IV SA/Gl 199/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Prezesa Sądu [...] w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia: 1. 1. zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla wnioskodawcy adwokata z urzędu.

W dniu 14 marca 2017 r. K.N.nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Nadto podkreślił, że od kilkunastu lat jest pozbawiony wolności i przebywa aktualnie w Zakładzie Karnym, gdzie nie pracuje odpłatnie ani nie osiąga żadnych innych dochodów. Następnie, odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, K. N. nadesłał zaświadczenie wydane w dniu 21 marca 2017 r. przez administrację Zakładu Karnego w N., z którego wynika, że nie jest w tej placówce zatrudniony odpłatnie i posiada w depozycie środki pieniężne, w kwocie zaledwie 0,63 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Odnosząc się do wniosku K. N. należy wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, zgodnie z art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika, że nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych ani łatwego do spieniężenia majątku. Przebywał przy tym przez ostatnie lata w Zakładzie Karnym, a przedstawione przezeń zaświadczenie wydane przez administrację tej placówki potwierdza, że nie wykonywał tam odpłatnej pracy i nie posiadał środków pieniężnych (poza znikomą kwotą kilkudziesięciu groszy). Jakkolwiek przy tym dokumenty dołączone do akt sprawy potwierdzają, że skarżący z dniem 29 marca 2017 r. został z tej placówki zwolniony, to jednak trudno zakładać, aby jego możliwości płatnicze uległy dzięki temu szybkiej poprawie. Skoro bowiem przebywa na wolności dopiero od trzech tygodni, to nawet, gdyby udało mu się od razu uzyskać zatrudnienie, i tak nie otrzymałby jeszcze wynagrodzenia za pierwszy pełny przepracowany miesiąc. Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności uznano, iż wnioskujący wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.