III SAB/Wa 44/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świercz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę

J.L. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji prezydenta W. z dnia [...] maja 2018 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 rok. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na powyższą skargę wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis art. 53 P.p.s.a. w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia. Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p. (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12" Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy przekazanych przez organ - złożenie przez Skarżącego przedmiotowej skargi nie było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało postanowieniem odrzucić