III SO/Gd 1/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Wojewodzie w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi na bezczynność postanawia wymierzyć Wojewodzie grzywnę w kwocie 1.000 zł (jeden tysiąc) zł.

A. S. złożył wniosek o ukaranie Wojewody grzywną za nieprzekazanie Sądowi w terminie jego skargi na bezczynność tego organu w sprawie z jego wniosku dnia 21 października 2019 r., który złożył jako przedsiębiorca, dotyczącego przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca – obywatelki Tajlandii – P. T. Skarga ta została wniesiona do organu drogą elektroniczną w dniu 21 maja 2020 r (skarga k. 13-16, raport weryfikacji podpisu k. 17). Odpis wniosku doręczono organowi, zobowiązując go do ustosunkowania się do jego treści w dniu 22 kwietnia 2012 r. (wezwanie k. 28, urzędowe poświadczenie przedłożenia). Organ nie ustosunkował się od treści wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 201 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Podkreślić należy, że ustawodawca zakreślając w art. 54 § 2 p.p.s.a. ramy czasowe dopełnienia czynności przekazania skargi, wykluczył jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegało jedynie wykonanie przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ skargi w terminie, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i czy i w jaki sposób wyjaśnił powody niedotrzymania terminu przekazania skargi. Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 21 maja 2020 r. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. - organ winien przekazać skargę do Sądu do dnia 20 czerwca 2020 r. Organ nie przekazał skargi do dnia orzekania przez Sąd, co niewątpliwie jest znacznym przekroczeniem ustawowego trzydziestodniowego terminu. Organ zwleka z przekazaniem skargi przez okres wielu miesięcy. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony i na podstawie art. art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1 000 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i okoliczności sprawy oraz zaniechanie przez organ przekazania skargi po otrzymaniu wniosku, jak również zaniechanie ustosunkowania się do jego treści i brak wyjaśnienia przyczyn nieprzekazania skargi w terminie.