III SAB/Wa 1/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. postanawia: odrzucić skargę

A. P. (dalej jako Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. Na podstawie zarządzenia z 12 maja 2020 r., pismem z dnia 4 czerwca 2020 r. wezwano Skarżącego do wskazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi z dnia 5 grudnia 2019 r. Skarżący złożył ponaglenie w trybie art. 141§ 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto poinformowano Skarżącego, że w przypadku złożenia takiego środka należy w powyższym terminie nadesłać jego kserokopię, o ile skarżący ją posiada. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu z dniem 17 czerwca 2020 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Jednocześnie podkreślić należy, że w związku z brakiem wykonania zarządzenia z 12 lutego 2020 r., Sąd przyjął w sprawie, że adw. K. K. nie jest pełnomocnikiem strony, dlatego też korespondencję sądową kierowano bezpośrednio do skarżącego (zarządzenie z 12 lutego 2020 r. i z 12 maja 2020 r. k.13 i k.16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a."),, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia. Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12 Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W podobnym duchu wypowiedział się także WSA w Kielcach z 28 stycznia 2020 r. w sprawie II SAB/Ke 77/19, który także przyjął, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskrzenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe poglądy wyrażone w orzecznictwie sąd orzekający w prawie w pełni podziela. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy przekazanych przez organ - złożenie przez Skarżącego przedmiotowej skargi nie było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. Ponadto pismem z dnia 4 czerwca 2020 r. wezwano Skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 5 grudnia 2019 r. Skarżący złożył ponaglenie w trybie art. 141§ 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz w przypadku złożenia takiego środka do nadesłania jego kserokopii. W zakreślonym terminie Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie złożył ponaglenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. przed wniesieniem skargi do tut. Sądu. Stąd też przedmiotową skargę, jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Uregulowany w art. 141 § 1 i 2 O.p. środek prawny w postaci ponaglenia organów administracji publicznej przez organ wyższego stopnia jest bowiem instrumentem koniecznym do zwalczania bezczynności organu, z którego strona musi skorzystać. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.