III SAB/Wr 170/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Kamila Musiał po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: O.R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Pismem z dnia 10 marca 2026 r. O. R.(dalej jako: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Do skargi został załączony dowód wniesienia ponaglenia w sprawie w dniu 4 lutego 2026 r., które to ponaglenie zostało złożone przez A. L. Sąd powziął wątpliwość odnośnie skuteczności ww. ponaglenia wobec czego pismem z dnia 6 lipca 2026 r. (k-45) wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez przedłożenie dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie bowiem załączony dowód został podpisany przez A. L., która nie wykazała, że posiada umocowanie do reprezentowania skarżącego w sprawie. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 11 lipca 2026 r., i pozostało bez odpowiedzi strony skarżącej. Pismem z dnia 31 sierpnia 2026 r. (k-48) Sąd wezwał organ m.in. do wyjaśnienia, czy A. L. przedstawiła organowi prawidłowe umocowanie do reprezentowania skarżącego. W odpowiedzi organ pismem z dnia 4 września 2026 r. wyjaśnił, że A. L. nie przedstawiła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi jest m.in. jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem. Stwierdzenie braku wymienionej przesłanki prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia (zob. T. Woś, M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka, T. Woś, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 58). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (na mocy art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu, czy też na przewlekłość prowadzenia sprawy jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący przedłożył do skargi dowód wniesienia przed skargą ponaglenia na niezałatwienie w terminie sprawy z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE (pismo z dnia 4 lutego 2026 r.). Ponaglenie to zostało podpisane przez A. L. Z akt administracyjnych wynika, że ponaglenie to zawierało braki bowiem zostało podpisane przez osobę nieposiadającą stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Wezwanie organu z dnia 16 marca 2026 r. do przedstawienia pełnomocnictwa pozostało bez odpowiedzi skarżącego. W realiach sprawy uznać należy zatem, że strona skarżąca przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania nie wniosła skutecznie ponaglenia. Zatem w sprawie nie wyczerpano środka zaskarżenia, albowiem ponaglenie nie zostało skutecznie wniesione. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.