioskujący pełnomocnik nadesłał oświadczenie adwokata P. P., z którego wnika, że w dniu 11 października 2017 r. przyjechał do tutejszego Sądu z B. samochodem marki Ford Mondeo o pojemności silnika 1.997 cm3 pokonując łączny dystans 175 km. Przedstawił także kopię dowodu rejestracyjnego aplikanta adwokackiego Z. A. (samochód marki Peugeot 107, pojemność silnika 998 cm3) oświadczając, że on również odbył podróż do Sądu z B. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie, w kwocie 462,36 zł, na którą składa się: - opłata za udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji ustalona na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w wysokości 240 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), podwyższona - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; - zwrot kwoty 133,73 zł stanowiącej koszt dojazdu aplikanta adwokackiego, który został upoważniony przez pełnomocnika substytucyjnego wyznaczonego przez radcę prawnego J. J. z B. do tutejszego Sądu (jak wskazano we wniosku odległość wynosząca 80 km), na rozprawę przeprowadzoną w dniu 30 listopada 2017 r. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony 160 km) co trzeba uznać za wystarczające. Koszt rzeczonego dojazdu wyniósł ogółem 133,73 zł, co wynika - jak zasadnie przyjął wnioskujący - z zastosowania stawki za przejechany kilometr określonej w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta, wynosząca 0,8358 zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 (jak w przypadku samochodu marki Peugeot 107 o pojemności silnika 998 cm3, z którego korzystał aplikant) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgać także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). - kwota 33,43 zł stanowiąca koszt dojazdu upoważnionego przez radcę prawnego J. J. pełnomocnika substytucyjnego – adwokata P. P. z B. do tutejszego Sądu, w dniu 11 października 2017 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jego stawiennictwo potwierdza notatka służbowa stanowiąca kartę nr 41 akt sądowych. Koszt przedmiotowego dojazdu (przy wykorzystaniu samochodu marki Ford Mondeo o poj. 1.997 cm3) obliczony w sposób analogiczny jak powyżej wyniósł również 133,73 zł. Jakkolwiek zaś wspomniany adwokat powoływał się na dłuższy przejechany dystans (trasa przez K. wynosząca w obie strony 175 km), to jednak skoro z art. 250 § 1 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnikowi przysługuje zwrot jedynie niezbędnych kosztów, przyznano w niniejszym zakresie (jak w przypadku wspomnianego aplikanta adwokackiego) koszt przejazdu najkrótszą trasą, wynoszącą w obie strony 160 km. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że upoważniony przez wnioskującego pełnomocnik substytucyjny podczas pobytu w tutejszym Sądzie w dniu 11 października 2017 r. przeglądał akta czterech spraw (poza sprawą niniejszą, także spraw o sygn. IV SA/Gl 536/17, IV SAB/Gl 143/17 oraz IV SAB/Gl 144/17), a w konsekwencji przyznano mu proporcjonalnie ¼ kosztu tego dojazdu wynoszącą 33,43 zł. Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.