III SAB/Wr 1505/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Marta Semiczek Sędzia WSA – Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2020 r. sprawy ze skargi: O. I. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie: udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuszcza się przewlekłości prowadzonego postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej O.I. sumę pieniężną w kwocie 2.500,00 (słownie: dwa tysiące pięćset) złotych; V. dalej idące żądanie oddala; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej O. I. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi O. I. jest przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. (dalej: organ, Wojewoda) postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. O. I. – obywatelka U. (dalej: Strona, Skarżąca) złożyła w dniu 23 sierpnia 2018 r. do Wojewody D. wniosek o pobyt czasowy w Polsce. Do wniosku załączyła dokumenty: fotografie, kopię paszportu , kserokopię oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy, umowę zlecenia ze stawką godzinową i dowód uiszczenia opłaty. W dniu 19.07.19 r. Strona wystosowała ponaglenie – z prośbą o informację o statusie sprawy i wskazanie osoby prowadzącej sprawę jej wniosku. Poinformowała, że czekając na rozpatrzenie wniosku (złożonego 11 miesięcy wcześniej) wyszła za mąż za Polaka i [...], na dowód czego załączyła dodatkowe dokumenty: PESEL, odpis aktu małżeństwa, zaświadczenie lekarskie, potwierdzenie wysłania wniosku i kopię paszportu. Pismem z 8.10.2019 r. – organ wezwał (termin 7 dni) do osobistego stawiennictwa w D. Urzędzie Wojewódzkim (DUW) i uzupełnienie dokumentów o: przedstawienie ważnego dokumentu podróży, uzupełnienie wniosku we wskazanych częściach i dołączenie załącznika nr 1. Przesyłka ta nie została odebrana, jak wynika z akt sprawy – dwukrotnie awizowana była na niewłaściwy adres: ul. H. [...]/[...] zamiast prawidłowo: ul H. [...]/[...]. Pismem z 19.11.2019 r.– pełnomocnik Strony wystąpił o wgląd do akt sprawy , o udzielenie informacji o jej statusie, przyspieszenie postępowania i zmianę podstawy prawnej wniosku z uwagi na małżeństwo z obywatelem RP. Do pisma załączono dodatkowe dokumenty: pełnomocnictwo, formularz wniosku – aktualizacja informacji, akt małżeństwa, oświadczenie o ilości osób pozostających na utrzymaniu p. O. R. (męża cudzoziemki), oświadczenie o zapewnieniu miejsca zamieszkania. W dniu 19 listopada 2019 r. (wpływ do organu 21.11.2019 r.) pełnomocnik Strony złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które Wojewoda przesyłał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 27.11.2019 r.; organ przesłał w dniu 20 grudnia 2019 r. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 22 listopada 2019 r. – pełnomocnik Strony wniósł (za pośrednictwem organu) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z wniosku z 23.08.2018 r. (skargę przesłano do WSA w dniu 24.12.2019 r.). W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: art. 8, art.12, art. 35 §1 i §3 oraz art. 36 § 1 KPA i wniesiono o: stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, wydanie decyzji w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku, o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 15.000 zł, tryb uproszczony i zasądzenie kosztów postępowania (pełnomocnik). Zarzucił, że mimo upływu 15 miesięcy organ nie podjął żadnej czynności, choć sprawa nie jest skomplikowana. Ponadto strona była ignorowana w postępowaniu. Pismem z [...].11.2019 r. – Wojewoda D. zawiadomił Stronę o pozostawieniu wniosku z 23.08.2018 r. bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie w terminie braków formalnych wniosku, uznaje, że pismo z 8.10.2019 r. było doręczone prawidłowo po dwukrotnym awizowaniu. Organ 29.11.2019 r. - zawiadamia pełnomocnika o udostępnieniu akt. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z 19.12.2019 r., w której organ stwierdza, że pismo z 8.10.2019 r. wzywające Stronę o uzupełnienie dokumentów zostało wadliwie zaadresowane i że wysyłają wezwanie powtórnie. Pismem z tego samego dnia 19.12.2019 r. – Wojewoda wezwał stronę (w terminie 7 dni) do osobistego stawiennictwa, przedstawienia ważnego dokumentu podróży i złożenia odcisków linii papilarnych. Odpowiadając na skargę (20.12.2019 r.) – organ wniósł o odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.) a w przypadku nieuwzględnienia o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uzasadniając wskazał na wadliwe doręczenie pisma z 8.10 2019 r. i ponowne wysłanie wezwania o uzupełnienie dokumentów w dniu 19.12.2019 r. W ocenie Wojewody D., przed złożeniem skargi do WSA Skarżąca nie wyczerpała przysługujących stronie środków zaskarżenia, co w konsekwencji powinno prowadzić do odrzucenia skargi. Ponadto organ uzasadnia, że przyczyną przedłużającego się postępowania jest ogromna ilość wniosków i trudności kadrowe. Za nieuzasadniony uznaje wniosek o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i żądanie Strony o przyznanie sumy pieniężnej. Z przesłanych do Sądu akt nie wynika aby sprawa została zakończona wydaniem przez organ administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania okazała się uzasadniona, bowiem Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku Strony, a przewlekłość ta ma w ocenie Sądu charakter rażący. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym wskazanymi przez stronę zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać trzeba, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), istnieje możliwość rozpoznana sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym trybie sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niemniejszą sprawę w trybie uproszczonym. W sprawie nie jest sporne, że podstawę procesową działania organów administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku Strony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach regulują przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.2096, dalej: K.p.a.). Pojęcie przewlekłości postępowania zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a, normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia przewlekłości należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślonych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów z art. 35 K.p.a., obowiązków jakie nakłada art. 36 K.p.a. oraz poszanowanie zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że art. 12 K.p.a. obliguje organy administracji do działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że organy powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Istotnych wskazówek w zakresie realizacji tych zasad i sytuacji kwalifikowanych jako naruszenie terminów załatwienia sprawy postrzeganych jako przewlekłość dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzeczeniach zgodnie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy w sprawie została wydana finalna decyzja, gdyż w odróżnieniu od bezczynności, przewlekłość jest zjawiskiem niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana jest zarówno na podstawie analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Ponadto, w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz mając na uwadze takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie zmierzają do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1 – 3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zatem bez zbędnej zwłoki powinny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest również art. 36 K.p.a. stanowiący, że w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, pouczając jednocześnie o prawie do wniesienia ponaglenia ( art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). W ocenie Sądu – w realiach rozpoznawanej sprawy, mamy do czynienia z przewlekłością postępowania, mającą charakter rażącego naruszenia prawa. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że wniosek o zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP Strona złożyła 23 sierpnia 2018 r. Mimo, że Strona wraz z wnioskiem (23.08.2018 r.) złożyła komplet wymaganych dokumentów, to organ przez 14 miesięcy nie podjął żadnych czynności i dopiero po wniesieniu ponaglenia (z 19.07.2019 r.) z wnioskiem o wskazanie statusu sprawy i dokumentami potwierdzającymi zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem RP, pismem z 8.10.2019 r. wezwał Stronę do osobistego stawienia się w organie i uzupełnienia dokumentów. Przesyłka ta została jednak niewłaściwie zaadresowana (wadliwe wskazanie numeru mieszkania), co organ stwierdził dopiero po ponad 2 miesiącach (19.12.2019 r.), bezzasadnie pozostawiając wcześniej ([...].11.2019 r.) wniosek Strony bez rozpoznania. Ponadto, czynności te organ podjął dopiero po złożeniu przez Stronę ponaglenia z 10.11.2019 r. i wniesieniu skargi do WSA na przewlekłe prowadzenie postępowania (skarga z 20.11.2019 r.). Dopiero po wniesieniu skargi organ przesłał ponaglenie do Urzędu do Spraw Cudzoziemców i zawiadomił pełnomocnika Skarżącej o udostępnieniu akt do wglądu. Dopiero wówczas też organ zorientował się, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania ([...].11.2019 r.) było nieuzasadnione, gdyż doręczenie pisma z 8.10.2019 r. wzywającego do uzupełnienia dokumentów było nieskuteczne. Wszystkie czynności, jakie podejmował organ były albo spóźnione alb nieskuteczne. Fakt, że organ wadliwie zaadresował pismo (z 8.10.2019 r.) wzywające do uzupełnienia dokumentów, w konsekwencji czego [...].11.2019 r. bezpodstawnie pozostawił wniosek Strony bez rozpoznania, nie uzasadnia wniosku organu o odrzucenie skargi, gdyż od złożenia wniosku (23.08.2018r.) do wniesienia skargi do WSA (20.11.2019 r.) minęło prawie 16 miesięcy a sprawa nadal nie została załatwiona. Przy czym, przez 14 miesięcy, mimo wniosku pełnomocnika strony o wgląd do akt sprawy i ponaglenia (z 21.11.2019 r.) organ nie podjął żadnych skutecznych czynności, nie wyznaczył nawet terminu załatwienia sprawy i nie informował Strony o przyczynach zwłoki w jej załatwieniu, zaś działania, jakie podjął w grudniu 2019 r., w tym przesłanie ponaglenia do Urzędu so Spraw Cudzoziemców i umożliwienie wglądu do akt sprawy, miały miejsce dopiero po wniesieniu (20.11.2019 r.) skargi do WSA. W tej sytuacji – w ocenie Sądu – wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania było jak najbardziej uzasadnione. Do dnia rozpoznania sprawy (6 maja 2020 r.) – Sąd nie posiadał informacji aby sprawa została zakończona w postępowaniu administracyjnym. Przenosząc ustalony w sprawie stan faktyczny na grunt obowiązujących przepisów postępowania, do przestrzegania których zobowiązane są organy administracji publicznej – Sąd stwierdza, że postępowanie organu administracji publicznej cechowała przewlekłość, nosząca znamiona rażącego naruszenia prawa. Opieszałość organu, trwająca (od złożenia wniosku do wniesienia skargi) ponad 16 miesięcy, w sprawie nie mającej charakteru szczególnie skomplikowanego, niewątpliwie narusza zasady postępowania, w sposób rażący uchybiając nie tylko zasadzie informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 K.p.a.) oraz zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.) ale w szczególności naruszając zasadę zaufania do organów (art. 8 K.p.a.). Tym bardziej, że Strona informowała organ o swojej szczególnej sytuacji życiowej związanej z wyjęciem za mąż za obywatela RP i [...]. W tych okolicznościach – tak długie oczekiwanie na załatwienie wniosku i brak jakiejkolwiek informacji organu o statusie sprawy, czyni zasadnym zarzut, że zwłoka w rozpoznaniu wniosku Strony (trwająca - do wniesienia skargi ponad 16 miesięcy) nie ma żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Powyższe stanowi, że Wojewoda D. – prowadząc w sprawie postępowanie, dopuścił się rażącej przewlekłości o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. – naruszając tym samym zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a., co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi. Usprawiedliwieniem nierozpoznania wniosku Strony przez tak długi okres nie może być sytuacja kadrowa w urzędzie. Takiej przewlekłości nie może również usprawiedliwiać napływ dużej ilości wniosków. Stwierdzona przewlekłość postępowania wynikała głównie z postawy (zaniechania) organu. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji przedłuża wprawdzie w sposób formalny termin załatwienia sprawy, nie informuje jednak Strony o przyczynach zwłoki w tak przewlekłym procedowaniu i nie rozstrzygając sprawy mimo dysponowania dokumentacją potrzebną do jej zakończenia. Za rażąco naruszające zasady postępowania administracyjnego i podstawowe prawa Strony w postępowaniu należy uznać nie tylko nie nadanie sprawie odpowiedniego biegu, ale też uniemożliwienie Stronie uzyskania informacji o statusie sprawy i terminie jej załatwienia. Takie działanie organu administracji publicznej sprzeciwia się w sposób rażący obowiązkowi wynikającemu z art. 36 K.p.a. Sytuacja, w której Strona czeka tak długo na podjęcie rozstrzygnięcia w istotnej dla niej sprawie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące jego naruszenie. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie obywateli i cudzoziemców do organów administracji publicznej w Polsce. Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. - Sąd, uwzględniając skargę stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter kwalifikowany. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - opisane fakty, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, pozwalają stwierdzić, że przewlekłe prowadzenie postępowania (trwająca ponad 16 miesięcy) i przekroczenie terminów załatwiania sprawy o nieskomplikowanym charakterze i to bez istotnej przyczyny, winno być kwalifikowane jako rażąco naruszające prawo. Niewątpliwie, takie procedowanie organu nie może być akceptowane z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa, nosi przy tym znamiona naruszenia nie tylko zasad postępowania przyjętych w administracji ale nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia dla opieszałego działania organu administracji publicznej – godzi przede wszystkim w fundamentalne prawa Strony. Czynności urzędowe organu nie mogą bowiem utrudniać obywatelom normalnego ich funkcjonowania w życiu społecznym, rodzinnym i zawodowym. Kierując się przyjętymi kryteriami stopnia przewlekłości postępowania - należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania o charakterze rażącym. Sąd dostrzega, że na sprawność działania organu niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana ze znacznym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta ulega nadal zbyt wolnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, gdy nadal dochodzi do rażącego naruszania praw Strony do szybkiego załatwienia sprawy a za takie uznać należy procedowanie przez ponad 16 miesięcy w nieskomplikowanej dowodowo sprawie. Sposób procedowania organu, wskazuje niewątpliwie na niewłaściwą organizację pracy w instytucji ustanowionej celem rozpoznawania spraw obywateli i dla nich. Narusza to w sposób oczywisty zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.) oraz zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.) oraz czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy wyjaśnić, że dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez Stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić Stronie wadliwe działanie tegoż organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdzając, że Wojewoda D. przewlekle prowadził postępowanie oraz że ta przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa, za uzasadnione uznał przyznanie stronie Skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 2.500 zł. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a oraz § 2 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I, II i IV sentencji wyroku. Dalej idące żądanie oddalił (pkt V). Natomiast na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt VI sentencji wyroku).