III SAB/Wr 220/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.A.K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.

Pismem z [...] r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej [...] r. (k. 31 akt sądowych). Brak skargi nie został jednak uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W niniejszej sprawie, stronę skarżącą skutecznie wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Pomimo tego brak skargi – w zakreślonym terminie – nie został uzupełniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., orzekł jak sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 ust. 1 p.p.s.a.