IV SA/Gl 1180/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu M.C. kwotę 395,50 zł (trzysta dziewięćdziesiąt pięć zł 50/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu;

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego M.C. W dniu 25 kwietnia 2017 r. wspomniany radca prawny przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2017 r. wniósł i wywiódł jak w skardze, poparł swoje stanowisko stosowną argumentacją oraz złożył pismo procesowe, w którym zażądał przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do pisma pełnomocnik dołączył spis wydatków, w którym ujął koszty dojazdu z K. (siedziba Kancelarii) do tutejszego Sądu, w dniu 25 kwietnia 2017 r. (zapoznanie się z aktami sprawy) oraz w dniu 6 czerwca 2017 r. (rozprawa). Następnie, odpowiadając na stosowne wezwanie, wnioskodawca przedstawił odpis dowodu rejestracyjnego samochodu, którym dojeżdżał do Sądu oraz odpis upoważnienia leasingodawcy, na podstawie którego użytkuje ten pojazd. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 395,50 zł, na co składa się: - opłata za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c niniejszego aktu wykonawczego. Kwotę tą podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; - kwota 100,30 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów - z K. (siedziba Kancelarii radcy prawnego M.C.) do tutejszego Sądu, w dniach: 25 kwietnia 2017 r., celem przejrzenia akt niniejszej sprawy (fakt potwierdzony notatką służbową stanowiącą kartę nr 50 akt sprawy) oraz na rozprawę, w dniu 6 czerwca 2017 r. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że art. 250 p.p.s.a. wskazując na "niezbędne, udokumentowane wydatki" nie określa formy ich udokumentowania ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków zwłaszcza, gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (vide: postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 117/11 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich dokumentowania. Wnioskujący pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (odległość 30 km dwukrotnie w obie strony, co daje ogółem 120 km), co trzeba uznać za dostatecznie wiarygodne i wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 100,30 zł przyznano zgodnie z żądaniem wnioskodawcy uwzględniwszy fakt, iż jest to wartość wynikająca z zastosowania stawki za przejechany kilometr, określonej w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta - wynosząca 0,8358 zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 (jak w przypadku pojazdu wnioskodawcy o pojemności 1.368 cm3, co znajduje potwierdzenie w nadesłanej kopii dowodu rejestracyjnego), ma bowiem walor zobiektyzowany i należy się nią posiłkować także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.