III SAB/Wa 68/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku złożonego w toku postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. A.S. ("Skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor") w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 14 września 2025 r. o uzupełninie i/lub wyjaśnienie treści postanowienia Dyrektora z dnia [...] września 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, przed wniesieniem skargi, będącej przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, Dyrektor postanowieniem z [...] października 2025 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej z 14 września 2025 r. Postanowienie doręczono 5 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracyjnego jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność organu w danej sprawie w takiej sytuacji, gdy została ona załatwiona. Pogląd taki przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch uchwałach składu siedmiu sędziów: z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości). Jak już wskazano celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do zwalczenia opieszałości organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia stanu bezczynności organu administracji dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. W sprawie niniejszej, w momencie wniesienia skargi nie mógł występować zarzucany skargą stan bezczynności Dyrektora, ponieważ postępowanie prowadzone przed tym organem, zainicjowane wnioskiem Skarżącej z dnia 14 września 2025 r. o uzupełnienie i/lub wyjaśnienie treści postanowienia DIAS z [...] września 2025 r., zostało uprzednio zakończone postanowieniem Dyrektora z [...] października 2025 r., doręczonym Skarżącej 5 listopada 2025 r. W kontekście wskazanej wyżej uchwały – brak jest podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Z uwagi na stan niniejszej sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do stwierdzenia zarzucanego stanu bezczynności organu administracyjnego, a zatem, nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 26/20). Wniesienie w takim wypadku skargi na bezczynność stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgadzając się w pełnym zakresie ze stanowiskiem tutejszego Sądu przedstawionym w prawomocnym postanowieniu z 5 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Wa 61/23, dodać należy, że jeżeli w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość, przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia. Samo niezadowolenie Skarżącej ze sposobu załatwienia jej sprawy nie stanowi o bezczynności DIAS. Mając zatem na uwadze, że skarga nie mogła zrealizować stawianego jej celu, jakim jest zwalczanie bezczynności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak sentencji postanowienia. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.