IV SA/Gl 289/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Najświętszej Maryi Panny w C. z dnia [...] r. w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. [...] w C. odmówił udostępnienia A informacji publicznej - skanów umów z kierownikami oddziałów, zatrudnionymi na dzień składania wniosku. Na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy ten sam organ w trybie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej: ustawa o dostępie, w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. i odmówił udostępnienia informacji publicznej - skanów przedmiotowych umów w zakresie obejmującym adres zamieszkania, numer PESEL oraz kwotę wynagrodzenia. Organ uznał, że odmowa udostępnienia całości umów jest środkiem zbyt daleko idącym. Natomiast w części, w której podtrzymał odmowę powołał się na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2135) oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie. Jego zdaniem kierownicy oddziałów Szpitala nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, gdyż nie posiadają uprawnień do dokonywania czynności prawnych w imieniu Szpitala, które miałyby bezpośredni wpływ na sytuację prawną innych podmiotów. Dlatego nie ma podstaw do udostępnienia danych w zakresie naruszającym ich prywatność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej odmówiono udostępnienia informacji o kwocie wynagrodzenia. Skarżący postawił zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3, w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie. Zaprezentował w szczególności odmienny od organu pogląd, co do charakteru funkcji pełnionych przez kierowników oddziałów Szpitala twierdząc, że są to funkcje publiczne. Informacje o wynagrodzeniu mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji, w związku z czym nie mogą być objęte ograniczeniem dostępu ze względu na prywatność. Odpowiadając na skargę organ postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, gdyż dotknięta jest błędami proceduralnymi, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Została ona wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale wątpliwości budzi okoliczność związana z wydaniem decyzji o charakterze pierwszoinstancyjnym. W zaskarżonej decyzji mowa jest o decyzji z dnia [...] r., gdy tymczasem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosi się do decyzji z dnia [...] r. i rzeczywiście decyzja opatrzona tą ostatnią datą znajduje się w aktach administracyjnych. Sytuację komplikuje jeszcze treść e-maila organu z dnia 1 grudnia 2016 r., w którym informuje się wnioskodawcę o przesłaniu mu skanu już wydanej decyzji, co zatem musiało nastąpić najpóźniej w tym samym dniu. W takim zaś przypadku ponowne wydanie decyzji odbyłoby się w warunkach objętych dyspozycją art. 156 § 1 kpa. Co prawda na rozprawie pełnomocnik organu tłumaczył popełnione błędy, ale nie jest to wystarczające do usunięcia wskazanych wątpliwości. Nie są one zresztą jedyne w sprawie. Mianowicie brak dowodu doręczenia pierwszej decyzji nie pozwala na skontrolowanie terminowości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kontrola ta stanowi obowiązek organu, z którego się on nie wywiązał. Dalszą, istotną kwestię stanowią okoliczności dotyczące wniosku strony, który został rozstrzygnięty decyzjami. Mowa jest w nich o piśmie A z dnia 20 września 2016 r. Pisma takiego w aktach sprawy nie ma, natomiast taką datą opatrzony jest wydruk e-maila, który zresztą nie jest pierwotnym wnioskiem, a jedynie doprecyzowaniem złożonego drogą elektroniczną wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r., czego zresztą organ zażyczył sobie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2016 r. Jednakowoż zauważyć przede wszystkim należy, że zarówno wniosek jak i jego uzupełnienie nie zostały własnoręcznie podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania Stowarzyszenia, a brak jest dowodu, że spełniają one wymogi określone w art. 63 § 3a pkt 1 kpa. Tymczasem w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, w której chociażby tylko potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji odmownej, zachodzi wymóg podpisania wniosku, a brak podpisu podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa (por. wyrok NSA z 26 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2534/16, dostępny w internecie), Z uwagi na przedstawione niejasności Sąd nie może jednoznacznie stwierdzić, czy wniosek jest dotknięty brakami, w związku z czym musi to być przez organ wyjaśnione, wraz z pozostałymi, poruszonymi kwestiami przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przedwczesne jest w tych warunkach odnoszenie się do jej meritum. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr