III SO/Wr 31/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku T. S. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi postanawia: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny.

Pismem z 10 maja 2021 r. T. S. (dalej jako: "skarżący") skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi. W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że w dniu 26 marca 2021 r. do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynęła skarga na bezczynność w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 17 maja 2021 r. organ przekazał skargę do WSA wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że w okresie złożenia skargi, do urzędu wpłynęła olbrzymia ilość pism, skarg i wniosków kierowanych przez strony bądź ich pełnomocników. Ponadto, w niniejszej sprawie doszło do zaburzenia obiegu wewnętrznego dokumentów, które skutkowało nieterminowym przekazaniem skargi. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 1268/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W orzecznictwie podnosi się, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie podkreśla się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności jak m.in.: charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. I OZ 1259/13, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z treści wniosku o wymierzenie organowi grzywny z 10 maja 2021 r. wynika, że intencją wnioskodawcy było przymuszenie organu do przekazania do Sądu skargi, odpowiedzi na nią oraz akt sprawy. Wnioskodawca wskazał bowiem, że według jego wiedzy, organ na dzień złożenia wniosku o ukaranie grzywną, nadal nie dopełnił tego obowiązku. Podkreślenia jednak wymaga, że powołana skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w rzeczywistości pismem z dnia 17 maja 2021 r. przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Okoliczność ta oznacza, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w celu zdyscyplinowania organu do przekazania do Sądu wskazanych dokumentów. Odnośnie zaś przekroczenia trzydziestodniowego terminu do przesłania do Sądu skargi, odpowiedzi na skargę i akt zważyć należy, że skarga na bezczynność w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy wpłynęła do organu 26 marca 2021 r. Ostatnim dniem na przekazanie do Sądu skargi, odpowiedzi i akt był 26 kwietnia 2021 r. Skarga wpłynęła do Sądu 21 maja 2021 r., a zatem z trzytygodniowym opóźnieniem. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek – w realiach niniejszej sprawy nie jest zasadnym wymierzenie organowi grzywny jako sankcji za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Trudno bowiem uznać, iż wskazane opóźnienie w przekazaniu skargi do Sądu - zważywszy na okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę (tj. duża ilość pism wpływających do organu i związana z tym komplikacja w obiegu dokumentów w sprawie, wynikająca z niewystarczających zasobów kadrowych i technicznych) - mogłoby doprowadzić do naruszenia prawa skarżącego do rozpatrzenia sprawy przez tut. Sąd. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.