III SAB/Wr 364/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Dagmara Dominik - Ogińska Sędziowie: Sędzia WSA – Katarzyna Radom Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi: V. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie: wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuszcza się przewlekłości prowadzonego postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego V. S. sumę pieniężną w kwocie 1.200,00 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego V. S. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi V. S. jest przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. (dalej: organ, Wojewoda) postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. V. S. – obywatel U. (dalej: Strona, Skarżący) złożył w dniu 28 grudnia 2018 r. do Wojewody D. wniosek o pobyt czasowy i pracę. Do wniosku załączył dokumenty: KRS pracodawcy, kserokopia paszportu, umowa najmu mieszkania, fotografie, załącznik nr 1, opłata skarbowa, pełnomocnictwo. W dniu złożenia wniosku (28.12.2018 r.) organ potwierdził wszczęcie postępowania w sprawie i wskazał przewidywany termin zakończenia postępowania na dzień 28.06.2019 r. Pismem z 14.05.2019 r. –organ wystąpił do Policji, ABW i Straży Granicznej o informację, czy wjazd i pobyt cudzoziemca nie zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa lub porządkowi publicznemu. W tym samym dniu (14.05.2019 r.) zwrócił się do pełnomocnika Strony o uzupełnienie dokumentów o informację Starosty dot. badania rynku pracy i jednocześnie poinformował Stronę o nowym przewidywanym terminie zakończenia postępowania do 31 sierpnia 2019 r. Pismem z 20.05.2019 r. – Policja przekazała informację, że wjazd i pobyt cudzoziemca nie zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa lub porządku publicznego. W dniu 2.09.2019 r. – pełnomocnik Strony uzupełnił dokumenty o informację Starosty w zakresie badania rynku z aktualnym wynagrodzeniem w proponowanym zawodzie. Pismem z 4.09.2019 r. – organ poinformował Stronę o treści art. 10 § 1 K.p.a. – możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wezwał o dostarczenie w terminie 7 dni informacji Starosty w zakresie badania rynku. W dniu 10.09.2019 r. – wpłynęło do organu pismo Strony – uzupełnienie dokumentów: aktualny załącznik nr 1 i wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy z powołaniem się na art. 35 § 3 K.p.a. Pismem z 31.01.20 20 r. – wniesiono ponaglenie – podnosząc zarzuty, że organ przez ponad 13 miesięcy nie wykonał żadnej czynności w sprawie. W dniu 25.02.2020 r. – za pośrednictwem organu wpłynęła skarga do WSA na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę. W skardze zarzucono naruszenie: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 KPA, wnosząc: o stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; o zobowiązanie Wojewody do załatwienia sprawy; przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł; o tryb uproszczony i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym za udział w sprawie pełnomocnika. Uzasadniając skargę – pełnomocnik zarzucił, że od złożenia wniosku minęło 13 miesięcy, zaś od ponaglenia – ponad 5 miesięcy. Organ nie podjął żadnych merytorycznych czynności w sprawie, w tym, nie poinformował strony o wszczęciu postępowania a także o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie, nie wzywał też Strony do uzupełnienia jakiejkolwiek dokumentacji. Zarzucił, że wielomiesięczne ignorowanie Strony miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskował o przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej jako sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania jurysdykcyjnego oraz rekompensatę dla Skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Dopiero po wniesieniu skargi – organ pismem z 2.03.2020 r. – wezwał Stronę do dostarczenia w terminie 7 dni – aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie przez cudzoziemca zapewnionego miejsca zamieszkania, oraz aktualnej książeczki do celów sanitarno – epidemiologicznych. W dniu 5.03.2020 r. - Wojewoda przesłał ponaglenie (z 31.01.2020 r.) do Urzędu ds. Cudzoziemców. Do dnia przesłania skargi do Sądu postępowanie administracyjne nie zostało zakończone ani decyzja w sprawie nie została wydana. W dniu 24.03.2020 r. – organ przesłał do Sądu akta sprawy – nie ustosunkowując się do skargi , wniósł jedynie o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania okazała się uzasadniona, bowiem Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku Strony, a przewlekłość ta ma w ocenie Sądu charakter rażący. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym wskazanymi przez stronę zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać trzeba, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), istnieje możliwość rozpoznana sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym trybie sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niemniejszą sprawę w trybie uproszczonym. W sprawie nie jest sporne, że podstawę procesową działania organów administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku Strony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach regulują przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.2096, dalej: K.p.a.). Pojęcie przewlekłości postępowania zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a, normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia przewlekłości należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślonych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów z art. 35 K.p.a., obowiązków jakie nakłada art. 36 K.p.a. oraz poszanowanie zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że art. 12 K.p.a. obliguje organy administracji do działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że organy powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Istotnych wskazówek w zakresie realizacji tych zasad i sytuacji kwalifikowanych jako naruszenie terminów załatwienia sprawy postrzeganych jako przewlekłość dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzeczeniach zgodnie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy w sprawie została wydana finalna decyzja, gdyż w odróżnieniu od bezczynności, przewlekłość jest zjawiskiem niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana jest zarówno na podstawie analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 7 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 34/13, publ. w CBOSA), że "pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy". Ponadto, w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz mając na uwadze takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony oraz znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie zmierzają do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1 – 3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, zatem bez zbędnej zwłoki powinny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest również art. 36 K.p.a. stanowiący, że o każdym niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, pouczając jednocześnie o prawie do wniesienia ponaglenia ( art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). W ocenie Sądu – w realiach rozpoznawanej sprawy, mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, mającą charakter rażącego naruszenia prawa. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że wniosek o zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Strona złożyła 28 grudnia 2018 r. i wprawdzie – wbrew zarzutowi skargi - organ niezwłocznie (bo w tym samym dniu) poinformował Stronę o wszczęciu postępowania i nawet wskazał przewidywany termin załatwienia sprawy, jednak pierwszych czynności zmierzających do załatwienia sprawy - w postaci wystąpienia do służb (Policji, ABW i Straży Granicznej) oraz wezwania Strony do uzupełnienia dokumentów - organ dokonał dopiero 14.05 2019 r., tj. po czterech miesiącach i 15 dniach od złożenia wniosku. Mimo, że Strona wraz z wnioskiem złożyła wymagane dokumenty, to organ jeszcze trzykrotnie (14.05.2019 r., 2.09.2019 r. i 2.03.2020 r.) wzywał Stronę do uzupełnienie dokumentów. Dwukrotnie też wyznaczano termin przewidywanego zakończenia postępowania (do 28.06.2019 r. i 31.08.2019 r.), choć organ dysponował już w tym czasie wszystkimi niezbędnymi dokumentami (złożonymi przez Stronę z wnioskiem) a jedyne zgromadzone w postępowaniu dokumenty od służb - organ otrzymał od Policji 20.05.2019 r. Jednak, mimo posiadania już w maju 2019 r. wymaganych dokumentów, organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia. Dopiero wniesienie przez pełnomocnika w dniu 31 stycznia 2020 r. ponaglenia a następnie 25 lutego 2020 r. skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania – zmobilizowało organ do podjęcia działań zmierzających do jego zakończenia. W efekcie, dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, organ po raz kolejny wezwał Stronę do uzupełnienia dokumentów. Przenosząc ustalony w sprawie stan faktyczny na grunt obowiązujących przepisów postępowania, do przestrzegania których zobowiązane są organy administracji publicznej – Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy postępowanie w nieskomplikowanej sprawie prowadzone jest (tylko od złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi do WSA) przez ponad 13 miesięcy i w tym czasie Strona jest trzykrotnie wzywana do uzupełnienia dokumentów, to takie postępowanie organu administracji publicznej niewątpliwie nie było skoncentrowane i należy uznać, że cechowała je przewlekłość, nosząca znamiona rażącego naruszenia prawa. Opieszałość organu, trwająca (od złożenia wniosku do wniesienia skargi) ponad 13 miesięcy, w sprawie nie mającej charakteru szczególnie skomplikowanego i i wyznaczanie kolejnych (nie dotrzymanych) terminów zakończenia postępowania, bez wskazania przyczyn przedłużającego się postępowania - niewątpliwie narusza zasady postępowania, w sposób rażący uchybiając nie tylko zasadzie informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 K.p.a.) oraz zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.) ale w szczególności narusza zasadę zaufania do organów (art. 8 K.p.a.). W tych okolicznościach - zasadny jest zarzut skargi, że zwłoka w rozpoznaniu wniosku Strony (trwająca tylko do wniesienia skargi – ponad 13 miesięcy nie ma żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Powyższe stanowi, że Wojewoda D. – prowadząc w sprawie postępowanie, dopuścił się rażącej przewlekłości o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. – naruszając tym samym zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a., co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. Usprawiedliwieniem nierozpoznania wniosku Strony przez tak długi okres nie może być sytuacja kadrowa w urzędzie. Takiej przewlekłości nie może również usprawiedliwiać napływ dużej ilości wniosków. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji - mimo dysponowania dokumentacją potrzebną do jego zakończenia - tak długo i opieszale prowadzi postępowanie, nie informując Strony o przyczynach zwłoki i nie dotrzymując wyznaczonych przez siebie terminów. Za rażąco naruszające zasady postępowania administracyjnego i podstawowe prawa Strony w postępowaniu należy uznać nie tylko brak skoncentrowania czynności tak, aby tylko do jednego razu ograniczyć wzywanie Strony do uzupełnienia dokumentów, ale też nie nadanie sprawie odpowiedniego biegu i ograniczenie Stronie możliwości uzyskania na bieżąci informacji o aktualnym statusie sprawy. Takie działanie organu administracji publicznej sprzeciwia się w sposób rażący obowiązkowi wynikającemu z art. 36 K.p.a. Sytuacja, w której Strona czeka tak długo na podjęcie rozstrzygnięcia w istotnej dla niej sprawie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące jego naruszenie. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie obywateli i cudzoziemców do organów administracji publicznej w Polsce. Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. - Sąd, uwzględniając skargę stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter kwalifikowany. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - opisane fakty, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, pozwalają stwierdzić, że przewlekłe prowadzenie postępowania trwające ponad 13 miesięcy, przekroczenie terminów załatwiania sprawy o nieskomplikowanym charakterze i to bez wskazania istotnej przyczyny, winno być kwalifikowane jako rażąco naruszające prawo. Niewątpliwie, takie procedowanie organu nie może być akceptowane z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa, nosi przy tym znamiona naruszenia nie tylko zasad postępowania przyjętych w administracji ale nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia dla opieszałego działania organu administracji publicznej – godzi przede wszystkim w fundamentalne prawa Strony. Czynności urzędowe organu nie mogą bowiem utrudniać obywatelom normalnego ich funkcjonowania w życiu społecznym, rodzinnym i zawodowym. Kierując się przyjętymi kryteriami stopnia przewlekłości postępowania - należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania o charakterze rażącym. Sąd dostrzega, że na sprawność działania organu niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana ze znacznym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta ulega nadal zbyt wolnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, gdy nadal dochodzi do rażącego naruszania praw Strony do szybkiego załatwienia sprawy a za takie uznać należy procedowanie przez ponad 13 miesięcy w nieskomplikowanej dowodowo sprawie. Sposób procedowania organu, wskazuje niewątpliwie na niewłaściwą organizację pracy w instytucji ustanowionej celem rozpoznawania spraw obywateli i dla nich. Narusza to w sposób oczywisty zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.), zasadę informowania stron (art. 9 K.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy wyjaśnić, że dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez Stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić Stronie wadliwe działanie tego organu. Podkreślić przy tym należy, że do chwili przesłania akt sprawy do Sądu decyzja w sprawie nie została wydana, choć od jej wszczęcia minęło ponad 14 miesięcy. Sąd nie miał też informacji, aby organ zakończył procedowania na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd (tj. 19.05.2020r.), choć od jej wszczęcia upłynęło prawie 17 miesięcy. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdzając, że Wojewoda D. przewlekle prowadził postępowanie oraz że ta przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa, za uzasadnione uznał przyznanie stronie Skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 1.200 zł. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a oraz § 2 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I, II i IV sentencji wyroku. Dalej idące żądanie skargi, dotyczące przyznania wyższej sumy pieniężnej Sąd uznał za nieuzasadnione. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – o czym orzeczono w pkt. III sentencji wyroku. Natomiast o kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).