III SAB/Wr 171/18

Wrocław, dnia 9 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. w przedmiocie wniosku o usunięcie bariery architektonicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] października 2018 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L.w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. Zarządzeniem z [...] listopada 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W terminie do uzupełniania braku skargi, skarżąca oświadczyła, że nie wniosła ponaglenia do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Wskazać należy także, że stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponadto zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie jako k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Powyższe wskazuje, że w przypadku skargi na bezczynność niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść do Sądu skargę na bezczynność organu. W sprawie skarżąca oświadczyła, że nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia. Z tego powodu skarga skarżącej na bezczynność organu jest niedopuszczalna, ponieważ skarżąca nie spełniła warunków wynikające z art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tego też względu wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a.