III SO/Kr 17/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2017 r. zażalenia Z. B. na postanowienie z dnia 20 października 2016 r. zażalenia Z. B. na postanowienie z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie z wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Okręgowemu postanawia: 1. odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2016 r.; 2. odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 28 lutego 2017 r.

Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. Sad oddalił wniosek o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Okręgowemu. W dniu 7 listopada 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2016 r. został wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został oddalony postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 stycznia 2017 r. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. Sąd zmienił postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2017 r. w ten sposób, że oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 kwietnia 2017 r. skarżący Z. B. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 10 listopada 2016 r., czyli do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie to zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upłynął bezskutecznie w dniu 18 kwietnia 2017 r. Z zapisku urzędowego z dnia 24 kwietnia 2017 r. wynika, że do dnia jego sporządzenia wpis nie został uiszczony. W dniu 12 kwietnia 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł on o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SO/Kr 17/16. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Artykuł 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie brak fiskalny zażalenia nie został uzupełniony w przepisanym terminie, zatem w tym stanie sprawy Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 20 października 2016 r. na podstawie wyżej wskazanych przepisów. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ art. 260 p.p.s.a., tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. przepis ten stanowił, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie został odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 p.p.s.a. in fine, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie, jak to, które wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 3 sierpnia 2016 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 260 § 2 p.p.s.a., art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II postanowienia i zażalenie na postanowienie z dnia 28 lutego 2017 r. odrzucił.