III SAB/Wr 1444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2020 r. sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do załatwienia sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.300 zł (jeden tysiąc trzysta złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi I. S. (dalej: Skarżący) jest bezczynność Wojewody D. w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 października 2016 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Do wniosku załączono kserokopię pierwszej strony paszportu, dowód uiszczenia opłaty skarbowej, kserokopię decyzji kuratora zawodowego z dnia [...] października 2016 r. o określeniu miejsca, rodzaju i terminu rozpoczęcia pracy wykonywanej w ramach [...], kserokopię decyzji Wojewody D. z dnia [...] września 2016 r. odmawiającej udzielenia Skarżącemu zezwolenia na pobyt stały. Pismem z dnia 26 października 2016 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia uzupełniającej opłaty skarbowej. Opłatę tę Skarżący uzupełnił w dniu 2 listopada 2016 r. Pismem z dnia 7 listopada 2016 r. organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. i pozostałych służb z prośbą o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt Skarżącego na terytorium RP stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym samym dniu organ wystosował pismo do Skarżącego, w którym poinformował o przewidywanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego, wyznaczonym na dzień 2 marca 2017 r., jak również wezwał Skarżącego o dostarczenie aktualnego odpisu aktu małżeństwa. Ponadto poinformowano o możliwości uzyskania stempla do paszportu, potwierdzającego złożenie wniosku. Ponadto, również w dniu 7 listopada 2016 r. organ zwrócił się do Komendanta Placówki Straży Granicznej (SG) w Z. z prośbą o przeprowadzenie czynności w miejscu zamieszkania Skarżącego mających na celu wyjaśnienie kwestii związanej z zawarciem związku małżeńskiego z obywatelką RP Panią I. S., w szczególności o ustalenie wskazanych w piśmie okoliczności. W dniu 10 kwietnia 2017 r. r. do organu wpłynęło pismo Skarżącego z prośbą o udzielenie informacji, na jaki termin zostało przełożone rozpatrzenie sprawy. W piśmie tym Skarżący wskazał m.in. na trudną sytuację materialną swoją i rodziny. Pismem z dnia 30 maja 2018 r., którego wpływ organ odnotował w dniu 4 lipca 2018 r., Skarżący, powołując się na art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), złożył ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. złożone ponaglenie przekazano Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w którym wyjaśniono, że sposób prowadzenia spraw wynika z ogromnego napływu wniosków cudzoziemców i koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz związany jest z dużą fluktuacją pracowników. Pismem z dnia 12 lipca 2019 r., którego wpływ organ odnotował w dniu 17 lipca 2019 r., Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył kolejne ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Pismem z dnia 4 listopada 2019 r. (data wpływu do organu: 13 listopada 2019r.) Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę zatytułowaną "skarga na bezczynność Wojewody D." w zakresie wydania decyzji o udzieleniu Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski. Wobec powyższego, Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynnego lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz stwierdzenia, że okoliczności te miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) orzeczenie w trybie art. 149 § 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego; 4) orzeczenie w trybie art. 149 § 1 b p.p.s.a. o przyznaniu od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W skardze przedstawiono okoliczności sprawy i podjęte przez organ działania. Akcentowano brak aktywności organu po dniu 7 listopada 2016 r. oraz zlekceważenie przez organ składanych ponagleń. Zwrócono uwagę, że organ naruszył treść art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak podania przyczyn zwłoki i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy po tym, jak upłynął wskazany przez organ termin 2 marca 2017 r. Skarżący uzasadniał, mając na uwadze określone w art. 35 § 3 k.p.a. terminy załatwienia sprawy, że postępowanie w sprawie jego wniosku na pobyt czasowy winno być zakończone bez zbędnej zwłoki. Następnie podniósł, że bez decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy ma znaczne trudności w funkcjonowaniu na terytorium RP, nie ma możliwości podjęcia pracy, co powoduje, że stale pozostaje na utrzymaniu żony . W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników, lecz dużej ilości wniosków składanych w Urzędzie, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników. W ocenie organu brak jest podstaw do uznania, że miała miejsce bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa. Odnośnie do wniosku Skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej organ podkreślił, że zasądzenie sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwianiu sprawy. Pismem z dnia 26 listopada 2019 r. złożone ponaglenie przekazano Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pismem z dnia 28 listopada 2019 r. organ ponownie zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji we W. i pozostałych służb z prośbą o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt Skarżącego na terytorium RP stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, również w dniu 28 listopada 2019 r. organ ponownie zwrócił się do Komendanta Placówki Straży Granicznej (SG) w Z. z prośbą o przeprowadzenie czynności w miejscu zamieszkania Skarżącego mających na celu wyjaśnienie kwestii związanej z zawarciem związku małżeńskiego z obywatelką RP Panią I. S., w szczególności o ustalenie wskazanych w piśmie okoliczności. Pismem z tego samego dnia organ ponownie wezwał Skarżącego o dostarczenie aktualnego odpisu aktu małżeństwa, jak również dowodu osobistego żony Skarżącego (oryginału do wglądu) oraz zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności Skarżącego. Na wezwanie Sądu, pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił w piśmie z dnia 13 stycznia 2020 r., że złożona skarga dotyczy zarówno bezczynności jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargę w zakresie żądania stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania wyłączono do odrębnego rozpoznania w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 83/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga na bezczynność Wojewody w sprawie z wniosku Skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Wyjaśnić też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu, sprawa została rozpoznana przez Sąd w podanym trybie. Przechodząc do rozpoznania skargi wskazania wymaga, że samo pojęcie bezczynności zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia należy sięgnąć także do doktryny i orzecznictwa. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Mianowicie, z analizy akt administracyjnych i sądowych sprawy wynika, że skierowany do Wojewody D. wniosek Skarżącego złożony w dniu 17 października 2016 r. nie został załatwiony we właściwym terminie. Do dnia wniesienia skargi (listopad 2019 r.) organ nie wydał rozstrzygnięcia. Na moment orzekania w sprawie, do Sądu nie wpłynęła również informacja o zakończeniu postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy i argumentacja zawarta w skardze wskazują na to, że organ początkowo podejmował w sprawie czynności - jeszcze w październiku 2016 r. wezwał Skarżącego do uiszczenia uzupełniającej opłaty skarbowej, a w listopadzie 2016 r. skierował zapytanie do właściwych służb, wystosował do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków i poinformował go o przewidywanym terminie załatwienia sprawy oraz zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających dotyczących małżeństwa Skarżącego z obywatelką RP przez Komendanta Placówki SG. Następnie jednak czynności organu całkowicie ustały i nie były podejmowane nawet pomimo składanych przez Skarżącego ponagleń (z dnia 30 maja 2018 r. i 12 lipca 2019 r.). Odnotować wprawdzie należy, że z akt sprawy wynika, iż organ nie otrzymał odpowiedzi od właściwych służb na pisma z dnia 7 listopada 2016 r., a Skarżący nie uzupełnił wskazywanego przez organ braku, tj. nie przedłożył organowi odpisu aktu małżeństwa, jednak w żaden sposób nie zwalnia to organu od obowiązku prowadzenia postępowania. Przeciwnie, obowiązkiem organu było skierowanie ponownego zapytania do odpowiednich służb, co zresztą ostatecznie uczyniono, lecz dopiero po złożeniu przez Skarżącego skargi, a więc dopiero w dniu 28 listopada 2019 r. (tj. po upływie ponad 3 lat od daty wpływu wniosku do organu). W zakresie nieuzupełnionego przez Skarżącego braku wniosku polegającego na niedołączeniu wskazanego przez organ dokumentu, organ mógł natomiast podjąć rozstrzygnięcie w oparciu o zebrany w sprawie materiał lub też wezwać Skarżącego ponownie, co też organ uczynił ale również dopiero w dniu 28 listopada 2019 r. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że czynności te zostały podjęte już po złożeniu przez Skarżącego skargi w niniejszej sprawie, co nastąpiło w dniu 13 listopada 2019 r. Niewątpliwie zatem sprawa Skarżącego była procedowana przez ponad 3 lata (licząc do momentu złożenia skargi) i nie została zakończona. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności stanowiły podstawę do stwierdzenia, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (w pkt II sentencji wyroku), że bezczynność Wojewody D. w sprawie ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., I OSK 585/15). Sąd musi przy tym wziąć pod uwagę występujące ewentualnie w sprawie przyczyny "usprawiedliwiające" bezczynność organu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014r., II FSK 3614/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniano, że "rażącym naruszeniem prawa" jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 237/15). Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). O "rażącym naruszeniu prawa" w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., I OSK 296/15; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Dla uznania, iż bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 2016 r., I OSK 734/15). Kierując się powyższymi dyrektywami wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu podlega takiej kwalifikacji. W ocenie Sądu zachowanie organu nie znajduje żadnego uzasadnienia, nie było podyktowane żadnymi przeszkodami procesowymi, działaniami strony, czy innymi okolicznościami, które uniemożliwiały załatwienie sprawy. Jak wyżej wskazano, w sytuacji braku działania innych organów, organ prowadzący postępowanie winien był niezwłocznie skierować do nich ponowne wezwania do podjęcia czynności bądź podjąć inne działania mobilizujące, czego jednak nie uczynił przez okres prawie 3 lat (uczynił to dopiero po złożeniu skargi). Z kolei brak przedłożenia przez Skarżącego wymaganego przez organ dokumentu nie stanowił w sprawie przeszkody w załatwieniu sprawy, organ mógł też wezwać Skarżącego ponownie, co również uczynił dopiero po upływie 3 lat od pierwotnego wezwania. Przy czym – co jasno wynika z zawartości akt administracyjnych załączonych do odpowiedzi na skargę - sprawa z wniosku strony nie należy do skomplikowanych i wymagających podjęcia szeregu czynności dowodowych, większość niezbędnych dokumentów została przedłożona do wniosku. Mając na uwadze sekwencję czynności podjętych przez organ w sprawie do czasu złożenia skargi, należy zauważyć, że pierwsza z nich została podjęta niezwłocznie. Mianowicie, wniosek Skarżącego wpłynął 17 października 2016 r. i już w dniu 26 października 2016 r. organ wezwał Skarżącego do uiszczenia uzupełniającej opłaty skarbowej, a w dniu 7 listopada 2016 r. podjął kolejne czynności - skierował zapytanie do właściwych służb, wystosował do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków i poinformował go o przewidywanym terminie załatwienia sprawy oraz zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających dotyczących małżeństwa Skarżącego z obywatelką RP przez Komendanta Placówki SG. Kolejna merytoryczna czynność została jednak podjęta dopiero w listopadzie 2019 r. (tj. po upływie aż 3 lat), a do tego czasu jedynym działaniem organu było przekazanie pierwszego złożonego przez Skarżącego ponaglenia z dnia 30 maja 2018 r. do właściwego organu w dniu 6 sierpnia 2018 r. W ocenie Sądu, zwłoka w rozpoznaniu wniosku Skarżącego nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Usprawiedliwieniem nierozpoznania wniosku Skarżącego przez tak długi okres nie może być w żadnym wypadku sytuacja kadrowa w urzędzie. Tak rażącej bezczynności nie może usprawiedliwiać również napływ dużej ilości wniosków. W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji wprawdzie dokonuje niezwłocznie wstępnej oceny formalnej wniosku i podejmuje pierwsze w sprawie czynności, lecz następnie opieszale prowadzi postępowanie i nie wydaje decyzji w sprawie, mimo upływu ponad 3 lat (licząc do dnia wpływu wniosku). Ponadto działanie organu administracji publicznej w tej sprawie sprzeciwia się obowiązkowi wynikającemu z art. 36 k.p.a., skoro Skarżącego nie zawiadamiano o niezałatwieniu sprawy w terminie zgodnie z dyspozycją tego przepisu. Skarżącego zawiadomiono bowiem pismem z dnia 7 listopada 2016 r. o przewidywanym terminie załatwienia sprawy na dzień 2 marca 2017 r., jednak termin ten nie został dotrzymany, a kolejnych zawiadomień organ już nie dokonywał ani nie podawał Skarżącemu przyczyn tak długiego rozpoznawania jego sprawy. Nie reagował również na prośbę Skarżącego o udzielenie informacji o stanie sprawy ani na złożone w sprawie dwa ponaglenia. Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt III sentencji wyroku), a to z tego względu, że takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w wyroku wydanym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w tej samej sprawie (sygn. akt III SAB/Wr 83/20). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Na wniosek Skarżącego Sąd przyznał zatem sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku) uznając, że przyznana kwota 1.300 zł w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącemu krzywdy moralne związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie jego wniosku. W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. dotyczyło łącznie obu spraw: ze skargi na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania. Gdyby nawet uznać, że miałoby ono dotyczyć każdej z tych spraw z osobna, to zdaniem Sądu byłoby one w realiach sprawy zbyt wygórowane. Sąd wziął przy tym pod uwagę brzmienie przepisu art. 15 zzs ust. 10 pkt. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), w myśl którego w okresie, o którym mowa w ust. 1, tj. w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Sąd miał jednak na względzie, że ocenie w niniejszej sprawie podlegały okoliczności zaistniałe przed okresami, o których mowa w art. 15 zzs ust. 1 powołanej wyżej ustawy. O kosztach postępowania (pkt V sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od Wojewody D. na rzecz Skarżącego kwotę w wysokości 597 zł składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.