IV SA/Gl 1127/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta B. przyznał B. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 85,28 zł miesięcznie, w tym ryczałt 46,06 zł, na okres od 1 maja 2015 r. do 31 października 2015 r. W wyniku rozpoznania odwołania, w którym skarżąca kwestionowała wysokość przyznanego dodatku i sposób obliczania jej dochodu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Następnie uwzględniając skargę wniesioną przez B. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 802/15, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że podstawową kwestią było ustalenie wysokości przyznanego skarżącej dodatku, która zgodnie z art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zależy od dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Następnie Sąd podniósł, że w obu decyzjach zaprezentowano jedynie matematyczne wyliczenie dodatku bez objaśnienia wysokości przyjętych wydatków. Ponadto stwierdził, że z wniosku o dodatek wynika łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc w wysokości 139,90 zł, co zostało potwierdzone przez zarządcę domu. Natomiast wbrew temu organ I instancji przyjął, iż miesięczne wydatki mieszkaniowe po przeliczeniu wynoszą 98,31 zł. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie przedstawił sposobu wyliczenia tej wartości a kwotę tę przyjęło także Kolegium pomimo, że nie została ona wyjaśniona i umotywowana. Poza tym Sąd wskazał, że w wyżej wymienionym wniosku znajduje się adnotacja "stawka 2,25, ekspl. 76,70, pozost. 21,61", co po zsumowaniu tych kwot dało wartość 98,31 zł, która została przyjęta przez organ jako miesięczne wydatki mieszkaniowe skarżącej. Wobec tego Sąd podkreślił, iż wymagało wyjaśnienia skąd się wzięła stawka 2,25 zł, na jakiej podstawie została ustalona i dlaczego ma zastosowanie do lokalu skarżącej oraz w jaki sposób wyliczono inne opłaty. Tymczasem Kolegium, wbrew zasadzie wynikającej z art. 15 K.p.a., nie wyjaśniło tych kwestii. W związku z powyższym decyzję z dnia [...] r. Sąd uznał za przedwczesną, gdyż wydaną bez należytego wyjaśnienia i rozważenia wyżej wymienionych istotnych okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Podsumowując Sąd wskazał, że w ramach ponownego postępowania konieczne będzie usunięcie powyższych uchybień, a następnie w zależności od dokonanych ustaleń, podjęcie rozstrzygnięcia, które powinno zostać należycie umotywowane. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, została wydana decyzja z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie, w tym art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 poz. 734 ze zm.), według którego - jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Następnie organ odwoławczy wskazał, że po zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy stwierdził, iż wydatki mieszkaniowe skarżącej, po przeliczeniu uwzględniającym wydatki w mieszkaniowym zasobie gminy wyniosły 98,31 zł. W zakresie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Gliwicach, organ odwoławczy wskazał, że skarżąca zamieszkuje w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy i dlatego żeby obliczyć przysługujący jej dodatek mieszkaniowy przyjęto stawkę za 1 m2 obliczoną, na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Następnie Kolegium wskazało, iż zgodnie z § 1 zarządzenia ustalono stawkę bazową za najem 1 m2 powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych w wysokości 1,39 % wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 budynków, podanego w obwieszczeniu Wojewody [...] z dnia 27 września 2007 r. (3.140,00 zł) oraz na podstawie § 13 cyt. uchwały, zastosowano czynniki podwyższające i obniżające (korygujące), mające wpływ na wysokość stawki czynszowej. Tak wyliczona stawka czynszowa (3.140,00 zł x 1,39 % : 12) wynosi 3,64 zł i przy zastosowaniu wskaźników: 0,95 (położenie lokalu w budynku), 0,65 (wyposażenie lokalu), 1,00 (strefa zamieszkania) - została przeliczona do stawki 2,25 zł za 1 m2, co daje kwotę 2,25 zł x 34,09 m2 = 76,70 zł (eksploatacja + fundusz remontowy) + pozostałe opłaty podane przez zarządcę tj. woda - 7,08 zł, odbiór nieczystości stałych i płynnych - 1,30 zł, odpady komunalne – 13,23 zł, zatem razem daje to kwotę 98,31 zł. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość wydatków mieszkaniowych, a w konsekwencji również wysokość należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego. W piśmie z dnia [...] r. B. K.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., kwestionując wysokość przyznanego jej dodatku mieszkaniowego. Podniosła, że w skład dodatku "wchodzi opał i inne". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podkreślenia jednak przede wszystkim wymagało, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, stanowiła już przedmiot oceny sądowej. Wobec tego uwzględnić należało, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 802/15, uwzględnił skargę B. K. i uchylił wcześniejszą decyzję organu odwoławczego. W ramach wskazań co do dalszego postępowania podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, obowiązkiem Kolegium będzie przedstawienie sposobu wyliczenia wydatków mieszkaniowych oraz wyjaśnienie, skąd się wzięła stawka 2,25 zł, na jakiej podstawie została ustalona i dlaczego ma zastosowanie do lokalu skarżącej, a także w jaki sposób wyliczono inne opłaty. Stosując się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r. organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił sposób wyliczenia wydatków mieszkaniowych skarżącej oraz podstawę do przyjęcia stawki 2,25 zł. W tym zakresie organ prawidłowo zastosował art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według którego - jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca zamieszkuje w lokalu, który nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy i dlatego żeby obliczyć przysługujący jej dodatek mieszkaniowy przyjęto stawkę za 1 m2 obliczoną, na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany stawek czynszu za lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego Gminy B. oraz w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Miasta B.". Następnie organ odwoławczy szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia stawki czynszowej, która wyniosła 2,25 zł za 1 m2 i przedstawił kolejne obliczenia dotyczące wysokości wydatków mieszkaniowych, które łącznie wyniosły 98,31 zł. miesięcznie. Ustalając kwotę dodatku mieszkaniowego, organ odwoławczy – wbrew błędnemu przekonaniu skarżącej zawartemu w skardze - uwzględnił ryczałt z tytułu braku centralnie dostarczanej ciepłej wody – wynoszący 11,52 zl (1 osoba x 0,5759zł x 20 kWh), ryczałt z powodu braku centralnego ogrzewania wynoszący 98,16 zł (34,09 x 0,5759 x 5) oraz ryczałt z powodu braku instalacji gazowej wynoszący 5,76zł (10 x 0,5759zł) i wskazał, że łącznie ryczałty wyniosły 115,44 zł. W związku z tym prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że wydatki mieszkaniowe na powierzchnię normatywną wraz z ryczałtami wyniosły łącznie 213.75zł. Przedstawiając kolejne ustalenia, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z deklaracją strony o dochodach, przyjął, że miesięczny dochód strony wynosi 856,45 zł, a zatem udział własny gospodarstwa domowego w utrzymaniu lokalu wyniósł 128,47 zł., czyli 15% tego dochodu. Prawidłowo organ ustalił zatem, że różnica pomiędzy przeliczonymi wydatkami na normatywną powierzchnię użytkową lokalu /213,75zł/, a kwotą stanowiącą 15% dochodu strony /128,47zł/ wyniosła 85,28 zł i w takiej kwocie organ I instancji przyznał stronie dodatek mieszkaniowy. Organ odwoławczy przytoczył również przepisy będące podstawą powyższych obliczeń. Ponadto – odnosząc się do zarzutów odwołania – podniósł, że od dochodu nie odlicza się kwot zaliczek na podatek i składek na ubezpieczenie zdrowotne. Powyższe stwierdzenie było zgodne z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według którego za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W związku z tym podkreślenia wymagało, że organ przyjął do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, prawidłowo ustaloną kwotę miesięcznego dochodu strony. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organ odwoławczy oraz przez organ I instancji. Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały bowiem dokonane na podstawie trafnej oceny dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zostały wykonane wskazania zawarte w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wobec tego stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.