IV SA/Gl 1041/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku adwokat J. K. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie zasiłku celowego T. M. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co następnie zostało przez niego potwierdzone na urzędowym formularzu PPF złożonym w tutejszym Sądzie dnia 6 grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata. W wykonaniu tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. poinformowała, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego T. M. ustanowiony został adwokat G. I.. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2013 r. T. M. oświadczył, że rezygnuje z przydzielonych mu z urzędu adwokatów, którzy zostali dla niego wyznaczeni w postępowaniach toczących się przed tutejszym Sądem (także w niniejszej sprawie) oraz dał wyraz swojemu niezadowoleniu z ich pracy. W ocenie Sądu powyższe pismo stanowiło wypowiedzenie pełnomocnictwa, dlatego doręczył jego odpis adwokatowi G. I. Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. Sąd oddalił skargę T. M.. Tego samego dnia skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, gdzie oznaczył, że ponownie żąda ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Sąd odmówił T. M. przyznania prawa pomocy, ze względu na to, że zostało mu już ono przyznane zgodnie z żądaniem, co spowodowało, że ponowny wniosek w tym przedmiocie nie mógł odnieść skutku. Wyrok z dnia 17 października 2013 r. wraz z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżącego został doręczony T. M. dnia 28 listopada 2013 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat J.K. w miejsce adwokata G. I.. Pismem złożonym w tut. Sądzie dnia 4 lutego 2014 r. adwokat J.K. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od opisanego wyżej wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, zwracając się jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego przez same strony (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. j. Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków, nie są w stanie ponieść, między innymi, kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnikowi, ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a., należy się wynagrodzenie. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. W niniejszej sprawie T. M. cofnął pełnomocnictwo wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokatowi G.I. Skarżący nie wniósł jednocześnie o zmianę pełnomocnika, lecz po wydaniu wyroku ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, którego przyznania mu odmówiono. Z powyższego wynika, że T.M. zrzekł się przyznanego mu postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. prawa pomocy, a wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w K. kolejny pełnomocnik nie posiadał uprawnienia do działania w imieniu skarżącego. Słuszna jest zatem konstatacja, że nie został on umocowany do działania w sprawie. W konsekwencji, w ustalonym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy nie było podstaw prawnych do przyznania skarżącemu w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi, który nie uzyskał prawidłowego umocowania.