IV SA/Gl 1119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na czynność Prezesa Sądu [...] w G. w przedmiocie nieumieszczenia na liście osób uprawnionych do przystąpienia do konkursu na stanowisko referendarza sądowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe 1 2

Skarżący pismem procesowym z 6 grudnia 2018 r. za pośrednictwem organu administracji wniósł skargę na czynność Prezesa Sądu [...] w G. w zakresie nieumieszczenia go na liście osób uprawnionych do przystąpienia do konkursu na stanowisko referendarza sądowego nr [...]. W motywach skargi zarzucił wskazanemu organowi uchybienie obowiązujących regulacji, ponieważ w jego ocenie dopełnił wszystkich wymogów formalnych uprawniających go do udziału we wskazanym konkursie. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu [...] w G. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Pismem z 20 grudnia 2018 r. skarżący poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że cofa wniesioną skargę na powyższą czynność organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. Nr 1302 ze zm.) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Mając, zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.