III SAB/Wr 49/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 2 grudnia 2020 r., strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przysługujących stronie skarżącej środków zaskarżenia. W wykonaniu zarządzenia z 15 stycznia 2021 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia na przewlekłość postępowania. Wezwanie to doręczono na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 11 marca 2021 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie pełnomocnik nie wykonał wezwania. W piśmie z 17 marca 2021 r. oświadczył natomiast, ze cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Tymczasem - jak wynika to z akt sprawy i odpowiedzi na skargę - skarga strony skarżącej, w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę, w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Pełnomocnik strony skarżącej, pomimo wezwania Sądu, nie złożył dowodu wniesienia ponaglenia. Oświadczył natomiast, że cofa skargę. Dopuszczalność cofnięcia skargi może być jednak badana przez Sąd dopiero po wcześniejszym ustaleniu, że skarga została skutecznie wniesiona. Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).