III SAB/Wr 188/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: I.R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 18 marca 2026 r. I. R. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga zawierała braki formalne oraz fiskalne. Pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r. (k-11) wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie. Skarżąca została ponadto wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie Sądu doręczono w dniu 8 kwietnia 2026 r. na podany w skardze adres. Termin na uzupełnienie braków upływał z końcem dnia 15 kwietnia 2026 r. Skarżąca nie uzupełniła ww. braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a ponadto jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (o których mowa w pkt. 1-5 tego przepisu) jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu; wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich albo Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim jest m.in. skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r. (k-11), strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia. Jednocześnie wezwano skarżącą do uzupełnienia brakującego wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Stronę pouczono o skutkach niezastosowania się do wezwania. Wezwanie zostało odebrane w dniu 8 kwietnia 2026 r., a siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął zatem dnia 15 kwietnia 2026 r. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakresie rzeczonych braków skargi. Należy zatem stwierdzić, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne sąd skargę odrzuca. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Ponadto zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.