III SAB/Wr 395/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

W dniu 12 kwietnia 2019 r. M. C. (dalej jako: "skarżący"), wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie w dniu 7 czerwca 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym zwrócił się do Sądu z prośbą o zamknięcie sprawy w związku z uzyskaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oświadczenie o cofnięciu skargi jest czynnością jednoznaczną i stanowczą. Musi być ono sformułowane precyzyjnie i nie może budzić żadnych wątpliwości. Innymi słowy oświadczenie takie powinno jednoznacznie wyrażać wolę strony skarżącej (por. II GSK 1127/11). Wobec jednoznaczności przedmiotowego oświadczenia i braku podstaw do uznania cofnięcia za nieskuteczne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.