III SAB/Wa 52/24

Dnia 28 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. W toku prowadzonego postępowania 10 listopada 2023 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A., jednakże z uwagi na brak środków na wskazanym rachunku nie uzyskano żadnych kwot. W związku z wysłaniem do Zobowiązanej zawiadomień o zmianie wysokości zajęć z 9 kwietnia 2024 r. Pani A.P. (dalej: "Skarżąca") złożyła 10 kwietnia 2024 r. pismo zatytułowane skarga. Z treści pisma wynikało, że wnosi o przesłanie kopii tytułów wykonawczych oraz związanych z nimi korespondencji, jak również kompletu dokumentów potwierdzających zastosowanie skutecznych środków. Jednocześnie wniosła skargę. Po skompletowaniu akt wysłano do Skarżącej dokumentację wraz z informacją, że przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, a nie na aktualizacje zawiadomień o zajęciu. Skarżąca reprezentowana przez B.P. 19 września 2024 r. złożyła skargę (na bezczynność naczelnika urzędu skarbowego) do wojewódzkiego sądu administracyjnego w związku z uniemożliwieniem rozłożenia na raty w/w TW; dokonywania egzekucji nadmiernej doprowadzając do sytuacji, w której nie wystarczało na bieżące rachunki i jedzenie; pomimo jej przedawnienia roszczenia; pomimo złożenia wielu skarg, US ignorował je wbrew przepisom; pomimo złożenia skargi w dniu 16 kwietnia 2024 r. to przez ponad 5 miesięcy nie rozpatrzono kolejnej skargi; pomimo posiadania nadpłaty w wysokości 40 tyś zł, nie zaliczano jej na poczet rozliczenia zaległości narażając Skarżącą na kolejne koszty; Sąd, z uwagi na charakter sprawy, przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (III SPP/Wa 352/24). Sąd, wezwaniem z 20 marca 2025 r. (k. 70 akt sądowych), na podstawie zarządzenia z 18 marca 2025 r., zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., o wskazanie, czy Skarżąca przed wniesieniem skargi występowała do organu z ponagleniem. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., pismem z 21 marca 2025 r. wskazał, że Skarżąca nie wniosła ponaglenia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd wskazuje, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.), to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia, stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020r., sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021r., sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020r., sygn. akt II OSK 973/19). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016r., sygn. akt I OSK 125/15, CBOSA). W ocenie Sądu, ani z treści skargi z 19 września 2024 r., ani z zarysowanego przebiegu postepowania, czy – wprost - z treści akt administracyjnych nie wynika, by Skarżąca, kwestionując bezczynność, wniosła do organu administracji ponaglenie w sprawie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Co więcej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., w wykonaniu wezwania Sądu (o którym mowa w części historycznej) oświadczył, że Skarżąca nie wniosła ponaglenia w niniejszej sprawie. W konsekwencji, niemożliwe stało się badanie – co do istoty - przez Sąd bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., ponieważ nie zostały wypełnione wymogi skutecznego złożenia skarga na bezczynność. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu