III SAB/Wr 1728/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze w przedmiocie rozpoznania sprawy o sygn. akt SKO/41/RN-3/2020 dotyczącej przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 16 października 2020 r. strona skarżąca F. K. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej również: SKO, organ) w przedmiocie rozpoznania sprawy o sygn. akt SKO/41/RN-3/2020. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania F. K. od wydanej z upoważnienia Starosty Lwóweckiego decyzji Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Lwówku Śląskim z dnia 6 grudnia 2019 r. (znak: PCPR.4241.1.1.2019 WM) w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Starosty Lwóweckiego z dnia 13 marca 2019 r. (PCPR.4241.1763.2019 WM) przyznającej F. K. dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości 5 000 złotych do wymiany pieca oraz kabiny prysznicowej, decyzją z 24 sierpnia 2020 r. (SKO/41/RN-3/2020) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej, tę decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej dnia 15 września 2020 r. Decyzja ta, jako wydana w postępowaniu odwoławczym, jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W sprawie strona skarżąca pismem z 16 października 2020 r. złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzją z 24 sierpnia 2020 r. (SKO/41/RN-3/2020), doręczoną pełnomocnikowi strony skarżącej 15 września 2020 r., SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości. Decyzja SKO jest ostateczna. Została wydana w postępowaniu odwoławczym. Skarga na bezczynność z 16 października 2020 r., nadana listem poleconym 21 października 2020 r. (data na stemplu pocztowym), została zatem wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podzielając zatem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19, wskazać należy, że skoro strona skarżąca wniosła skargę do Sądu po ustaniu bezczynności, to przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.