III SAB/Wr 61/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: I. O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie: Pismem z dnia 13 stycznia 2026 r. I. O. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 27 marca 2026 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w trybie fikcji doręczenia ze skutkiem 24 kwietnia 2026 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 4 maja 2026 r. Wezwanie pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, sprzeciw od postanowienia, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi. Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została po raz pierwszy awizowana w dniu 10 kwietnia 2026 r. Powtórnie awizowano przesyłkę w dniu 20 kwietnia 2026 r., a ostatecznie nie została ona podjęta w terminie, który mijał w dniu 24 kwietnia 2026 r. W wyniku czego należy uznać 24 kwietnia 2026 r. za termin skutku doręczenia. W takim wypadku terminem do uzupełnienia braków był 4 marca 2026 r., który upłynął bezskutecznie. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, Sąd postanowił odrzucić skargę.