III SAB/Wa 27/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w zakresie rozpoznania sprzeciwu od zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 7 lipca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej NUS) zwrócił się do G.D. (dalej Strona, Skarżący) z zawiadomieniem o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. W treści pisma NUS podał, że Strona zalega z uregulowaniem 1.091 zł tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych. NUS poinformował Skarżącego, że zapłata wspomnianej należności wraz z odsetkami za zwłokę w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia spowoduje, iż informacje o zobowiązanym oraz o jego należności nie zostaną wprowadzone do Rejestru. Na powyższe zawiadomienie Strona pismem z 23 lipca 2022 r. złożyła sprzeciw, w którym stwierdziła m. in., że próba pobrania należności z tytułu niezapłaconego podatku dochodowego jest niemoralna, pozbawiona podstaw prawnych, wszelkiej logiki oraz konsekwencji organów administracji publicznej. Skarżący w dalszej części sprzeciwu uzasadnił zaprezentowane stanowisko. Pismem z 8 kwietnia 2022 r. Strona złożyła skargę na NUS oraz na starszą referent S.P. (podpisującą z upoważnienia NUS pisma kierowane do Skarżącego). W uzasadnieniu Strona podała, że pomimo złożenia sprzeciwu w dniu 23 lipca 2021 r. na biurze podawczym urzędu, organ zignorował całkowicie ów sprzeciw, w żaden sposób się do niego nie odniósł. Zdaniem Skarżącego, pismo zawierające sprzeciw organ potraktował tak, jakby nigdy nie trafiło do urzędu. Organ w odpowiedzi na pismo z 8 kwietnia 2022 r. zwrócił się do Strony o doprecyzowanie skargi, tj. wskazanie czy jest to skarga na NUS oraz na wymienionego pracownika (referenta), czy też skarga do sądu administracyjnego. W wezwaniu NUS zastrzegł, że w razie nieudzielenia odpowiedzi uzna, że jest to skarga do tut. Sądu. Wobec nieudzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie NUS przesłał skargę wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę NUS poinformował m. in., że postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. uznał sprzeciw Strony za niezasadny i odmówił jego uwzględnienia. NUS wskazał, że postanowienie zostało wysłane do Strony za pośrednictwem operatora pocztowego. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do organu, który uznał ją za doręczoną w dniu 17 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że z treści wniesionej skargi wynika, iż Strona kwestionuje okoliczność załatwienia jej sprzeciwu przez organ podatkowy. Skarżący przekonuje bowiem, że ów sprzeciw nie został rozpoznany przez organ. Wskazuje wręcz, że pismo zawierające rzeczony środek prawny zostało przez organ zignorowane. Zdaniem Sądu, spór, którego rozstrzygnięcia domaga się Strona, ogniskuje wokół tego, czy organ dochował obowiązku nałożonego nań przepisami obowiązującego prawa, czyli wydał i doręczył Stronie postanowienie w przedmiocie wniesionego sprzeciwu, czy też powyższych czynności nie dokonał, tj. nie wydał i/lub nie doręczył Stronie wspomnianego aktu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Skarżący domaga się de facto stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania i doręczenia mu postanowienia w przedmiocie wniesionego sprzeciwu. Skarga Strony została zatem potraktowana jako skarga na bezczynność NUS. Z akt sprawy wynika, że NUS w dniu [...] sierpnia 2021 r. wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia sprzeciwu, które skierował do Strony na adres [...]. Korespondencja wróciła do organu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Kluczowe w niniejszej sprawie jest zatem rozstrzygnięcie, czy przesyłka słusznie została uznana za doręczoną? W razie negatywnej odpowiedzi na to pytanie należałoby bowiem stwierdzić, że NUS pozostaje w bezczynności, gdyż de facto nie wprowadził do obrotu prawnego postanowienia w przedmiocie wniesionego sprzeciwu, tj. nie wydał aktu administracyjnego, który byłby dlań wiążący. Sąd nie może jednak rozstrzygnąć powyższego sporu, gdyż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, ale po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej Ppsa). Innymi słowy, aby przenieść ów spór na poziom sądowy, Strona musi w pierwszej kolejności złożyć ponaglenie do Dyrektora Izby Administracyjnej w W., a następnie, nawet nie czekając na rozpoznanie tego ponaglenia, złożyć skargę do tut. Sądu. Skarżący może również poczekać, jak ponaglenie rozstrzygnie organ wyższego stopnia i dopiero w razie gdyby była niezadowolona z orzeczenia organu, wnieść wspomnianą skargę za pośrednictwem NUS. Na obecnym etapie postępowania, wobec niewyczerpania przez Stronę administracyjnego toku instancji, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b Ppsa.