IV SA/Gl 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania zasiłku okresowego oddala skargę.

Prezydent Miasta M. decyzją z [...] nr[...], wydaną na podstawie art. 104 i 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 106 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 i art. 147 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przyznał M.S. (dalej skarżący) zasiłek okresowy od maja 2017 r. do czerwca 2017 r. w wysokości 142,35 zł. Pismem z 20 października 2017 r. skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od szeregu decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji, w tym także od wyżej wymienionej decyzji. Stanowisko skarżącego znalazło potwierdzenie w jego piśmie z 22 grudnia 2017 r. skierowanym do organu odwoławczego. W piśmie tym skarżący w sposób niebudzący wątpliwości wskazał, że pismem z 20 października 2017 r. wniósł odwołanie także od decyzji nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z [...] nr [...]stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona 8 maja 2017 r. z prawidłowym pouczeniem i termin do wniesienia odwołania upłynął 22 maja 2017 r. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w piśmie z 22 grudnia 2017 r. skarżący wskazał, że jego pismo z 20 października 2017 r. jest odwołaniem także od wskazanej decyzji. W tych okolicznościach organ ten uznał, że odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu. Pismem z 14 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej wymienione postanowienie. W skardze tej odniósł się do trudnej sytuacji życiowej i podkreślił, że utrzymuje się wyłącznie ze środków pomocy społecznej i tego co otrzyma od rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, działającego jako organ wyższego stopnia, mocą którego stwierdził on uchybienie do wniesienia odwołania. Kontrola prawidłowości tego rozstrzygnięcia przeprowadzona przez tutejszy Sąd nie dała podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Podkreślić należy, że nie budzą żadnej wątpliwości podstawowe fakty ustalone w ramach postępowania wyjaśniającego, a w szczególności to, że kwestionowana przez skarżącego decyzja została skarżącemu doręczona 8 maja 2017 r. i co jest istotne decyzja ta została już skonsumowana (wykonana). Prawidłowe są także ustalenia organu odwoławczego, że termin do wniesienia odwołania upłynął w tej sprawie 22 maja 2017 r. Nie budzą wątpliwości ustalenia wskazanego organu odwoławczego co do okoliczności związanych z wniesieniem odwołania przez skarżącego. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący pismem z 20 października 2017 r. wniósł odwołanie od szeregu rozstrzygnięć organu pierwszej instancji. W ramach postępowania wyjaśniającego organ ten zwrócił się do skarżącego o precyzyjne wskazanie, które rozstrzygnięcia kwestionuje. Skarżący w piśmie z 22 grudnia 2017 r. sprecyzował swoje stanowisko i wskazał w nim, że wnosi odwołanie od decyzji oznaczonej nr [...] nadto w piśmie tym zaznaczył, że w sprawie tej nie wniósł odwołania w sposób określony przepisami z uwagi na to, że kwota zasiłku okresowego wskazana w tej decyzji jest następstwem niedomówienia i zostanie następnie skorygowana. W przywołanym stanie faktycznym organ odwoławczy w sposób prawidłowy wyjaśnił wszystkie okoliczności związane z poszczególnymi działaniami podejmowanymi przez skarżącego i ustalił, że w żadnym ze swoich pism kierowanych do organu odwoławczego, czyli z 20 października 2017 r. jak i z 22 grudnia 2017 r. nie zamieścił żadnej wzmianki co do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do postanowień art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z przywołanego unormowania wynika, że przywrócenie terminu następuje na wniosek strony prowadzonego postępowania administracyjnego i musi być on złożony w określonym terminie jak również winien zawierać uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Zaznaczyć należy, że strona nie jest obowiązana udowodnić braku winy a jedynie uprawdopodobnić jego brak. Zaznaczyć należy, że przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie jest możliwe. W tym stanie faktycznym podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że terminy dotyczące wnoszenia odwołania mają charakter zawitych i ich upływ wywołuje ściśle określone skutki prawne. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, brak wniosku o przywrócenie terminu, a tym samym niezbędność wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że rozpoznanie w sposób merytoryczny odwołania w przypadku wniesienia go z uchybieniem terminu, stanowiłoby wydanie decyzji obarczonej ciężką wadą, uzasadniającą jej eliminację z obrotu prawnego. Analiza przedłożonych akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy mając istotne wątpliwości co do zakresu odwołania, podjął działania zmierzające do skonkretyzowania treści charakteru pisma skarżącego z 20 października 2017 r, a tym samym dopełnił on wymogów wynikających z postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a następnie mając w polu widzenia treść art. 129 w związku z art. 134 wyżej wymienionego Kodeksu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Działania podjęte przez organ odwoławczy ocenić należy pozytywnie, ponieważ odpowiadają one normom prawnym wynikającym z przywołanych przepisów. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić. mr