III SAB/Wr 184/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia [...] r. skarżąca wywiodła skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Pismem z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że "wycofuje złożoną skargę (...)". (k. 21 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. - uzależniona od wyniku badania przez sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.