IV SA/Gl 279/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]nr [...] w przedmiocie stypendium dla osoby bezrobotnej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu;

W dniu 19 stycznia 2017 r. A. S. nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określiła, że domaga się ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych. Strona powołała się na trudną sytuację materialną oraz problemy zdrowotne oświadczając,iż gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (poza mieszkaniem o powierzchni 32 m2). Równocześnie zadeklarowała, że od początku roku 2016 r. była zatrudniona na zastępstwo w wymiarze 1/3 etatu otrzymując z tego tytułu 600 zł, z kolei od października 2016 r. pracuje za najniższe wynagrodzenie, które od stycznia 2017 r. wynosi brutto 2.000 zł. Równocześnie wskazała, iż obciążają ją koszty z tytułu czynszu (350 zł), opłat za tzw. media (250 zł), ubezpieczenia (70 zł), zakupu leków (50 zł) oraz wydatki związane z dojazdem do pracy (150 zł). Jest przy tym zadłużona i "zależnie od możliwości" spłaca zaciągnięte pożyczki. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi A. S. jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie stypendium dla osoby bezrobotnej. Wnioskodawczyni jest więc w niniejszej sprawie objęta zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a w konsekwencji, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 stycznia 2017 r. - karta nr 47 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy wskazać, że po myśli art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń strony wynika, iż jest ona osobą samotnie gospodarującą i nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie dołączona do wniosku umowa o pracę (vide: karta nr 45 akt sądowych) potwierdza, że od 1 stycznia 2017 r. (czyli od nieco ponad miesiąca) uzyskuje dochód z wynagrodzenia w wysokości zaledwie 2.000 zł brutto (czyli w kwocie odpowiadającej aktualnie najniższemu wynagrodzeniu z pracę), co daje netto nieco ponad 1.400 zł. Równocześnie, jak wywodziła, w okresie wcześniejszym jej wynagrodzenie było jeszcze niższe. W tym stanie rzeczy, uwzględniwszy deklarowaną kwotę obciążających ją kosztów utrzymania uznano, że nie jest ona w stanie poczynić oszczędności umożliwiających pokrycie kosztów, jakie wiążą się z udziałem profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.