III SAB/Wr 1500/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przewodniczący: Sędzia WSA, Sędziowie: Sędzia NSA Sędzia WSA Sędziowie: Sędzia NSA Sędzia WSA, Katarzyna Borońska Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anna Moskała Anna Moskała, Barbara Ciołek (sprawozdawca) Barbara Ciołek, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić na rzecz skarżącego uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Pismem z 21 sierpnia 2020 r. strona skarżąca złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 5 lutego 2021 r. strona skarżąca cofnęła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu (punkt I postanowienia). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.